In Luang Prabang doen wij een cooking class. De Chef, een vriendelijke mevrouw vertelt onze vol vuur en vlam over sticky rice. Deze rijst wordt van een grotere rijstkorrel gemaakt, die minder zou uitzetten en daardoor meer voedzaam is. De rijst is in vele soorten te krijgen. Naast de vele soorten is er een god die over de rijst waakt. De rijst klaar maken is heel wat bewerkelijker dan de snelkook rijst van Lassi. De sticky rijst moet eerst uren in het water liggen, bijvoorkeur een hele nacht. Vervolgens wordt deze in een bamboe mand gestoomd voor een minuut of twintig, halverwege wel een keertje omdraaien. Eenmaal klaar wordt de rijst in kleinere bamboe trommels gedaan en is dan nog uren eetbaar. De sticky rijst wordt bij elke maaltijd gegeten. Als je genoeg rijst hebt gegeten, iedereen heeft een eigen mandje, doe je je bamboemandje weer dicht. Ook wanneer deze nog niet leeg is. De rijst wordt gewoon bewaard voor een tussendoortje of voor de volgende maaltijd. Naast een goede vulling is de sticky rijst ook prima als dessert te gebruiken door er een zoet gerecht met mango’s van te maken.

Tijdens de cooking class in Laos leren we natuurlijk nog een keertje hoe je spring rolls (loempia’s) maakt. Ook leren we citroengras of bamboe gevuld met kip, gestoomde vis in bananenbladen en kip cashewnoten klaarmaken. Kip cashewnoten is een heerlijk eenvoudig gerecht dat je in de meeste simpele restaurants in het noorden vindt.

Wat zeker niet uit Thailand of Laos komt is de Koreaanse barbecue. Deze heerlijk BBQ eten we diverse keren in deze landen. De barbecue laat zich het best omschrijven als vlees of vis grillen en soep brouwen. De Koreaans BBQ is een grote bol met ribbels erop om het vlees te grillen. Om deze bol loopt een soort van slotgracht waar het vet van de bol in neerdaalt. Cryptisch tot zover, ofniet? Goed hoe gaat het in zijn werk. In de tafel zit een groot gat, in dit gat wordt een pot met gloeiend hete kolen geplaatst. Mocht je nog niet zweten bij 35 graden, dan gaat het met deze pot vlak bij je benen zeker lukken. Vervolgens wordt op de kolen de bol geplaatst. Op het hoogste punt van de bol leg je een stukje vet wat over de bol smelt en waar je de vis en het vlees in bakt. In de goot rond de bol giet je water voor de soep. In het water kook je de eieren, de mie en de groenten. De bouillon wordt op smaak gebracht door het bakvet. Genieten maar.

Rood, oranje of oranje-rood, dat is de kleur van Tom Yam soep, die je echt overal ziet in het noorden van beide landen. Deze spicy soep is rijk gevuld met rode peper, tomaten, uien, citroengras, noodles, tofu en vast nog veel meer wat de kok die dag op de markt is tegengekomen. De Tom Yam is een heerlijke afwisseling na weken noodle soep.

Bij Thailand denk je vast ook aan de curry’s. Deze zien we wel in Thailand maar niet zoveel in het Noorden. In het zuiden zie je ze wel maar hier hebben wij het vooral met een dieet van pad tai, noodle soep en fried rice gedaan. Pad Tai is het Thaise toeristen gerecht en eigenlijk niets anders dan de fried noodles die je in alle landen in dit deel van de wereld op de kaart vindt.

Verder is het goed te weten dat waneer je naar Laos gaat de lokale whiskey, die meer naar rum smaakt, bijna dezelfde prijs als water heeft. In Thailand kun je hele vreemde koude koffie of thee drankjes krijgen waar een soort jelly achtige snoepjes in drijven. Ja, ook Laos en Thailand was weer genieten. Hoewel de keukens in Zuid-Oost Azie sterk op elkaar lijken, is elk land toch net weer wat anders. Eten bij kleine kraampjes of night markets blijft een geweldige ervaring, keer op keer.

Het eerste waar ik en wellicht iedereen, bij Vietnam aan denkt, is de loempia. En ja, deze is goed vertegenwoordigd in Vietnam. In zo’n beetje ieder restaurant kun je deze lekkernij bestellen. De loempia is meestal te bestellen in een verse en een gefrituurde variant. Deze gefrituurde variant komt niet uit de vriezer, maar wordt vers bereidt en ziet even de gloeiend hete olie voordat hij op je bord ligt. De verse loepmia eet je gewoon rauw en smaakt ook prima. De vulling van de loempia varieert elke keer maar de basis is groente, verse kruiden, soja en eventueel vis of vlees. Dit alles wordt in een nat rijstvel gerold en vervolgens wel of niet gefrituurd. De manier waarop je deze spring rol eet, varieert. Natuurlijk kun je ze gewoon eten maar wat je ook veel ziet, is dat je de loempia in een slablad met groente en kruiden rolt en dan opsmult.

Vietnam heeft heel wat meer te bieden dan de loempia. Verreweg het belangrijkste gerecht is de noodlesoep ofwel pho. Deze soep zie je overal, bij straatstalletjes en restaurants. De pho kan op ieder moment van de dag gegeten worden. Dus waarom gewoon niet als ontbijt, lunch en dinner een grote kom noodlesoep. De pho is in vele variaties te krijgen; vegatarisch, vis of vlees. De smaak van de soep varieert sterk. De boulion is de ene keer smaakloos, een andere keer niet weg te krijgen maar meestal is die erg lekker. De soep is bijna altijd rijk gevuld met noodles, bosui en vis of vlees. Naast je pho krijg je altijd een groot boord met groentes en verse kruiden zoals, sla, paksoi, munt, peterselie en blaadjes waar ik de naam niet meer van kan na vertellen. Deze mag je zelf een tijdje in je soep laten zwemmen voordat je ze er weer uitvist en op eet. Tot slot voeg je zelf chili, soja, vissaus en pepers naar smaak toe.

Sterk lijkend op de noodlesoep zie je op heel veel plaatsen de hot pot, een soort fondue. Ook de hot pot bestel je in een vairant vlees, vis of vegatarisch. De pot die je op tafel krijgt is gevuld met wat groentes en vis of vlees. Net als de pho varieert de smaak van de boulion sterk. De ene keer eet je de boulion tot de laaste lepel op en een andere keer kun je hem beter terug geven. Eenmaal besteld heb je een fondue pan op tafel. Waar je de groentes en noodles zelf in kan koken. Bestel je hem met vis, kijk dan niet raar als er een hele vis in zwemt. Lekker handig met stokjes.

Ik dacht even dat er nooit een land zou komen waar ik weer lekker koffie kon drinken. In veel landen is de standaard koffie instant koffie die je beter maar in de schappen kan laten liggen. Vietnam is een mooie uitzondering. In Cambodja had ik zo nu en dan al een heerlijk glas ijskoffie op. Deze cultuur zet zich in Vietnam gelukkig voort. Koffie kun je standaard bestellen in de varianten, met of zonder ijs en met of zonder melk. Over de zoetigheid heb je niets te vinden. De koffie die je krijgt is altijd heerlijk sterk en zoet. Maar omdat de koffie zo sterk is smaakt de zoetigheid prima. Bestel je bij een lokaal establishment een kopje koffie dan krijg je er altijd een glaasje koude thee bij om de smaak na het drinken van de koffie te neutraliseren. Het was drie weken lang bijna elke dag genieten van heerlijke bakje koffie.

Tot slot zijn daar nog de baguettes, deze Franse ministokbroodjes doemen voor het eerst op in zuid Cambodja. Maar in Vietnam zijn ze echt overal te krijgen. Het brood is echt lekker en de vullig is rijk van groente vaak wat ei en soms vlees. Ja, wie het dat gedacht dat een baguette buiten Frankrijk nog eens zo goed zou smaken.

Na ons eerst ontbijtje in Siem Reap hebben we al snel door dat het in Cambodja erg makkelijk is om erg lekker te eten. Zowel langs de straat bij de eetkraampjes, als in een restaurant. De keuken bevalt zo goed dat wel zelfs al op dag twee een cooking class boeken. De cooking class is inmiddels al de derde kookles na Chili en Indonesie. De workshop, die gegeven wordt in een restaurant, begin aan het einde van de ochtend met een bezoekje aan de mark. Er hoeft niets meer gekocht te worden, want dit doe je ‘s ochtends heel vroeg wanneer alles vers is. We krijgen een korte rondleiding over de markt en we krijgen te zien welke kruiden, groentes, vlees en vis van de markt komen. Dat de belangrijkste handel op de markt al gedaan is, is wel duidelijk. Sommige verkopers liggen tussen het groente en fruit te slapen. 

Deze workshop is geen prive klas zoals de vorige. De groep bestaat uit zeven mensen. Leuk is wel dat iedereen deze keer zelf een voor- en hoofdgerecht mag uitkiezen. Je kiest en maakt je eigen maaltijd. Ik kies voor een garnalen salade en een amok met vis, krab en garnalen. Susan kies voor een bananenbloem salade en kip baby paksoi. Zoals altijd moet er eerst gesneden worden. Deze keer wel heel veel. We snijden veel bekende groentes als sjallotjes, tomaten, knoflook, paksoi, bosui en wortel. De enige ingredienten die minder bekend zijn, zijn bananaflower en lemongrass. Veel gerechten blijken groten deels dezelfde basis van kruiden te hebben. Dit maakt het makkelijk om veel verschillende gerechten snel op tafel te toveren. Na het snijden worden we een voor een de keuken in geroepen om ons gerecht te bereiden. Na drie uur kokkerellen is alles klaar. Wat echt opvalt in Cambodja is dat de opmaak van de borden aandacht heeft. Dit hebben we niet eerder gezien in Azie. Ook in de eenvoudige resaurants zijn de maaltijden vaak (niet altijd) leuk aangekleedt. Naast het koken is het dus ook een klasje origamie met bananenblad. Om versiering te maken of een bakje voor de amok.

Amok is het lokale gerecht van Cambodja. Het heeft wat weg van Indiase curry, maar dan minder pittig. De amoks kunnen diverse vullingen hebben, maar de basis is altijd groente met een romige smaakvolle saus op basis van kokosmelk. Naar keuze zit er ook nog vlees of vis in. Amok wordt vaak gerserveerd in een grote soepkom, soms in een kokosnoot en tijdens de cookingclass in een bakje gemaakt van bananenblad. Als bijgerecht eet je rijst bij je amok, maar waar eet je dat nou niet bij.

Reizend door Cambodja eten we weer op veel verschillende plaatsen. We eten aan de straat lekkere pannenkoeken, die meer aan crepes doen denken, maar dan knapperig. Wanneer we meer in het zuiden komen zie je veel kraampjes met pistoletjes. Deze worden dik belegt met veel groenten, pittige kruiden, vlees en chili. Dit mini stokbroodje smaakt verrassend goed. Wel lekker om weer eens echt brood te eten. In Phnom Pehn eten we vooral in lokale restaurantjes. Vaak zitten er een hele rits langs elkaar die nagenoeg hetzelfde op de kaart hebben staan. Kiezen op gevoel, waar het goed oogt en waar het druk is. De meeste van deze restaurantjes hebben de gril, een houtskool barbecue buiten staan. Zo krijg je snel een indruk wat voor lekkers je kunt krijgen.

We eten bijna alle dagen in Phnom Penh in hetzelfde straatje want op de kaart staat zoveel lekkers. We eten lekkere en meer bekende gerechten. Zoals kleine rondachtige schelpen (die ze hier mossels noemen) met een heerlijk frisse kruidige tomatensaus. Gegrilde inktvis, die in zijn geheel geserveerd wordt. Het hele beestje wat in deze landen vaak betekent dat je de ingewanden zelf mag verwijderen. De inktvis smaakt echt fantastisch en het is een van de betere die we op hebben.

Het gegrilde eten bevalt goed dat we ook kiezen voor een familie gegrilde kikker. Anders dan je meestal ziet krijg je niet de kikkerbilletjes op je bord, maar de hele kikker. Snel wordt het duidelijk waarom normaal de kikkerbil op de kaart staat. Aan dit stukje kikker zit verreweg het meeste vlees. We kiezen ook nog om een quintet kwartels op te peuzelen. Ook deze mini kip smaakt prima maar bevat wel wat weinig vlees.

Wanneer we verder naar het zuiden komen eten nog meer heerlijke vis en schaaldieren. Op het strand van Sihanoukville genieten we bij de zonsondergang van een bordje gegratineerde schelpen en een gegrilde vis. In Kep, een klein kust plaatsje in het zuiden van Cambodja dat bekend staat om de krab, genieten we natuurlijk van wat krabbetjs. Het water moet nu ieder lezer toch wel in de mond lopen. Maar ik kan jullie troosten. We hebben niet alleen maar van dit uitzonderlijk lekkere eten gegeten. Regelmatig hebben we een bordje fried noodles of fried rice genuttigd. Maar ook deze waren van uitzonderlijke kwaliteit. Erg leker, smaakvol en vaak met heel veel groente.

Naast erg lekker eten is Cambodja ook een prima land om een lekker drankje te vinden. De iced coffee is verreweg het populairste drankje. Deze koude koffie kun je met zoete melk of zwart drinken. Zwart wordt deze koude koffie altijd van een flinke hoeveelheid suiker voorzien. Ze denken echt dat je het zwarte goud niet zonder de suiker kan drinken. Of je de koffie nu met melk, suiker of toch zonder suiker drinkt, hij smaakt bijna overal erg goed. Heerlijk sterk, aromatisch en smaakvol. Naast koffie kun je in dit land prima en fruitsapje, cocktail of een biertje drinken.

Niet alleen het land Cambodja was een grote verrasing voor ons maar, ook de Khmer cuisine. Wellicht dat deze combinatie Cambodia een onvergetelijk land maakt!

httpv://www.youtube.com/watch?v=aQHH4rNR_vI

Een van de dingen die je in Maleisie niet kan ontgaan en niet mag missen zijn de foodcourts. Ja, in het stukje over Indonesie heb ik hier ook al over geschreven maar in Maleisie zie je ze nog meer, zijn ze groter en gevarieerder. In elke mall vind je wel een of meerdere foodcourts. De grote lijkt sterk te varieren afhankelijk van de grote van de mall. Maar gemeen hebben ze allemaal dat het druk en chaostisch is. In sommige plaatsen vind je de foodcourts buiten de malls gewoon als een grote hal langs de straat. Maar dit is niet de enige plaats waar je deze food mekka’s vindt. Ook straten willen ‘s-avonds veranderen in een groot eetparadijs met tientallen stalletjes waar meer soorten eten kan krijgen dan je kan bedenken. Wellicht klinkt voor Nederlandse begrippen een foodcourt als een fastfood plek, maar dit is niet het geval. Een foodcourt is niets anders dan heel veel eettentjes bij elkaar waar je heel veel keuze hebt uit verschillende soorten eten. Zo kun je in de meeste foodcourts prima Aziatisch, Chinees, Thais, Vietnamees en vaak ook westers eten. De Indier is de keuken die je hier vaak moet missen. Een lekker bordje eten vinden doe je eerst door eens een rondje te wandelen en al het uitgestalde eten eens te bekijken, even gluren in de keuken en wat op de borden ligt. Eenmaal je keuze gemaakt is het een kwestie van bestellen en een tafeltje vinden. Een tafeltje vinden is soms nog niet zo makkelijk als je in de spits eet. Wanneer je moet wachten op je eten wordt je bordje lekkers gewoon naar je tafel gebracht, ook al zit je aan de andere kant van het eetparadijs.

Dit korte verhaal over heel veel verschillende keukens is voor ons dan ook de essentie van het eten in Maleisie. Het is echt super eenvoudig om lekker te eten, waar je ook bent en in welke keuken je ook zin in hebt. In Maleisie hebben we lekker en gevarieerd gegeten, natuurlijk was niet elk expiriment even gelaagd. Een paar lekkernijen verdienen nog even extra aandacht. Niet allemaal Maleisisch maar wel noemens waardig omdat we ze in Maleisie geproefd hebben.

Het Chinees ijsje: De Chineesche keuken is goed vertegenwoordigd in Maleisie. Op bijna elke plek kun je prima Chinees eten vinden. In Melaka vind je heel veel Chinees eten. Een eententje viel echt op omdat hier tijdens openingstijden continue een lange rij buiten staat voor een ijsje. Dit is niet een heel gewoon ijsje maar een ijsje van waterijs. Ja, waterijs wat je ook gebruikt voor ijsblokjes en zo. Met een een of andere boormachine constructie wordt van een blok ijs van 20x20x20cm, ijs geschaafd. Hierover worden gekke sausjes en rare vruchten en andere producten gedaan. En dan maar smullen zou je denken. Ons ijsje Baba ice kacang (suikersausje, zoete mais en bruine bonen) was prima te eten maar we houden het maar bij een keertje voorlopig.

Een typische lekkernij uit Melaka is Gula. Gula betekent suiker. Gula zijn grote hompen suiker met een stroop smaak, die lijken op de kleine stompkaarsjes van de IKEA. Ze hebben hetzelfde formaat, alleen geen lontje. Leuk zo’n stuk suiker, maar hoe eet je dat nou. Likken en sabbelen werkt niet, bijten ook bijna niet en je handen worden binnen de kortste keren een grote plakzooi. Het heeft een paar weken geduurd, maar toen hadden we ze toch op. De tandarts zal er blij mee zijn.

De claypot is een gerecht bereid in een potje. Niet per se typisch Maleisisch, maar wel iets waar we in Maleisie voor het eerst kennis gemaakt hebben. Dit smaakvolle simple gerecht bestaat uit wat rijst, groente, vlees of vis en dat klaar gemaakt in een potje zodat het heerlijke gloeiend heet geserveerd kan worden.

Naast heel veel Aziatisch en Chinees eten, kan het Indische eten je in Maleisie bijna niet ontgaan. In elke stad waar wij geweest zijn, ook de kleinere, kom je Indieers tegen waar je heerlijke naan, lassies en kip tandori of tikka masala kan eten. Voor ons echt een welkome afwisseling op de standaard Aziatisch keuken. We hebben heel wat heelrijke naan en kip tandori gegeten. Na een nachtje stappen op nieuwjaarsnacht zijn we niet naar de friettent geweest maar naar de Indier voor een bordje tikka masala.

Thee lijkt wel de nationale drank in Maleisie Meestal krijg je niet de gewone zwarte thee, maar thee met melk. Ook niet bijzonder zou je zeggen en wellicht een erfenis van de Engelse overheersing, maar er is toch een verschil met de Engelse thee. De melk die ze hier gebruiken is suiker zoete melk uit een blikje. Een kopje Teh tarek is dus altijd zoet en met melk.

Maleisie was culinair geen grote ontdekkingsreis of overlevingstocht, eerder en feest van herkening. Een land waar we vooral heerlijke gesmuld hebben van de Chineese, Maleisische (Aziatische) en Indische keuken.

Indonesie is Azie en daar gelden andere regels om veilig te eten dan in Europa. Iedereen die wel eens buiten Europa gereisd heeft en prikken bij de GGD gehaald heeft, kent de reisadviezen wel. Eet geen rauw vlees, logisch. Eet geen rauwe groente, je weet niet hoe ze gewassen zijn. Eet geen geschild fruit, zelfde verhaal. Geen ijs, geen water uit de kraan en eet alleen waar het druk is. Allemaal goed bedoelde en soms ook zinnige tips. Maar niet altijd even praktisch. Ice Tea en Ice Coffee (kopi) zijn populaire, lekkere en verfrissende drankjes. Ze komen niet, zoals in Nederland uit een flesje, maar worden gemaakt van sterke thee/koffie en heel veel ijs. Wil je hiervan genieten, dan schendt je direct de ijsregel. Ook de andere adviezen zijn goed bedoeld, maar niet altijd uitvoerbaar. Zo lijkt de nationale groenten, rauwe komkommer en tomaat. Wil je wat groeten binnen krijgen moet je af en toe de gok nemen.

Voordat ik meer vertel over het eten in Indonesie, is het misschien goed om te weten waar je vooral eet in Indonesie. Je hebt meestal de keuze uit een paar mogelijkheden. De eerste zijn restaurants, deze zie je buiten de toeristische gebieden niet veel. Ze lijken dan ook bedoeld om de toeristische maagjes te vullen met nasi of mee goreng of een van de vele varianten hierop. Leuker eten doe je bij een warung of bij een van de vele tentjes op straat. Een warung is het best te omschrijven als een klein eethuisje of een snackbar. Ze hebben vaak een beperkte set gerechten waar je uit kan kiezen die allemaal te bereiden zijn in een wok. Het andere type warung dat je veel ziet, is waar ze ‘s ochtends het eten bereiden waarna het in bakken uitgestalt staat om uitgezocht en opgegeten te worden. Wil je vers eten dan moet je bij dit soort warungs niet meer na de middag komen.

Lekker eten doe je ook zeker bij de stalletjes op straat. Deze hebben vaak een of twee gerechten waar je uit kan kiezen en het eten wordt voor je neus klaar gemaakt. Je kijkt direct in de keuken/wok en kan dus precies de kookkunsten afkijken en zien of het er een beetje schoon aan toe gaat. Tot slot kun vaak ook heel goed eten op de foodcourt’s. Deze vindt je vaak in de shoppingmalls op de bovenste etages. Deze foodcourt’s betaan uit heel veel stalletjes, als op straat, met heel veel gerechten waar je uit kan kiezen. Ook hier wordt het meeste vers bereid en kijk je zo in de keuken. Een goede plek om lekker te eten dus.

httpv://www.youtube.com/watch?v=VExuBsKjdis

Nu je weet waar je zoal je maaltijd kan vinden, nog wat meer over waar wij zoal gegeten hebben. We gaan weer goedkoop, goedkoper en goedkoopst. De stalletjes aan de straat en vaak de warungs zijn erg goedkoop. Je eet hier makkelijk voor tussen de 75 cent en 1,5 euro. Daar heb je dan een eenvoudige maaltijd voor met soms een klein beetje vis of vlees. In restaurants krijg je hetzelfde en betaal je er gewoon minstens drie keer zoveel voor. Je kunt in een restaurant niet in de keuken kijken en vaak zijn het ook nog eens verlaten plaatsen. Kortom, voor ons waren restaurants niet zo zeer niet geschik omdat ze duurder waren, maar wij aten graag op de plaatsen waar de doorstroom van het eten het hoogst is. Daarnaast is het ook veel leuker om tussen de locals het eten te beleven. Ze maken graag een praatje met je in een mengeling van Indonesisch, Engels en Nederlands.

Genoeg verteld over waar je kunt eten en hoe je kunt proberen een beetje gezond te blijven. Tijd om meer over het eten zelf te vertellen. De nationale drank is zonder twijfel thee. Zwarte thee met heel veel suiker. Stel je een middelmaat bierpul voor vol met thee en op de bodem teminste een vinger dikke laag suiker. De thee is standdaard warm maar bijna net zo poplair is dezelfde thee, maar dan met heel veel ijsklonten en een beetje citroen (soms) ofwel Iced Tea. Bij het eten drink je dus een glas thee of het nu ochtend, middag of ‘s avonds is.

Wat eet je dan. Met stip op een staat de Nasi Goreng met al zijn varianten. De basis bestaat uit gebakken (goreng) rijst (nasi) met ei (telur), een heel klein beetje groeten, veel kruiden, groene peper en soja saus. De variates worden verkregen door er ayam (kip), tofu, ander vlees, vis of een schaaldiertje mee te bakken. Heb je een keer geen zin in nasi, dan is deze overal vervangbaar door mie en zijn varianten. Met een beetje geluk krijg je verse noodles en met een beetje pech, meestal, de instant noodles, waar de Indonesiers, gelukkig, ook de instant kruiden van weggooien. Bij je maaltijd eet je natuurlijk een stukje kerupuk (kroepoek). De kerupuk is in vele maten en smaken te verkrijgen.

Naast deze nasi en mie goreng staat is een goede nummer drie de bakso, die je vooral bij de straat verkopers vindt. Bakso is soep met ballen. De bakso kar is eenvoudige te herkennen door het geluid van een lepel tegen de soepkop. Naast deze basisgerechten is er ook heel veel ander lekkers te krijgen. Wat je zeker niet mag missen is de de gado gado, een groente salade met ei, overgoten met pindasaus. Tempe, sojakoekjes die op 1001 manieren bereidt lijken te worden. Cumi cumi, waar je, zoals altijd bij inktvis, geluk moet hebben met de kunsten van de kok. En natuurlijk, vlakbij zee zijn prima vissen te krijgen. Ja vissen, je besteld hier geen stukje vis maar een hele vis en betaald dan per gewicht.

Met drie keer per dag nasi, komt het wel eens voor dat je zin hebt in wat anders. Ook dat is geen probleem. Er valt genoeg lekkers te snacken op straat. Mijn persoonlijke favoriet is de roti bakar (roti=brood, bakar=bakken), dus gebakken brood. Je kunt diverse vullingen kiezen voor je roti maar de zoetigheid is duidelijk het poplairste. Zelf kies ik voor de chocolade/kaas roti. De roti is een broodje van een centimeter of 20 lang, 10 hoog en 10 breed. Het broodje wordt in de lengte in drieen gesneden, waarbij de ene helft met chocolade (hagelslag) en de andere helft met kaas belegd wordt. Beide vulling worden ruim overgoten met zoete melk, zodat het goed op het brood blijft plakken. Het geheel wordt gebakken, in boter, op een bakplaat en vervolgens in hap klare stukjes gesneden zodat je het makkelijk kan opeten. Een andere zoetigheid wat je vaak ziet, is een dikke luchtige pannenkoek met een dikke laag zoet of hartig beleg en natuurlijk, niet te vergeten, gebakken banaan (pisang goreng). Aan deze laatste waag ik mij dus echt niet.

Nu heb ik het gehad over waar je kan eten en wat je kan eten maar nog niet over het hoe. Het hoe is ook niet echt speciaal maar voor ons westerlingen natuurlijk wel even wennen. Meestal krijg je niet meer dan een lepel om je eten te eten, heel soms ook een vork maar een mes hebben we nooit gezien. Drinken doe je bijna altijd door een rietje, of de drank nu warm of koud is. Wat verder heel normaal is zijn de take-aways, het eten en drinken laten inpakken. Het eten wordt meestal in een paar lagen papier gepakt, die na een paar uur beginnen door te lekken. Soms wikkelen ze alles in een bananenblad. Prima eco oplossing lijkt ons. De thee krijg je niet mee in een beker, maar in een zakje met een rietje.

Indonesie is een geweldig land om te eten. Het eten is vaak simpel maar wel erg smaakvol. Natuurlijk is er heel veel meer te vinden dat ik hier beschreven heb, maar om dat te ontdekken moet je toch echt zelf dit land verkennen. Wat je echt niet mag missen is eten in een warung, eten bij de stalletjes aan de straat en eten in een foodcourt. Vergeet de restaurants. Selamat Makan!

Toch zijn er een paar zaken die ik met jullie wil delen. In Australie is dus echt wel een eetcultur. Misschien kunnen we het beter een vlees eetcultuur noemen. In elk dorpje of stad staan wel een aantal openbare (gas) barbecues in de parken. Deze kun je gewoon voor niets gebruiken om je stukje vlees op klaar te maken. De meeste van deze barbecues zien er prima en schoon uit. Dus ga je ooit naar Australie en zeker als je met een eigen auto of camper gaat rondreizen, stop dan eerst bij de BBQ shop om de benodigde tangen te kopen. Welk vlees moet er dan op de barbecue? Ik zou zeggen kangaroe biefstuk (gemarieerd). Belangrijk bij het bakken is, dat je het vlees blijft draaien en van binnen lekker rood houdt. Hoe roder hoe beter. Zelf geeft ik de voorkeur aan rare, heerlijk mals. Voor Susan was medium perfect.

Net als in Zuid-Amerika en New Zeeland kun je in Australie een goed glas wijn drinken en proeven. Aan het proeven hebben wij ons deze keer niet gewaagd. We hebben onze slokjes in Nieuw Zeeland al ruimschoots gehad. Maar in een land waar ze dus o zo goede wijn hebben, hebben zo ook o zo goedkope wijn. Deze wijn wordt in een box verkocht. Deze boxen varieren in grote maar de standaard is 4 liter. Voor deze boxed wine hebben de Ozies de liefkozende naam goon. En volgens eigen zeggen wordt deze alleen door backpackers gedronken. Je hoeft maar een bottlesop in te lopen en het wordt snel duidelijk dat iedereen dit goedje koopt.

Deze wijn noemen we dus geen wijn, maar goon. En dat is maar goed ook want je moet het zeker niet verwarren met wijn. Een avondje doorzakken met goon leidt tot allerlei protesten van je maag, die dit spul bijna niet kan verwerken. Wellicht geen probleem voor de jonge backpackers. Mocht je er dan toch in slagen het pak leeg te drinken, dan blijft er een zak over die opgeblazen prima als kussen kan fungeren. Het zal duidelijk zijn, goon is niet mijn lievelings drankje. Blijft wel apart dat goon per liter goedkoper is dan frisdrank.

Niet veel bijzondere culinaire ervaringen in Australie, maar zeker lekker en goed gegeten.

Van een Nieuw Zeelandse keuken, als die al bestaat, krijgen we niet veel mee. Wat we dan in de keuken moeten missen maken we met wijnproeven goed. Nieuw Zeeland blijkt een uitstekend wijnland te zijn, waar je wijn in allerlei soorten kan proeven. Over hoe het wijnproeven in zijn werk gaat hoef ik niet meer uit te wijden, dit kun je terug lezen in Rood. Ja, bij proeven blijft het vaak want een lekker flesje wijn kan je zomaar 25 tot 50 euro kosten. En zelfs als je niet op een budget reist is dit waarschijnlijk prijzig. We bezoeken een aantal wijngebieden. Op het noorder eiland bezoeken we wineries in Hawkes Bay en Masterton. We vinden daar een heerlijke fles Rieseling van Johner. Een van de betere wijnen die we afgelopen jaar op hebben. Het zuider eiland verkennen we bij Lake Wanaka de wijnen en bij Waipara. De laatste blijkt een uitstekenden keus voor een goed glas Pinot Gris van Greystone.

Weinig culinaire ervaringen in Nieuw Zeeland, daarom deze keer een drietal recepten die gericht zijn op het koken in een camper met een paar pannen en twee pitten. Ingredienten tussen de recepten zijn goed uitsisselbaar zoals saus, knoflook, eieren of lang houdbaar zoals wortels en witte kool. Verder kun je de groentes eindeloze varieren zodat je de groente kan kiezen die in de bonus is. Alle recepten zijn afgestemd op 2 personen.

Niek’s rijk gevulde nasi sate

Ingredienten:

• 150 gram rijst (willekeurige soort)
• ¼ witte kool
• 1 teen knoflook (meer naar smaak mag altijd)
• 1 ui
• paar wortels
• pikante chili saus
• soja
• melk of water
• pindakaas (de goedkoopste)
• 2 eitjes

Zet het water voor de rijst vast op en kook hierin de eitjes. Snij alle groente klein. De eitjes zullen nu wel een keer klaar zijn, haal ze uit de pan en voeg de rijst toe. Haal de pan met rijst van het vuur zodra deze kookt, wikkel deze in een handdoek en laat deze een minuut of 12 staan. Zo bespaar je weer wat gas en heb weer een pit beschikbaar. Intussen kan de groenten gebakken worden. Bak de ui glazig, voeg kool en wortels toe. Blijven roeren anders wordt het zwart. Het groente mengsel is klaar zodra de kool en wortel beetgaar zijn. Vergeet niet de rijst in de gaten te houden en giet deze af zodra deze goed is. De vrije pit kan nu gebruikt worden voor de sate saus. Doe de pindakaas in een kleine pan en zet deze op een laag vuur. Voeg hier naar smaak de chili saus en soja toe. Gebruik melk en of water om de saus op de juiste dikte te krijgen. Eventueel kun je een schepje suiker toevoegen aan de saus, mocht deze te pittig zijn. Zodra de saus goed lijkt nog even een fijngehakte knoflook toevoegen. Meng rijst en groente in de pan. Verdeel het rijstmengsel over de borden en schep de sate er overheen. Snijdt het gekookte ei in partjes en leg deze om de rijst. Eet smakelijk.

Niek’s Pittige Noodles bestrooid met geroosterde nootjes

Ingredienten:

• 180 tot 200 gram eiermie of instand noodles
• 100 gram ongezouten noten (cashew, pinda etc)
• chili saus (of iets anders dat pikant is)
• soja suas
• 200 gram champignons
• Ui, of lekkerder, bosui
• Wortels of brocolli

Snij de champignons grof en de groente klein. Wanneer je voor bosui kiest bak je deze natuurlijk niet mee, deze zijn rauw lekkerder en smaakvoller. Zet een pan water voor de noodles op. Rooster op de andere pit de nootjes, houd ze goed in de gaten voor je het weet zijn ze zwart. Zodra de nootjes goed zijn kan de groente in dezelfde pan gebakken worden. Weer een pan minder af te wassen. Het lekkerste is als je de champignons apart bakt. Kook de noodles een minuut of twee. Wanneer je voor instant noodles kiest, vergeet niet de bijgeleverde olie en kruiden weg te gooien. Roer nu alles door elkaar en breng op smaak met chili- en soja saus. Verdeel de noodles in kommen en strooi de nootjes er over heen. Smullen maar.

Niek’s Pasta met rode wijn saus

Ingredienten:

• 175 gram pasta
• 1 ui
• 1 of meer tenen knoflook
• paar slokken rode wijn
• 2 tot 4 eetlepels tomaten puree
• groente (verzin maar wat: campignons, wortels, mais, brocolli etc)
• verse gemalen peper (pepermolen)
• 2 eitjes

Pannetje water opzetten voor de pasta. Het lekkerst is het om het eitje te bakken maar koken mag natuurlijk ook. Zodra het water kookt kun je de pasta in het water stoppen en deze weer wegzetten in een handdoek net als de rijst. De pasta is in een minuut of 8 tot 10 gaar. Snijd de groente en bak deze in olie. Voeg nu de tomaten puree toe aan de groente en roer het goed door. Vervolgens de rode wijn toevoegen en even latten sudderen. Tot slot ruimschoots peper toevoegen en eventueel zout naar smaak. Als het goed is heb je al lang een pit vrij waar je de eitjes op kan bakken. Tip: bak de eitjes op een laag vuur met de dooier heel en een deksel op de pan voor het beste resultaat. Roer de pasta en saus door elkaar en verdeel de maaltijd over de borden. Wellicht zat er nog meer wijn dan een paar slokken in de fles en kun je bij de pasta van een lekker glas wijn genieten. Proost!

Na het korte verblijf in Brazilie reizen we verder door Argentinie. Argentinie voldoet precies aan de verwachtingen, grote stukken vlees. Een lapje vlees van 100 gram en kleine verpakkingen kun je hier niet kopen. Als je in de supermarkt een verpakking met minder dan een halve kilo vlees zoekt ben je waarschijnlijk aan het verkeerde adres. Sterker nog koop eerst je vlees en daarna de borden zodat je zeker weet dat het op je bord past. Wat echt anders is dan wij gewend zijn, is dat er bij de slagers grote hompen vlees liggen waar ze jouw lapje vlees vanaf snijden. We genieten in Argentinie van een te groot stukje vlees en een lekker wijntje nu het kan. Naast vlees, is Argentinie een land dat heerlijke wijntjes heeft. In Mendoza springen we op de fiets om diverse wijnboeren af te gaan en natuurlijk overal een of meerder kleine glaasjes van dit druivensap te proeven. Het proeven is een serieuze bezigheid waar je niet te licht over moet denken. Het is geen manier om zo snel mogelijk en zoveel mogelijk wijn naar binnen te werken. Nee het proeven is een proces. De eerste stap in dit proces is de wijn eens goed bekijken door het glas te laten rollen zodat de kleur en de wijze van rijping beoordeelt kan worden. De tweede stap is eens goed aan de wijn te ruiken en de verschillende aroma’s in de wijn op te snuiven. De derde stap de mooiste en tevens de laatste is de wijn in de mond te nemen en te proeven. Wat je daarna met de wijn doet kun je zelf beoordelen maar ik zou suggeren, doorslikken. We bezoeken de middag een aantal wijnbedrijven en proeven lekkere en ook minder lekkere wijnen. Met deze proeverij komt een eind aan de korte reis door Argentinie en we vervolgen de reis in buurland Chili.

Voordat ik verder schrijf over Chili moet ik nog wat recht zetten. In het stukje over Peru heb ik jullie en mijzelf wijs gemaakt dat Pisco de nationale drank van Peru is. Dit is waar maar er moet zeker bij vermeld worden dat dit ook voor Chili geldt. Kortom in Chili kunnen we weer genieten van de Pisco Sour wat, ook hier, de nationale drank is. Om in Chili eens goed kennis te maken met de keuken hebben we een Cooking class geregeld. We worden een dag bijgespijkerd over en in de Chileense keuken.

Onze kok, Boris, neemt ons eerst mee langs de diverse markten om groente, vlees en vis te kopen. We maken de dag een aantal verschillende gerechten. Omdat gezelligheid in Chili ook geen tijd kent leren we die dag nog een paar verschillende Pisco Sours maken en drinken. Dit pas na het snijwerk uit veiligheids overwegingen.

Als eerste gerecht maken we gegratineerde schelpdieren (soort scheermessen) deze worden ondergedompeld in een Chileense wijn bestrooid in met Parmesaanse kaas in de oven gegratineerd. Deze lekkernij wordt gevolgd door empanades. Voor ons zijn empanades het boegbeeld van de Zuid Amerikaanse keuken. In welk land waar we ook geweest zijn, vindt je ze. Wil jij thuis ook eens genieten van empanades dan hier het recept. Je kunt ook wachten tot we weer terug zijn en eens bij ons langs komen. Het hoofdgerecht bestaat uit een heerlijk ovenschotel van vers krabvlees. Als dessert genieten we nog van dronken peren. De dag is voorbij gevlogen en wij hebben genoten van deze korte kennismaking met de Chileese keuken. We kunnen niet wachten de gerechten zelf te gaan maken. Met deze verwennerij in Chili eindigd onze culinaire reis door Zuid Amerika. We hebben van het eten genoten zowel het eten in kleine restaurantjes in Peru, het eten op straat in Bolivia of het zelf koken in Argentinie en Chili. Het eten in Chili en Argentinie stond vaak in het teken van rood vlees en rode wijn, wat ons prima smaakte. Een maandje als vegetarier door het leven gaan zou niet eens erg zijn nu.

]]> /2012/10/18/rood/feed/ 9 /2012/09/04/eten-op-straat/ /2012/09/04/eten-op-straat/#comments Mon, 03 Sep 2012 23:48:26 +0000 /?p=551 Na twee weken smullen in Peru is het maar de vraag wat Bolivia en later Paraguay qua eten gaat brengen. Zal het weer net zo makkelijk zijn lekker eten te vinden? Ontdekken we weer nieuwe dingen? Is er ook zoveel lekker zoets te krijgen? Een van de grootste verschillen voor ons met Peru is dat je de menu’s, waarbij je een stevige maaltijd soep gevolgd door een lekker hoofdgerecht, niet meer zo vaak ziet. Dit betekent dat we vaker wat meer moeten zoeken naar wat lekkers te eten.

Net als in Peru kent Bolivia de Mercado’s waar je alle soorten vers voedsel kan krijgen. Vaak wordt er ook van alles klaar gemaakt. Zo vinden we in Copacabana een mercado waar we heerlijke trucha (zalmforel) eten. Dit is weer een hele belevenis opzich. Stel je voor, een hal waar allemaal kleine tafeltjes staan waar vrouwen met een brander een potje koken. Allemaal zo ongeveer hetzelfde. Voor de prijs hoef je niet rond te kijken, ze vragen allemaal hetzelfde. Dus waar ga je eten. We kijken wat rond en waar we mensen zien die, op het oog, lekker eten op het bord hebben liggen schuiven we aan, aan een klein tafeltje. We krijgen een heerlijke vis. En groot, ik schat wel zo’n 300 gram. Eten in mercado’s blijft een feest. Zo ontdekken we in Tarija een mercado waar ze, helaas alleen s’avonds pasteitjes verkopen. Pasteitjes hier zijn wat anders dan die we in Nederland kennen. De pasteitjes zijn gemaakt van dun deeg, een vierkant van ongeveer 10 bij 10 centimeter en gevuld met lekkere kaas. Vervolgens worden ze gebakken in olie. De smaakt heeft iets weg van een pannenkoek met kaas. En lekker! Verstandig als ik ben eet ik er gelijk drie.

In Bolivia eten we niet alleen geregeld in een mercado, maar ook vaak bij stalletjes aan de straat. Dit blijkt ook een prima plek om te eten. Niet de plek voor veel vitamines maar wel een goede plek voor een lekker broodje warm vlees. Het vitamine gebrek vullen we dan maar aan met wat groeten die we in de mercado vinden.

Gelukkig, de lekkernijen zoals taartjes, cakjes en ijsjes zijn in Bolivia ook nog volop te krijgen. Het valt niet mee om hier een dag te leven en alle taartjeswinkels te negeren en niets lekkers te kopen. Dit lukt mij dus ook niet. Veel nieuws ontdekken we hier niet, maar lekker blijft het. Wat wel typisch Bolivia lijkt, is de super grote popcorn. Deze maken van een bepaalde, grote maiskorrel. De gepofte korrel is meer dan twee keer zo groot als die je in Nederland ziet. Niet alleen de grote van de korrel valt op ook de grote van de zakken. De kleinste zak is al snel zo groot als een standaard plastic tas. De grote heeft de maat van een kleuter.

Net als Nederland lijkt Bolivia loyaal tegen drugs, tenminste voor de cocablaadjes en cocaproducten. Want zolang je op hoogte bent, zie je overal cocabladeren, cocathee, cocasnoepjes en andere cocaproducten. De cocathee helpt prima tegen hoogte ziekte, dus we nemen het er maar van.

De oplettende lezer kan het niet ontgaan zijn dat er een onderwerp onderbelicht gebleven is. Welke dranke drinkt men nu in Bolivia? Een echt typisch nationale drank is er niet, maar de meeste delen van het land kennen een eigen bier soort. Niet dat je hiervoor direct naar Bolivia moet afreizen. Ze zijn  eigenlijk niet het noemen waard wanneer je ze vergelijkt met een Belgisch, Duits of zelfs een Nerderlands biertje. Naast dat men graag een biertje drinkt, kent Bolivia ook een wijstreek rond Tarija. Hier kun je prima wijntjes drinken. Wanneer we in Tarija zijn, besteden we een dagje aan wijn proeven. Waarbij we lekkere ham, kaas en olijven krijgen.

Vanuit Bolivia reizen we naar Paraguay. Het eten verandert ook langzaam. Wat blijft, is het eten bij stalletjes op straat. Een groot verschil is, dat hier veel meer vlees wordt gegeten en ook hele grote stukken. In Paraguay grijpen we direct onze kans om eens te barbecuen. Dit doe je niet zelf, maar we gaan naar een bbq stal aan de straat en zoeken hier de lekkere stukjes vlees uit.

Recept: Broodje vlees met of zonder ei

Ingrediënten:

• vlees (kip, hamburger, of een ander willekeurig lapje vlees)
• eitje
• broodje (alles kan, zelfs als het droog is)
• frietjes
• tomaat
• ui

Bak de ui en het ei. Frituur de frietjes. Bak en of frituur het vlees. Snijdt de tomaat in plakjes. Het broodje is het lekkerst als deze nog even op de bakplaat aangebakken wordt. Maakt niet uit als deze nog vet van het vlees is. Als laatste stap verzamel je alle ingredienten op het broodje. Saus en kruiden naar smaak toevoegen. Genieten maar.

Een ander groot verschil met Peru en Bolivia is dat we merken dat het eten buiten de deur weer wat prijziger wordt. Ook vindt je in Paraguay weer supermarkten. Deze lijken in Peru en zeker in Bolivia nauwelijk te bestaan. Daar koop je je eten in kleine winkeltjes, in stalletjes op straat en natuurlijk in de mercado’s. Het blijft vreemd dat je dan soms zelfs moet onderhandelen over de prijs van het eten. Probeer dit maar een in Nederland, dat wordt niet gewaardeerd.

]]> /2012/09/04/eten-op-straat/feed/ 3 /2012/08/20/smullen-in-peru/ /2012/08/20/smullen-in-peru/#comments Mon, 20 Aug 2012 17:12:35 +0000 /?p=511

Na Centraal Amerika gaat de culinaire ontdekkingsreis verder in Zuid Amerika, waar Peru het begin punt van onze reis is. We hebben van veel mensen gehoord dat het eten in Peru en Bolivia zo goedkoop is, dat je hiervoor niet meer zelf de keuken ingaat. Dit blijkt wel in de hostels. De meeste hostels hebben niet of nauwelijks nog iets wat een keuken te noemen is. Ik neem jullie mee op een dagje eten in Peru.

Het ontbijt: Net als op veel plaatsen in de wereld is het ontbijt hier niet bijzonder te noemen. De beste raad die ik kan geven is sla het ontbijt over en geniet van het eten de rest van de dag.

Een tussendoortje: In alle steden waar wij in Peru geweest zijn, is heel veel lekkers (zoet) te vinden. Keuze uit honderden soorten taartjes en cake. In Nasca waren deze vooral verkrijgbaar bij vrouwtjes op straat en in andere steden bij bakkers. Bij de bakkers kun je verder je ogen uitkijken naar taarten in alle kleuren die je kan bedenken. Elke dag lijkt er weer een nieuwe voorraad te liggen. Waar laten ze dat toch allemaal denk je. Met een taartje en kopje koffie komen  we dan de ochtend verder wel door.

De lunch: De lunch is hier een belangrijke maaltijd. In veel plaatsen zitten de meeste winkels rond de middag 2,5 uur dicht. Typisch zie je hier de lunch menu’s die voor 1,33 tot 2 euro worden aangeboden. Je eet dan wel in echte lokale eettentjes, plekken waar je niet veel toeristen tegen zult komen. Maar wanneer het druk is, is het eten waarschijnlijk ook goed.

Deze menu’s starten met een bordje soep. De soep is niet zomaar een flauw bordje soep maar een groot bord wat in Nederland beslist als maaltijdsoep verkocht zou worden. Hier dus ‘slechts’ het voorgerecht. Bijna altijd krijg je een echte soep, waar je direct aan proeft dat deze echt uit vlees getrokken is. Grootmoederssoep! Waarom noem ik dit dan een maaltijd soep? Buiten de uitstekende bouillon bevat de soep bijna altijd 1 hele aardappel. Een groot stuk vlees, wat groeten en een flinke hoeveelheid pasta, rijs of quinua. Met een beetje geluk kun je ceviche krijgen als voorgerecht. Ceviche is een visschotel, vaak licht pittig, van rauwe vis gekookt in zuur (limoen of citroen). Klinkt vreemd en ongezond, maar is super lekker. Vis op deze manier klaargemaakt proef gewoon gaar.

Eenmaal deze soep op wordt je vriendelijk gevraagd wat je als segundo (tweede gerecht) wil hebben. Meestal kun je kiezen uit iets met kip, vis en lomo (vlees). Lomo saltado is een typisch gerecht van deze streek. Reepjes rundervlees met ui, tomaat, rijst en aardappelen. Andere vlees gerechten die je in Peru natuurlijk tekenkomt zijn lama, alpaca en cavia. Lama en alpaca smaken prima. Zo hebben we op de trekking lama op, hebben we een andere keer een broodje lama gemaakt. De cavia, een delicatesse hier in Peru, heb ik deze keer links laten liggen. Bij mijn vorige bezoek aan Peru heb ik al een cavia gegeten. Het smaakt prima blijft alleen jammer dat het veel gedoe is voor weinig vlees.

De Mercado: In Peru maken we ook kennis met de Mercado’s, dit zijn overdekte markten waar alles wat met eten te maken heeft, verkocht wordt. Zo kun je hier vlees, vis, groente, fruit, kruiden en keukengerei kopen. Vlees en vis kopen betekent ook zien hoe het beest in verkoopbare stukken gedeeld / gezaagd wordt. Vaak zie je dat aan de ene kant van de mercado het voedsel verkocht wordt en dat het aan de andere kant klaargemaakt wordt. Zo kun je in de mercado vaak ook goede soep of een lekker bordje vis eten. Verder zijn deze mercado’s een uitstekende plaats om een sapje te drinken. Tientallen vrouwtjes met precies dezelfde kraampjes verkopen precies dezelfde sapjes voor precies dezelfde prijs. Kiezen waar je een sapje drink lijkt wel een lot trekken. Maar wel een die altijd voor een lekker resultaat zorgt. Een drankje je dat je beslist moet proberen is Inca bier ofwel Chicha.

Avondmaaltijd: Na een dag als Gallier geleefd te hebben, is een zware maaltijd niet meer op zijn plaats. De Peruanen lijken dit ook te vinden en eten wat kleinere snacks op straat. Wij doen meestal hetzelfde. Er is genoeg en veel lekkers te vinden. Een broodje bij het ene tentje, een warm drankje, waarvan we niet weten wat het is, ergens anders. En als toetje een gelatine pudding.

Pisco: Een reis door Peru is natuurlijk niet compleet zonder het nationale drankje Pisco geprobeerd te hebben. De Pisco Sour is een cocktail van Pisco (een sterke drank), suikersiroop, limoen en opgeklopt ei. Elk resaurant of bar lijkt dit drankje aan te bieden. En ik kan maar een ding zeggen: Niet overslaan, beslist de moeite waard. Helaas is Pisco alleen in Peru te krijgen dus jullie moeten op reis. Mocht je toch een flesje weten te vinden, dan is hier het recept.

Mix de volgende ingredienten:

• 6 eetlepels Pisco
• 2 eetlepels limoensap
• 2 eetlepels suikersiroop
• 1 eitwit

Mix nu alles in een blender gedurende 15 seconden en vervolgens in een cocktail shaker 15 seconden krachtig schudden. Nu uitschenken in een breed glas. Wil je meer dan 1 pisco sour maken vermedigvuldig dan alle ingredienten behalve het ei. Een ei is goed voor maximaal vijf pisco’s.

Na slechts twee weken Peru durf ik wel te stellen dat Peru echt een land is om van het eten te genieten. Helaas heb ik lang niet alles kunnen proberen. Er is gewoon te veel te krijgen en wij hebben maar slechts een klein deel van Peru aangedaan. Maar als je naar Peru gaat mijdt dan de toeristen restaurants, niet om de prijs maar omdat het lokale eten veel lekkerder is en een ervaring opzich.

Buen provecho