Met veel plezier kijken we terug op onze reizen en genieten nog altijd van de foto’s. Wanneer we het op een rijtje zetten zijn we zelfs haast onder de indruk Chili, Bolivia, Peru, India, Nepal, Noorwegen, Zweden, Indonesië, Maleisië, Singapore, Portugal, Verenigde Staten, Costa Rica, Panama, Peru, Bolivia, Paraguay, Brazilië, Argentinië, Chili, Nieuw Zeeland, Australië, Indonesië, Maleisië, Cambodja, Vietnam, Laos, Thailand, Maleisië, Indonesië, Singapore, Engeland, Marokko, Myanmar, Thailand, Portugal,  Sri Lanka en Japan. En uitgekeken en uitgereisd raken we nog lang niet! Er is goed nieuws dit jaar gaan we weer een paar maanden genieten in Azië. Welke landen precies is nog niet bekend. We denken nu aan Indonesië (Sumatra en Papua), Taiwan en Japan.

Voor ieder die vanuit zijn luie stoel wil mee genieten, kan de foto’s op onze blog bewonderen.

We vliegen de komende dagen van Bali via Singapore en London naar Amsterdam. Omdat we geen zin hebben om uren op aansluitende vluchten te wachten kiezen we ervoor beide steden een dagje te bezoeken. In Singapore zijn we een paar jaar geleden geweest en kunnen we met een dagje wel toe. Ook tegen de regel in hebben we de accomodatie al. Met de metro reizen we eenvoudig van het vliegveld naar China Town, de wijk waar we een hostel hebben gevonden. Het hostel is prima maar dat mag ook wel voor de prijs vinden we. Dan te bedenken dat je in Kuala Lumpur een luxe hotel hebt voor hetzelfde geld.

De middag dolen we rond op Orchard road. Langs deze straat staan alleen maar shopping malls. De een nog groter dan de andere en de een nog duurder dan de ander. Shopping malls varieren van lokale produkten tot gewonen merken die je in Europa ook ziet, of tot merken en bling bling dat toch even ons budget te boven gaat. Net als op de meeste plaatsen zijn de malls een goede plek om een lekkere betaalbare maaltijd te vinden. Susan ziet ook nog leuk rokje maar, deze blijft na even twijfelen toch in het rek hangen.

Met een afhaalmaaltijd in een zakje gaan we richting Boat Quay voor een drankje in een van de pubs. Een echt lekker biertje of wijntje is echt lang gelden. We vinden een Engelse pub waar we een lekker biertje en wijntje drinken. We sturen onze Duitse vrienden nog even een klein berichtje dat we heerlijk aan het genieten zijn van een lekker drankje. Zij laten vanaf Bali even weten dat zij wellicht voor hetzelfde geld twee massages, twee uur bodyboards, een lunch en dinner hebben. Ja, het prijs niveau zal wel even wennen worden de komende weken. Goed, wij genieten in ieder geval van het drankje. De rest van de avond slenteren we nog wat langs het water richting Marina Bay. Hier heb je een prima uitzicht op de verlichte stad. Ook zie je hier de drie torens waarboven op een schip gebouwd is.

De ochtend bij het ontbijt raken we nog even aan de praat met een Pools stel dat in Azie op vakantie is. Hun plan is om door Thailand en over Bali te reizen. Maar nadat ze onze verhalen over Sulawesi en het duiken hebben gehoord, beginnen ze te twijfelen over hun plannen. Ze gaan de hele dag in de weer met hun reisplan en als we ze s’middags voor vertrek nog even ontmoeten, blijken ze de plannen omgegooid te hebben en naar Sulawesi te gaan.

Wanneer wij het hostel verlaten is er al een halve dag voorbij. We slenteren wat rond door China Town. China Town is bijna altijd het gebied waar je heel veel zooi kan vinden en goedkoop kan eten. Singapore is op deze regel geen uitzonding. Naast een van de foodcourts zitten een hele rij geldwisselaars. Wij hebben ook nog wat geld dat gewisseld moet worden dus rekenen even of de koers gunstig is. En dat is die, het is zelfs goedkoper om hier onze US dollars naar Singapore dollars en dan naar Britse ponden te wisselen. Als laatste gaan we toch nog even terug naar Orchard Road. Susan heeft toch besloten dat het rokje niet in het rek moet blijven hangen.

Rond een uur of zeven pakken we de rugzakken en gaan richting de airport. Nog een paar uurtjes warm weer voordat een lange vlucht ons naar het koude London brengt. De vlucht naar London verloopt rustig en we kunnen redelijk slapen in de krappe stoelen, zodat we aardig uitgerust aankomen bij Helen. Helen hebben we ontmoet in Australie tijdens onze zeiltrip over de Whitsundays. Ze heeft toen aangeboden om bij haar te komen logeren mochten we een keer in London zijn. Van dat aanbod maken we graag gebruik. Ze woont in hartje London vlakbij alle attracties. Het is een leuk wederzien en we kletsen gezellig bij over de dingen die we in de tussentijd gezien en gedaan hebben. Voor Helen is het een gewone werkdag en wij gaan eropuit, de stad verkennen.

Brrr, wat is het hier toch koud. De zon schijnt welliswaar, maar de temperatuur blijft steken op zo’n vijftien graden. Het lijkt wel winter met die gure koude wind. Gewapend met lange broek, fleece, sjaal en windjas proberen we het een beetje warm te houden. Helen woont op de Southbank, vanaf hier maken we een wandeling langs de Thames richting de Tower Bridge. Susan is nog nooit in London geweest en we besluiten in korte tijd maar eens veel te gaan bekijken. We kopen een dagkaartje voor de metro en bus. Tower, Big Ben, Picadally Circurs, St Pauls, Westminster Abbey, Oxford Road, Natural History Musseum zijn een greep uit de plaatsen die we die middag bezoeken. We sluiten de dag af met een heerlijke maaltijd in een Engelse pub. Erg moe van de lange dag en het tijdverschil kruipen we die avond ons bed in.

Vandaag rest ons nog een kort dagje in Londen. We bezoeken Tate, het museum voor moderne kunst. Helen blijkt een memberkaart te hebben die we mogen gebruiken. Zo kunnen we voor niets alle collecties zien. De Lichtenstein Pop Art collectie vinden we echt de moeite waard. Voordat we in de Tube naar London City Aiport springen, genieten we nog van een pub maaltijd. Dan rest alleen nog het gebruikelijke inchecken en wachten. Nauwelijks van onze jetlag bekomen zetten we de tijd weer een uurtje vooruit. Het is nu 10 mei 19:21 uur Amsterdag Airport, Schiphol.

‘s Ochtends vroeg om acht uur worden we met de boot van de duikschool naar Manado gebracht. Hier nemen we de mikrolet. De mikrolet, of bemo, zijn de kleine busjes die vooral in de Indonesische steden rondrijden. Het is het transportmiddel om je door de stad te verplaatsen. Om bij de airport te komen moeten we van bemo wisselen op de bemo terminal. Hier wordt onze kennis van de prijzen nog even op de proef gesteld. Een handig mannetje probeert ons in een busje te praten voor dezelfde prijs als de taxi. Vandaag heeft hij pech want hij krijgt ons niet mee. Wij vinden zonder problemen de juiste bemo die ons voor de ingang van de airport afzet. We hebben nog geen ticket voor het vliegtuig. Voor binnenlandse vluchten is het hier niet vreemd om je kaartje gewoon op het vliegveld te kopen. We hebben geluk, de vlucht naar Makasar gaat over drie kwartier. In anderhalf uur vliegen we terug naar Makasar, dit is de plek waar we de reis op Sulawesi zijn begonnen. Een stuk vlotter dan de reis over land, die 55 uur in beslag nam. In Makasar kopen we een vliegticket naar Bali. We hebben genoeg tijd om even een hapje te eten. In het begin van de avond landen we op Bali. Omdat we nog wat willen shoppen blijven we de eerste dag in Kuta. Kuta is de plek om te shoppen, te surfen en uit te gaan. Kuta is wellicht bij veel mensen ook bekend van de aanslag in een nachtclub in 2002. Wij shoppen een dagje in Kuta en aan het einde van de middag nemen we nog een kijkje op het strand. Hiermee hebben we het drukke toeristische Kuta wel weer gezien. De volgende dag gaan we vlug verder. Toen we ruim vijf maanden geleden in Indonesie aankwamen, hebben we bijna een week op het eiland Nusa Lembongan gezeten. Dit is zo goed bevallen dat we besloten hebben ook hier onze reis relax af te sluiten. Met bus en boot reizen we in een paar uur naar Lembongan. De mensen van het guesthouse waar we in november hebben gezeten, staan ons al bij de boot op te wachten. Of het toeval is weten we niet, maar we krijgen dezelfde kamer als toen. Lembongan is ook een prima plaats om te duiken. Veel koraal en marinelife. We gaan die middag langs bij de Blue Corner, deze duikschool is ons prima bevallen in november en dus komen we hier graag terug. Ook hier worden we direct weer herkend. Niek besluit de komende dagen zijn Open Water Advanced te gaan doen en Susan gaat een paar fun duiken maken. De Open Water Advanced cursus bestaat uit het maken van adventure dives, waarvan een diepe duik en de navigatie duik verplicht zijn. De overige duiken kun je zelf uitkiezen. Niek kiest voor de driftdive en de bouancy duik. De nachtduik hebben we in november al als adventure dive gedaan en telt ook mee voor de advanced cursus. De volgende dag gaan we met de boot naar Manta Point om manta’s te spotten. Niek maakt hier zijn bouancy adventure dive. In deze duik ligt de nadruk op het zwemmen in het water en dit zo goed mogelijk te beheersen met zo min mogelijk gewicht. Het is een leuke en leerzame duik en het blijkt dat er heel wat minder kilo’s mee naar beneden moeten dan in vorige duiken. Helaas hebben de manta’s vandaag vrij. Susan maakt filmpjes en foto’s en spot kreeft en krab terwijl Niek op zijn kop hangt, een van de oefeningen. De tweede duik maken we bij Crystal Bay. Op deze duikspot zie je in het juiste seizoen, de Mola Mola. Een grote vis die door Marion, een duikinstructeur, wordt omschreven als een niet geavalueerde vis, de dinosaurus van de vissen. Als je wilt weten hoe ze eruit zien, laat een kleuter een vis tekenen en voila, de Mola Mola. Niek maakt hier met zijn instructeur DD de navigatie duik. In deze duik moeten er diverse navigatie technieken geoefend worden, net als bij scouting maar dan onder water. Crystal bay blijkt verder ook een prachtige duikspot met erg mooi koraal en veel vissen. Wanneer we terug komen van de duiktrip is het grootse deel van de dag weer voorbij. We hangen nog wat in het zwembad voordat we terug gaan naar ons guesthouse. ‘s Avond gaan we nog naar een presentatie van een organisatie die onderzoek doet naar Manta’s. De volgende dag staan er voor Niek weer twee duiken op het programma. Susan blijft op de kant en maakt een begin om onze blog achterstand weg te werken. Op Sulawesi is het internet nog nauwelijks uitgevonden zodat we wat achterop zijn geraakt met bloggen. Niek maakt vandaag zijn diepe duik. Een diepe duik is een duik dieper dan 18 meter maar niet dieper dan 30 meter. Ook deze duik is weer mooi langs een reef met een lichte stroming waar nog schildpadden te zien zijn ook. De tweede duik van de dag is een drift duik. De laatste duik van de cursus. Bij een drift duik laat je je met de stroming meevoeren onder water. Het lijkt echt een beetje op vliegen. Na deze duik mag Niek zich dan Advanced Open water Diver noemen. De avond gaan we nog even terug naar Blue Corner voor de vrijdagavond party. We zijn van plan een drankje te drinken, maar natuurlijk mislukt dit. De avond is gezellig en vliegt voorbij. De zaterdag brengen we in en rond het zwembad door en werken de blog verder bij. Susan gaat aan het einde van de middag naar een Yoga sessie. Zondag is alweer de laatste dag op Lembongan. Het einde van onze reis komt nu wel heel dichtbij. We gaan deze dag nog een paar duiken maken. De eerste duik is wederom een drift duik. Het is even zoeken voordat er een geschikte duikplek is gevonden. Dit omdat de stroming op sommige plekken te sterk en te gevaarlijk is. We maken een drift duik met behoorlijke stroming. Het gaat zo snel dat je geen foto’s kan maken. De stroming beweegt ons niet altijd alleen maar vooruit maar soms ook naar beneden en naar boven. Goed opletten dus. Als we boven komen meldt onze duik gids dat we drie duiksites hebben gehad en anderhalve kilometer verder zijn. Wauw! De tweede duik wordt er ook weer met lustige stromingen. Susan besluit de duik over te slaan. De duik is inderdaad lastig. Vreemde stromingen en soms moet je jezelf gewoon vasthouden om niet de verkeerde kant uit te gaan. Wel wordt er een super grote baracuda gezien. Op het water is ook deze dag weer voorbij gevlogen. De volgende dag vertrekt onze boot vroeg naar Bali. We gaan weer terug naar Kuta. Niet omdat Kuta the place to be is, nee deze keer omdat het naast de airport ligt en om Momme en Ayla te ontmoeten. Dit zijn onze Duits vrienden waar we in Laos twee weken mee opgetrokken zijn. We hebben met z’n vieren een gezellig dag in Kuta en kletsen flink bij. Een duik in zee, relaxen op het strand en een drankje drinken. Dat is wat we deze dag gedaan hebben. Dinsdag 7 mei staan we vroeg op. Vandaag vliegen we naar Singapore. Het begin van onze terugreis naar Nederland. Wat voelt dat vreemd en onwerkelijk. Voordat we terug zijn, zijn we nog wel wat dagen verder. We blijven eerst nog een nacht in Singapore en later deze week ook nog een nacht in London, voordat we terug vliegen naar Amsterdam.

In Luang Prabang doen wij een cooking class. De Chef, een vriendelijke mevrouw vertelt onze vol vuur en vlam over sticky rice. Deze rijst wordt van een grotere rijstkorrel gemaakt, die minder zou uitzetten en daardoor meer voedzaam is. De rijst is in vele soorten te krijgen. Naast de vele soorten is er een god die over de rijst waakt. De rijst klaar maken is heel wat bewerkelijker dan de snelkook rijst van Lassi. De sticky rijst moet eerst uren in het water liggen, bijvoorkeur een hele nacht. Vervolgens wordt deze in een bamboe mand gestoomd voor een minuut of twintig, halverwege wel een keertje omdraaien. Eenmaal klaar wordt de rijst in kleinere bamboe trommels gedaan en is dan nog uren eetbaar. De sticky rijst wordt bij elke maaltijd gegeten. Als je genoeg rijst hebt gegeten, iedereen heeft een eigen mandje, doe je je bamboemandje weer dicht. Ook wanneer deze nog niet leeg is. De rijst wordt gewoon bewaard voor een tussendoortje of voor de volgende maaltijd. Naast een goede vulling is de sticky rijst ook prima als dessert te gebruiken door er een zoet gerecht met mango’s van te maken.

Tijdens de cooking class in Laos leren we natuurlijk nog een keertje hoe je spring rolls (loempia’s) maakt. Ook leren we citroengras of bamboe gevuld met kip, gestoomde vis in bananenbladen en kip cashewnoten klaarmaken. Kip cashewnoten is een heerlijk eenvoudig gerecht dat je in de meeste simpele restaurants in het noorden vindt.

Wat zeker niet uit Thailand of Laos komt is de Koreaanse barbecue. Deze heerlijk BBQ eten we diverse keren in deze landen. De barbecue laat zich het best omschrijven als vlees of vis grillen en soep brouwen. De Koreaans BBQ is een grote bol met ribbels erop om het vlees te grillen. Om deze bol loopt een soort van slotgracht waar het vet van de bol in neerdaalt. Cryptisch tot zover, ofniet? Goed hoe gaat het in zijn werk. In de tafel zit een groot gat, in dit gat wordt een pot met gloeiend hete kolen geplaatst. Mocht je nog niet zweten bij 35 graden, dan gaat het met deze pot vlak bij je benen zeker lukken. Vervolgens wordt op de kolen de bol geplaatst. Op het hoogste punt van de bol leg je een stukje vet wat over de bol smelt en waar je de vis en het vlees in bakt. In de goot rond de bol giet je water voor de soep. In het water kook je de eieren, de mie en de groenten. De bouillon wordt op smaak gebracht door het bakvet. Genieten maar.

Rood, oranje of oranje-rood, dat is de kleur van Tom Yam soep, die je echt overal ziet in het noorden van beide landen. Deze spicy soep is rijk gevuld met rode peper, tomaten, uien, citroengras, noodles, tofu en vast nog veel meer wat de kok die dag op de markt is tegengekomen. De Tom Yam is een heerlijke afwisseling na weken noodle soep.

Bij Thailand denk je vast ook aan de curry’s. Deze zien we wel in Thailand maar niet zoveel in het Noorden. In het zuiden zie je ze wel maar hier hebben wij het vooral met een dieet van pad tai, noodle soep en fried rice gedaan. Pad Tai is het Thaise toeristen gerecht en eigenlijk niets anders dan de fried noodles die je in alle landen in dit deel van de wereld op de kaart vindt.

Verder is het goed te weten dat waneer je naar Laos gaat de lokale whiskey, die meer naar rum smaakt, bijna dezelfde prijs als water heeft. In Thailand kun je hele vreemde koude koffie of thee drankjes krijgen waar een soort jelly achtige snoepjes in drijven. Ja, ook Laos en Thailand was weer genieten. Hoewel de keukens in Zuid-Oost Azie sterk op elkaar lijken, is elk land toch net weer wat anders. Eten bij kleine kraampjes of night markets blijft een geweldige ervaring, keer op keer.

Na twee uur hangen en dutten op de boot, komen we aan op Bomba, een klein eilandje met hutjes aan het strand. Dat ziet er goed uit! We kiezen een hutje uit, trekken onze zwemkleding aan en na de lunch nemen een duik in het super heldere, warme water. Dat wordt goed snorkelen hier!Iedere dag vaart de eigenaar van Poyalisa erop uit, naar een mooie snorkel plek. Meestal is een snorkeltrip een halve dag. Een van de dagen gaan we er een hele dag op uit. We zien twee mooie spots, lunchen op het strand en bezoeken een klein vissersdorpje. Hier verdienen ze geld door de verkoop van vis en lobster. Met een paar kilo lobster vertrekken we naar Poyalisa. De kinderen uit het dorp vinden het razend gezellig al die toeristen en we moeten meedoen met voetballen. Niek wilt de lobsters eens van dichtbij bekijken en springt het water in. De kids volgen dit voorbeeld en duiken, springen, maken salto’s en gaan op de gekste manieren het water in. Nou, Niek kan dat ook en wilt een bommetje doen. Helaas is de bamboesteiger toch minder sterk dan verwacht en in plaats van een bommetje, zakt Niek door de steiger, het water in. Een flinke kras op zijn voet houdt hij hieraan over, maar die is zonder problemen weer genezen. De dagen bij Poyalisa vliegen voorbij met snorkelen, relaxen, vissen en lekker eten. De maaltijden bestaan steevast uit rijst, groenten en veel vis, hmmm.

Na vijf dagen Bomba wordt het tijd om naar een ander eiland te gaan. De bootdienst tussen de eilanden is maar minimaal. De public boot gaat maar een enkele keer per week en dan ook alleen op en neer tussen Ampana en Bomba. Vanuit Ampana kun je dan, de volgende dag, met een andere public boot naar Wakai. De andere optie om te reizen is een boot charteren. Met zijn tienen charteren we een boot om naar Katupat te gaan. Dit is een meer toeristisch eiland, maar ook met maar een accomodatie. Op dit eiland is het weer relaxen en snorkelen. Helaas is het eten beduidend minder van kwaliteit dan wat we gewend zijn van Poyalisa. Fadhila is de uitvalsbasis voor het goede doelen project Everto. Een Franse vrouw probeert, samen met de locals van Fadhila, een project van de grond te krijgen om de bewoners van de Togeans ervan bewust te maken dat de zee geen afvalbak is. Eens per week gaat ze met toeristen en locals plastic in het dorp opruimen. Ook krijgen de kinderen uit het dorp scholing over mileu verontreiniging en wat je, makkelijk, zelf kunt doen om dit te verminderen. Het project staat nog helemaal in de kinderschoenen en de locals zijn nog niet heel willig om plastic in de afvalbak te gooien, in plaats van op de grond en in de zee. Er staan wel voldoende afvalbakken in het dorp, maar als we daar zijn blijkt er opvallend weinig in te zitten voor een week. Als we een uurtje in het dorp zijn, gewapend met handschoenen en grote zakken om vuil te verzamelen, krijgen we al snel hulp van wat locals, vooral kinderen. Met een grote berg afval keren we terug naar de overkant, naar Fadhila Cottage op het eiland wat bij Katupat hoort. Susan gaat een dag mee op een snorkeltocht, Niek heeft nog steeds het wondje aan zijn voet en kan niet het water in, helaas. De eerste snorkelspot is op het rif, de tweede vlak aan de kust bij een klein strandje en de derde is niet echt een snorkelspot, maar een zout water meer wat vol zit met kwallen. Omdat deze kwallen geen natuurlijke vijanden hebben, steken ze niet en kun je er rustig mee zwemmen en voorzichtig aanraken. De geel-oranje en blauwe kwallen vullen het meer. De GoPro draait weer overuren vandaag.

Vier dagen later gaat de public boot naar Wakai, deze nemen we om vanuit Katupat naar Kadidiri te gaan. Lestari Homestay wordt de uitvalsbasis voor de laatste dagen op de Togeans. De zee waar de Togeans in liggen staat bekend om zijn weelderige koraal en vele, diverse, kleinere vissen en dolfijnen. Er ligt ook een vliegtuigwrak van een B24 bommenwerper uit de tweede wereldoorlog op de zeebodem. De afgelopen twee locaties hadden geen duikmogelijkheden, hier op Kadidiri zitten twee duikscholen. Eens kijken wat de mogelijkheden zijn. Graag zouden we een kijkje willen nemen bij het wrak. Paradise gaat de volgende dag naar het wrak. Dat komt goed uit, kunnen we mooi mee. Het unieke aan dit vliegtuig is, dat het nog in goede conditie is. Het is niet uit de lucht geschoten, maar had problemen met een motor waardoor er een noodlanding gemaakt moest worden. De bemanningsleden hebben het allen overleefd en het vliegtuig ligt erbij alsof het gewoon geland is. Het is alleen aan de verkeerde kant van de Togean Islands in het water terecht gekomen, in het mangrove gebied. Het water is hier niet zo helder, door de modderbodem, als aan de noordkant van de eilanden, waar de zeebodem uit zand bestaat. Een uurtje zwemmen we rond het vliegtuigwrak en zien toch heel wat moois voorbij komen. Het vliegtuig is in de loop van de tijd behoorlijk bedekt onder koraal en heel wat visjes hebben hier hun thuis gevonden. Zo ook de familie Lionfish, een stuk of vijf van deze rovers zwemmen rond boven een van de vleugels. Blijft mooi om te zien, deze apparte vissen. We houden het bij een duik en de rest van de dag brengen we al snorkelend door. Het is alweer tijd geworden om de Togeans te verlaten. De nachtboot naar het vaste land gaat maar een keer per week en morgen gaat hij. Na de lunch worden we met de boot van Lestari naar Wakai gebracht. Waarschijnlijk vertrekt de boot om vier uur. Niemand weet het zeker, het is tenslotte Indonesie.

Tegen vier uur is er nog steeds geen boot. Het zonnetje schijnt, dus we wachten rustig af. Op een gegeven moment krijgen we te horen dat de boot pas om twee uur uit Ampana vertrokken is en en dus niet voor zes uur in Wakai zal zijn. Oke, prima, we wachten wel. Langzaam komt er een donkere onweerswolk onze kant op, hopenlijk houden we het droog. Maar helaas, daar zijn de eerste druppels. Snel zoeken we in beschutting in de wachtruimte. Om zeven uur worden er dan toch wat mensen enthousiast, de boot komt eraan. Het regent nog steeds een beetje, maar we gaan toch richting de kade. Je kunt geen bedden reserveren, dus er geldt wie het eerst komt, die het eerst maalt. En het aantal matrassen is zeer beperkt. Echt handig is de chauffeur van de ferry niet, hij moet twee extra rondjes draaien om goed voor de steiger uit te komen. Maar uiteindelijk kunnen we dan toch aan boord. De matrassn blijken allemaal al bezet te zijn en de economie stoelen zijn harde metalen wachtkamer stoeltjes. We kiezen voor de businesclass, hier staan banken in plaats van stoeltjes. Kun je ook prima op slapen. De bemanningsleden proberen hun eigen cabines aan toeristen te verhuren om zo wat extra bij te verdienen. Voor ons zijn de banken in de businesclass prima, we hebben wel slechtere slaapplaatsen gehad. Deze ruimte is lang niet vol en we beschikken ieder over een eigen bank. Weltrusten!

De overtocht van Wakai naar Gorontalo duurt twaalf uur. Om acht uur in de ochtend komen we aan in Gorontalo en het regent pijpestelen. Welkom terug op het vaste land! Ook nu weer heeft de chauffeur moeite met het aanmeren van de boot. De laadklep wordt, naar onze mening, te vroeg naar beneden galaten en, zoals voorspeld, rammen we met de laadklep de kade. Op de kade staan al heel veel mannen die mensen proberen te ronselen voor hun shared car. Vanaf de kant staan ze al te roepen naar je. Wij hebben een naam gekregen van een meneer die ons verder zal helpen, nu op zoek naar hem. Na wat rondvragen hebben Mr. Ferry dan toch gevonden. We stappen in de auto die ons naar Manado zal brengen. Acht uur later zijn we in Manado, de grootste stad in het noorden van Sulawesi. Voor de kust van Manado ligt Bunaken Island, het duikparadijs van noord Sulawesi. Hier gaan we morgen naar toe, eerst opzoek naar een slaapplaats. De budget locaties blijken ronduit vies te zijn, of zijn vol. Na een tijdje rondzoeken vinden we dan toch een geschikte kamer. We zoeken wat eten en doen wat boodschappen om mee te nemen naar het eiland. In de resorts is eten inclussief, maar als je tussendoor nog iets wilt hebben, zul je het zelf mee moeten nemen. Er zijn geen shops op het eiland.

Dagelijks gaat er een boot van Manado naar Bunaken, maar niemand weet hoelaat deze boot precies gaat. De een zegt een uur, de ander zegt drie uur, vier uur horen we ook nog voorbij komen. Tja, we zijn het ondertussen wel gewend. Wachten dan maar weer tot het tij hoog genoeg is om de haven te verlaten. Om drie uur is het zover, we vertrekken. Het is maar een uurtje varen naar Bunaken, dus we zijn er zo. Als we aankomen staan de mensen van Panorama ons al op te wachten om naar hun accomodatie te brengen. Nog een klein stukje verder met de boot. Na het eten gaan we naar Panorama 2 om met de duikgids te kunnen spreken over de duikmogelijkheden. We besluiten de volgende dag twee duiken te gaan maken. Een in de ochtend en een in de middag. De ochtend boot gaat naar twee duikspots. Op de eerste gaan we snorkelen en op de tweede gaan we naar beneden. De eerste spot is ook geschikt om te snorkelen, helaas ligt er heel veel troep in het water. Tijdens de duik hebben we minder last van rondzwevend plastic en ander spul wat niet in zee thuis hoort, maar ook hier komen we troep tegen. Het koraal is prachtig en we zien veel diverse vissen in de meest vrolijke kleuren. Op het laatst zien we zelfs nog drie squids, die de gids aanwijst door een eetbeweging te maken.

Na de lunch maken we ons klaar voor de tweede duik. Vanmiddag gaan we naar Turtle City. Hopenlijk zijn ze thuis en kunnen we genieten van deze prachtige dieren. Turtle City is een spot met een grote muur van koraal. De muur gaat zo’n twee honderd meter de diepte in en het donkere blauwe water lijkt oneindig. Na een tijdje langs de muur gezwommen te hebben zien we de eerste schildpad. Het is een middelgrote en ligt rustig op het koraal. Niet veel later komt nummer twee voorbij zwemmen. Nummer drie is een kleintje die ook rustig op het koraal ligt. Opeens wordt onze gids erg enthousiast, hij heeft een reuze schildpad gespot en nog wel op het niveau waarop wij zwemmen. Hij ligt op het koraal en er zitten vissen op hem om hem schoon te maken. Een tijdje blijven we hangen om naar hem te kijken, totdat hij over ons heen wegzwemt. Wat een gevaarte! De laatste schildpad die we zien zit een aantal meter onder ons in het diepe. Na een uur komen we enthousiast boven, Turtle City was bewoond!

Vlak voor etenstijd komen we terug aan land. Vanavond eten we samen met de andere gasten in Panorama 2. We wisselen heel wat ervaringen en informatie uit en het wordt nog een gezellige avond. Morgenvroeg gaan we terug naar Manado, de laatste week is bijna aangebroken en we willen graag deze week op Bali, op Nusa Lembongan, doorbrengen.

9 april vroeg in de morgen vliegen we van KL, Maleisie naar Makassar, Sulawesi. Sulawesi, alweer het laatste eiland wat we gaan ontdekken. Aan het einde van de ochtend komen we aan op het vliegveld van Makassar. We weten nog niet zo goed hoe we verder willen reizen, dus we blijven even op het vliegveld hangen om te kijken of er vluchten zijn naar Manado voor de volgende dag. Deze zijn er, maar eerst maar weer eens de weg naar de stad zien te vinden voordat we een keuze maken tussen vliegen of niet. De shuttlebus zet ons midden in het centrum van Makassar af, handig. Het is maar een klein stukje lopen naar accomodaties en het duurt ook niet lang voor we iets gevonden hebben. Ondertussen is het al laat in de middag en alle toerbureautjes zijn al dicht. Lastig als je wilt weten hoe laat de bus gaat morgenvroeg. Van de medewerkster van ons hostel krijgen we te horen dat er waarschijnlijk wel een bus eerder dan tien uur gaat naar het noorden. We zorgen gewoon dat we vroeg op de busterminal zijn en dan zien we wel. Die avond gaan we gezellig eten met een Nederlands stel, waarvan Nancy ooit mee heeft gedaan aan Peking Express, en een Deense jongen. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend zitten we nog voor half zeven in een bemo die ons naar de busterminal brengt. Als we daar rond half acht aankomen blijkt alles nog hartstikke dicht. Dat zijn we niet gewend van Indonesie. Om acht uur komt er wat leven in de brouwerij en vinden we uit dat de eerste bus inderdaad pas om tien uur gaat. Wachten dan maar. Ondertussen weten alle straatverkopers op het busstation dat wij naar Rantepao gaan en worden we optijd gewaarschuwd als de bus eraan komt. Na een lange rit van negen uur komen we aan in Rantepao, een kleine stad in het zuid-oosten van Sulawesi met grillige natuur en veel traditionele dorpjes met een rijke cultuur die je, op deze manier, nergens anders in Indonesie vindt. We vinden een homestay voor de komende twee nachten en gaan snel op zoek naar eten en informatie over de regio en de tours die er aangeboden. In een toeristen cafe vinden we een gids die wel wat kan vertellen over de tours. We zijn maar een dag in het gebied en willen toch wel wat zien, we besluiten met hem mee te gaan en ons rond te laten rijden door Tana Toraja en de verschillende traditionele sites te bezoeken. Stipt om negen uur worden we door Ucu opgehaald en gaan we op weg. Het Toraja gebied staat bekend om haar traditionele begravenissen. De mensen hier worden met een uitgbreide ceremonie naar hun laatste rustplaats gebracht. Hierbij worden er een of meerdere, het aantal kan oplopen tot wel honderd, buffels geofferd. Het vlees wordt vervolgens verdeeld over de aanwezige famlieleden en andere aanwezigen. Na de ceremonie wordt de overledene bijgezet in het familiegraf, wat uitgehakt is in de rotsen. Wanneer de overledene rijk is, of van hoge komaf is, wordt er meestal een standbeeld bij het graf geplaatst die de overledene symboliseerd. De standbeelden kijken uit over de valei van het dorp, zodat ze, ook na hun dood, van het mooie uitzicht kunnen genieten. De eerste stop is bij een tamelijk toeristische site, Lemo. Hier vinden nog steeds traditionele begravenissen plaats. We lopen door het dorp naar de rots waar de graven liggen. Vanaf de buitenkant is er niet veel meer te zien dan deurtjes in de rots en standbeelden die uitkijken over de valei. De tweede stop is in Kambira waar een boom staat vol met babygraven. Wanneer er een baby komt te overlijden, krijgt deze ook een ceremonie. Als de baby ouder is dan een maand, wordt de tombe bijgezet in het familiegraf. Wanneer een vrouw een miskraam krijgt, of de baby overlijdt binnen een maand na de geboorte, dan wordt het lijkje terug gegeven aan de natuur. Dat doen ze door het lijkje in deze boom te plaatsen. Ze geloven dat de geest, ook van heel jonge baby’s, niet verloren gaat wanneer het lichaam teruggegeven wordt aan de natuur. De derde stop is Tampangallo, Hier worden de overledenen in een grot geplaatst. De grot is al jaren in gebruik en veel tombes zijn letterlijk weg aan het rotten. Veel schedels en beenderen komen hierdoor bloot te liggen. Een beetje een luguber gezicht is het wel. Behalve dat de overledenen een traditionele uitvaart krijgen, krijgen ze ook rijkdommen mee in het graf. De mooiste kleding wordt aangetrokken en als de familie rijk is, gaan er ook geld en sieraden mee het graf in. De nabestaanden blijven altijd voor de doden zorgen. Regelmatig leggen ze rijst, drinken, geld en sigaretten bij de kist en af en toe krijgt de dode nieuwe kleding aan, voor zover dat dan nog mogelijk is. Helaas zijn deze graven een gewilde plek voor dieven en worden ze vaak, zonder respect, leeggeroofd. Na de lunch gaan we verder naar de meer toeristische sites. De eerste is Londa, een grote site die nog steeds in gebruik is. Ook op deze site worden de overledenen in een grot geplaatst. Deze grot is niet uitgehouwen zoals bij Lemo, maar het is een natuurlijke grot. Bij deze grot geldt heel sterk, hoe rijker of hoe belangrijker de overledene, hoe hoger in de rots het familiegraf is. Wanneer we de grot binnengaan zien we heel veel tombes, schedels en beenderen liggen. De oudste tombes kunnen wel honderd jaar oud zijn, terwijl de meest recente tombe nog geen jaar hier staat. De nieuwe tombes worden gewoon bovenop de oudere tombes geplaatst. Na jaren is het hout van de oudste tombes zo slecht geworden dat het simpelweg bezwijkt onder het gewicht van de nieuwere tombes. Het ziet er een beetje uit als een zooitje. Alles ligt er schots en scheef bij en is in elkaar gezakt. Hier doen ze niks aan, ze laten de natuur en de tijd zijn gang gaan. Ook bij deze grafsite zien we veel standbeelden. Bij de andere sites zijn het meer poppen die symbool staan voor de overledene. Bij deze site zien de poppen er heel realistisch uit. Inclussief de gezichtsuitdrukkingen en rimpels, het lijken net wassenbeelden. Ze zijn ook zelfs op ware grote en als de overledene brildragend was, is dit detail niet vergeten. We rijden verder over het platteland van Toraja tussen de rijstvelden en de bergen door. De weg is slecht zodat we niet harder dan stapvoets kunnen rijden op veel stukken. Dit geeft ons genoeg tijd om van het geweldige uitzicht te genieten en de nodige foto’s te maken. In het laatste dorpje van vandaag, Ba’tan, krijgen we uitleg over de manier van leven in deze dorpjes. Wanneer er een ceremonie plaats gaat vinden wordt het dorp tijdelijk uitgebreid met extra huisjes en plaatsen voor alle gasten om te zitten en te overnachten. Aan de ceremonie gaan weken van voorbereiding vooraf. De overledene wordt vaak in de tussentijd in zijn woonplaats, vaak niet het dorp waar hij/zij vandaan komt en waar dus de ceremonie wordt gehouden, tijdelijk begraven in afwachting van de ceremonie. Wanneer het tijd is voor de ceremonie, komen alle familieleden en andere genodigden naar het dorp en brengen allen offers mee voor de doden. Vaak een buffel of een varken. De familie zelf offert de meeste buffels. Hoe rijker de familie, des te meer buffels worden er geoffert. De horens van de geofferde dieren worden na de ceremonie aan het huis bevestigd. Dus hoe meer horens er aan het huis hangen, hoe rijker de familie is. De ceremonie zelf duurt gemiddeld drie dagen en op de laatste dag wordt de tombe bijgezet in het familiegraf. Aan het einde van de middag keren we terug naar Rantepao. Het was een indrukwekkende dag in een prachtig landschap. We verlaten Rantepao met de bus. Als we instappen blijkt het Nederlandse koppel, wat we in Makassar hebben ontmoet, ook in de bus te zitten. Gelijk raken we weer aan de praat. Zij gaan ook naar Tentena om van daaruit door te reizen richting de Togean Islands. In de bus zit ook nog een oudere Nederlandse vrouw die samen met haar man vervroegd met pensioen zijn gegaan om te gaan reizen. Ze zijn nu al sinds 2009 onderweg. Ze reist nu alleen door Sulawesi omdat haar man voor een meniscusoperatie terug in Nederland is. Met zijn vijfen raken we niet uitgepraat over alle reisverhalen die we hebben. Het is bekend dat de wegen in Sulawesi niet de beste zijn. De eerste busrit, van Makassar naar Rantepao, was prima. Comfortabele bus, goede wegen. We zijn benieuwd hoe slecht het gaat worden. Het eerste stuk van de rit voert ons door de bergen van Tana Toraja. Het is een behoorlijke slingerweg en we zijn blij als we na anderhalf uur een plaspauze krijgen. De rest van de weg valt mee. Het asfalt is niet geweldig, maar we hebben al heel wat slechtere wegen gehad deze reis. Na een lange zit komen ‘s avonds rond tien uur aan in Tentena. Natuurlijk zet de bus ons af twee kilometer van het centrum en de mannetjes met moteren zijn maar al te graag bereid om ons verder te brengen. Natuurlijk vragen ze het dubbele van wat normaal is, zogenaamd omdat het avond is, en we vinden een wandelingetje van twee kilometer niet erg. We besluiten te gaan lopen. Na een wandelingetje van honderd meter komen de mannen met motor ons weer achterop. De prijs is nog steeds hetzelfde en we lopen rustig verder. Een minuutje of wat later stopt er een meneer met motor die wel voor de normale prijs wilt rijden. De vrouw alleen stapt achterop en de rest loopt rustig verder. Een fractie later stoppen er twee mannen die toch willen rijden voor de normale prijs. Weer twee van ons stappen op en de mannen laten weten dat ze terug komen om de laatste mensen op te halen. Zo komen we toch allemaal bij het hotel naar keuze. De volgende dag reizen we verder naar Ampana, de plek waar de ferry vertrekt naar de Togeans. Er is public transport van Tentena via Poso naar Ampana, maar het is op Sulawesi heel gebruikelijk om met een aantal mensen een shared car te delen om ergens te komen. De eigenaar van ons hotel biedt zijn auto ook aan voor deze dienst en wilt ons wel naar Ampana brengen. We zijn met zijn zessen, dus dat moet precies passen. Met een beetje passen en meten kunnen bijna alle tassen, er hoeft er maar een op het dak samen met een grote doos, in de auto en kunnen wij er zelf ook nog redelijk comfortabel bij. We gaan opweg. Aan het einde van de middag komen we aan in Ampana. Er zijn hier maar een paar accomodaties en de plek vlak bij de ferry zit vol. In het centrum vinden we een zozo hotel met personeel wat ons naar een bepaald eiland probeert te praten. Wij willen naar Bomba, een klein eiland met maar een budget guesthouse. De man van de receptie houdt een verhaal op dat het vol zal zijn als wij arriveren. Er zouden al tien mensen zijn en wij zijn met zes. We kunnen maar beter naar Kadidiri, een groter eiland, naar Paradise Cottage gaan. Paradise is van dezelfde eigenaar als het hotel waar we verblijven….. Eigenwijs als we zijn blijven we bij ons eerste plan en gaan de volgende ochtend naar de boot die naar Bomba gaat. Daar aangekomen treffen we een meneer die de communicatie tussen de eilanden, het vaste land en de gasten verzorgt. Er is geen telefoon of internet op de meeste eilanden, alleen in Wakai staat een telefoonmast, maar die geeft alleen dekking in Wakai en directe omgeving. Op de Togeans wordt nog echt met koeriers gewerkt. Hij weet ons te vertellen dat iedereen gister is vertrokken van Bomba en dat er plek genoeg is voor ons allen. Niks om ons zorgen om te maken dus. De public boot is niet bepaald ruim. Er is een klein dek waar je onder een zeiltje buiten uit de zon kunt zitten en er is een ruimte binnen. Het is anderhalve meter hoog, dus je kunt er alleen maar op de grond zitten of liggen. Wij willen niet twee uur in de zon zitten bakken en gaan binnen zitten. De locals, die er al zitten, laten ons met handen en voeten weten dat we niet moeten gaan zitten, maar moeten gaan liggen en slapen. Dat is wat zij ook doen. Zo gezegd, zo gedaan. Als de boot op gang komt zoeken we een comfortabele houding en dutten nog wat.

Vanavond verlaten we Bangkok met de trein richting het zuiden. We zijn op weg naar Koh Tao, Koh is het Thaise woord voor eiland. De komende anderhalve week gaan we van het eiland leven in Thailand genieten. Een paar dagen geleden hebben we gepoogd kaartjes voor de slaaptrein te kopen, maar zoals wel vaker waren te veel mensen ons voor geweest. Alle slaaptreinen naar het zuiden van eerder gisteren, gisteren, vandaag en morgen waren al vol. Het is bijna volle maan en op Koh Pha-Ngan is er iedere maand een, onder backpackers zeer berucht, Full Moon party. Dat zal een van de redenen zijn waarom de treinen naar het zuiden overvol zijn. Er waren wel kaartjes voor een nachttrein met airco en reclineable seats. Nou, als de stoelen net zo zijn als in de bussen komt dat wel goed. Een halfuurtje voor vertrek rolt onze trein het station van Bangkok binnen. We zoeken ons coupe en stoelen op. Een oog opslag zegt ons genoeg, het wordt een minder relaxte nacht dan in de bus. De stoelen zijn gammel, de trein maakt een vreselijk kabaal en de stoel kan minder ver naar achter dan een gemiddelde stoel in het vliegtuig. We zijn ondertussen genoeg gewend om ook in deze trein een beetje nachtrust te pakken. Vroeg in de ochtend komen we een aan in een klein plaatsje waar we met alle toeristen in een bus gestopt worden en naar de haven gebracht worden. In de haven ligt de catamaran naar de eilanden al te wachten op ons. We worden nog even tot spoed gemaand. Ja, het bestaat echt, Aziaten die willen vertrekken. Niet veel later varen we op een overvolle boot weg.

Na een uurtje of twee varen komen we aan op Koh Tao. De eerste nacht brengen we door in een accomodatie vlak bij de haven. De nacht was toch wel kort dus we zetten de ochtend voort met wat extra uren slaap. De middag zoeken we wat eten. We komen er snel achter dat op Koh Tao weinig tot geen lokale eettentjes zijn. Er wordt hier vooral gekookt voor de toeristen. Dit betekent dus minder voor meer. Gelukkig smaakt het simpele eten prima. We maken een wandeling naar een volgend dorpje, dat een stuk rustiger ligt dan het grote strand en de haven van het eiland. Het dorpje blijkt prima aan onze verwachtingen te voldoen en ligt aan een mooie baai. We maken een wandeling langs de verschillende dive shops en bij New Heaven hebben we een prima gevoel en spreken af de volgende dag mee te gaan op een dive trip. Ze geven ons ook nog een paar tips voor slaapplaatsen. Een van de slaapplaatsen blijkt prima, zodat we besluiten de volgende dag vroeg te verkassen. Op de terug naar het hotel vinden we toch nog een lokaal restaurant waar we genieten van een heerlijke BBQ, een zoals we die in Vangvieng ook gehad hebben. Nadat we de volgende dag van accomodatie gewisseld zijn, gaan we richting New Heaven voor een dagje duiken. Susan gaat proberen hoe het is om met lenzen te duiken, misschien ziet ze dan toch meer dan verwacht onder water. New Heaven vaart per dag een keer uit terwijl de meeste dive shops voor twee trips op een dag gaan. Wij hopen zo een relaxere dag en meer duiktijd te hebben. Zoals iedere dive trip moet eerst het juiste materiaal bij elkaar gezocht worden en formulieren ingevuld worden. Ondanks dat het water zo’n dertig graden is vraag Susan het dikke wetsuit. Eens kijken of ze het deze keer niet koud gaat krijgen. Niet veel later stappen we, beladen met BCD, wetsuit, finnen en masker in een klein gammel bootje dat ons naar de duikboot brengt die verderop in de baai voor anker ligt. Met de grotere boot varen we vandaag naar de duikplaatsen toe. Een mooi en rustig boottochtje brengt ons op de eerste duikspot van vandaag, Japanees Gardens. Eens kijken waarom ze dit zo noemen, een Bonzai boompje zullen we waarschijnlijk niet aantreffen onder water. Al snel wordt duidelijk waar de naam vandaan komt. Het koraal op deze spot is zeer divers en kleurrijk. Net een grote bloemenzee. Ook de vissen zijn zeer kleurrijk. Helaas blijft het grote wild verscholen in de diepte, maar de parrotfish, black tip grupper, nudibranches en diverse annemoonvissen zorgen voor een dikke veertig minuten kijkplezier. Het is onze eerste duik met de gopro. Susan neemt de camera ter hand en filmt heel wat moois. Voor de filmpjes online komen moeten we nog een tijdje geduld hebben, De laptop is niet snel genoeg om het allemaal te kunnen verwerken tot iets moois. Dat houden we tegoed. Als iedereen weer aan boord is, wordt er koers gezet naar de tweede duikspot, White Rock. De naam doet vermoeden dat er een grote steen in het water ligt en dit blijkt ook zo te zijn. De rots is gigantisch groot en bevat vele holen en scheuren waar vissen in schuilen. Het koraal op de rots is ook op deze spot weelderig en kleurrijk. Veel vissen die we zien, hebben op de Japanees Gardens ook gezien. De altijd interessante parrotfish en veel anemoonvissen. De rots is ook de thuishaven van een grote school baracuda’s, maar vandaag is de school thuis gebleven en is de meester alleen op pad gegaan. We zien er een, ook niet verkeerd. Deze jagers zijn vooral zichtbaar als ze aan het jagen zijn en dus met zijn allen op pad zijn. Verder zien we nog verschillende Sweetlips, een ontspannen pufferfish, hij blaast zich niet op, en Blue Ring Anglefish. Pas aan het einde van de middag zijn we weer terug op het eiland. Susan heeft het voor het eerst niet koud gehad tijdens het duiken, maar of dat komt door het dikke wetsuit of dat het water altijd dertig graden is, weten we niet. Maakt ook niet uit, het was lekker warm. Eerst de duikspullen schoonmaken en dan is het tijd om de logboeken invullen. We hebben een heerlijke dag gehad en twee mooie duiken gemaakt. Ook de lenzen zijn goed bevallen. Er blijkt heel veel meer te zien als je scherp ziet onder water.

De volgende dagen op Koh Tao genieten we een beetje van het eiland leven. We lezen een boekje, liggen op het strand en snorkelen nog wat. Na drie dagen zon, zee en strand besluiten we weer verder te reizen. Met de nachtboot reizen we verder naar Surat Thani, vanaf hier met de bus naar Khao Sok National Park, waar we een paar dagen stoppen om het park te bekijken. Vanaf Khao Sok gaat de reis verder naar de Andeman zee, in het zuid-westen van Thailand. Met een keer of drie wisselen van bus komen we in Trang aan. Trang is een stadje in het zuiden van Thailand en voor ons een goede uitgangs positie naar de eilanden. We hebben de tip gekregen om naar Koh Tarutao te gaan. Wederom een nationaal park wat een een prachtig eiland moet zijn. We twijfelen een beetje wat we moeten doen. Gaan we naar een eiland? Gaan we naar meer eilanden? En naar welke? Voor het eerst in maanden is tijd weer van belang want op 9 april gaat onze vlucht van Kuala Lumpur naar Sulawesi. Dus op die datum moeten we daar wel zijn. Met de goede verhalen over Koh Tarutao is de keuze toch nog makkelijk gemaakt. De volgende dag reizen we met een minibusje naar de haven waar we de boot naar Koh Tarutao nemen. De boot zit weer lekker vol. We dachten dat we naar een rustig eiland gingen. Wanneer de boot een uurtje later Koh Tarutao nadert, ziet we een prachtig strand liggen, is dat ons eiland? Wauw! Wanneer de boot een paar minuten later aanmeert gaan er slechts enkele mensen van boord. De rest vaart door naar Koh Lipe. De eerste middag relaxen we wat op het eiland, wel zo lekker na twee dagen reizen. We nemen een duik in de zee en doen verder niet veel noemens waardigs. Op het strand raken we aan de praat met een koppel uit Amerika. Zij hebben een tent gehuurd en staan zo wat op het strand. Dat klinkt ons als een goed idee in de oren. Net voor zonsondergang trekt Susan nog even de hardloopschoenen aan om een stukje te rennen op het strand. De volgende dag ruilen we onze luxe bungalow in voor een tentje aan het strand. Nadat Niek ons nieuwe huisje heeft opgebouwd en Susan de verhuizing heeft gecoordineerd, genieten we van een heerlijk ontbijtje voor onze tent. Dit heerlijk ontbijtje is natuurlijk iets als fried rice of fried noodles, maar dan wel met squid, we zitten tenslotte op een eiland. De middag huren we een kayak om de mangroven in te peddelen. Na een uurtje peddelen komen we bij een stijger waar we de kayak met peddel en al verlaten om naar de Crodile Cave te klimmen. In deze cave liggen weer kayaks klaar. Eens leefde de zeekrokodil in deze grot, maar de bordjes bij de ingang vertellen ons dat ze tegenwoordig een ander onderkomen hebben gezocht. We peddelen even rond in de grot maar echt veel is er niet te zien. We verlaten de grot en peddelen door de manroven op een rusitg tempo terug. Onderweg spotten we nog wat wild zoals roofvogels en apen. Net wanneer we terug zijn begint het weer om te slaan. Regen, wat krijgen we nu? Dat hebben al weken niet meer gehad, net nu wij aan het kamperen zijn. Natuurlijk is regen vast goed voor de natuur, maar gelukkig voor ons blijft het bij een paar spatten en zakt het kwik niet onder de 30 graden.De keuze voor Koh Tarutao is een prima keuze, we besluiten het bij een eiland te houden en hier te blijven. De volgende dag willen we wat meer van het eiland zien. Helaas krijgen we op het park hoofdkwartier te horen dat alle fietsen kapot zijn. Dat wordt dan lopen en een kleiner deel van het eiland bekijken. We wandelen naar een volgende baai die helemaal verlaten is. Onderweg zien we apen, wilde varkens, wilde kippen, hornbills en horen we vooral beesten die zich niet laten zien. Die avond genieten we van de zonsondergang bij onze tent. Dit is alweer onze laatste nacht in Thailand, morgen reizen we verder naar Maleisie. ‘s-Nachts slaat het weer echt om. De wind trekt flink aan en er komt heel wat water uit de lucht. De tent is niet bepaald een stormmodel dus Niek verlaat in zwembroek de tent om deze, met al het extra touw dat we hebben, vast te zetten. De Amerikanen vluchten hun tent uit naar het informatie center om daar de storm af te wachten. Maar wij Nederlanders houden dapper stand en slapen gewoon verder. Ko Tarutao was een prima keuze. Een prachtig eiland waar je zowel heerlijk kan genieten van het de natuur en wild kunt spotten, als luieren aan het strand en zwemmen in de zee. Ja, Koh Tarutao is misschien wel een van de laatste stukjes niet al te bekend Thailand. Ssst, tegen niemand zeggen dat dit nog bestaat. Houdt het stil. Vanaf Koh Tarutao reizen we met boot, shared taxi, bus en mini bus naar de haven waar de boot naar Pulau Langkawi vertrekt. Pulau is Maleisisch voor eiland. We weten niet goed wat we van Langkawi moeten verwachten, we weten alleen dat het niet te vergelijken zal zijn met Koh Tarutao. De belangrijkste reden dat we Langkawi aan doen is omdat het eiland op de route naar Kuala Lumpur ligt. Langkawi is niet bepaald een klein eiland. Eenmaal op Langkawi delen we met andere backpackers de taxirit van een half uur naar de andere kant van het eiland. Langkawi heeft geen public transport dus je bent aangewezen op taxi, huurauto of brommer. Tegen de tijd dat we aankomen in het badplaatsje waar we willen slapen, is het al donker. Of we er nu langzaam een goede neus voor krijgen weten we niet, maar zonder heel veel moeite vinden we een aardige accomodatie. Na wat onderhandelen worden we het eens over de prijs voor twee nachtjes. Een voordeel van Maleisie is dat je er bijna alles kan eten en we hebben wel weer eens zin in iets anders dan fried rice en fried noodles. Om de hoek van ons hostel blijkt een prima Indier te zitten. De volgende dag huren we een scooter en tuffen het eiland rond. Helaas is het een grijze, wat regenachtige dag, dus we slaan, tijdens een van de vele stops, de duik in zee over. We maken een leuk dagtochtje. Nee, Langkawi is niet ons eiland, maar een prima stop op weg naar Kuala Lumpur. De volgende dag zetten we de reis voort naar Kuala Lumpur. In deze stad zijn we al vaker geweest en we weten dus de weg. Wel zo makkelijk, het is net thuiskomen. We slapen in hetzelfde hostel als de vorige keer. We hebben twee dagen in Kuala Lumpur, genoeg tijd om de was te doen en dingen te regelen voor het laatste deel van onze reis. ‘s Middags maken we nog een rondje door de stad. Na twee dagen KL verlaten we op dinsdag ochtend vroeg de stad, om naar Sulawesi te vliegen.

Aftellen gaan we zeker niet doen de komende weken. Nee, wij gaan lekker genieten van elke dag. Iets dat ons de afgelopen maanden prima gelukt is. De laatste maand reizen we over Sulawesi van zuid naar noord. Vanuit het noorden vliegen we naar Bali. Klinkt misschien gek, op Bali gaan we relaxen. We blijven hier lekker een week op een plek hangen. Iets dat we het afgelopen jaar nauwelijks gedaan hebben. Vanuit Bali gaat de reis nog even verder. We maken een kleine stedentrip via Singapore en London voordat we op 10 mei aan het begin van de avond in Amsterdam aankomen. Wij genieten nog altijd, vinden het geweldig jullie reacties op de blog, twitter, facebook, whatsapp of de mail te lezen. Toch een verzoekje voordat we naar Nederland komen. Kunnen jullie de verwarming aanzetten, een graad of 25 zou wel zo lekker zijn.

Met de nachtboot vanuit Koh Tao komen we ‘s ochtends vroeg om half zes aan in Surat Thani. Zoals altijd staan de tuk-tuks en andere pickup diensten klaar om de backpackers op te vangen. De meeste mensen op de boot hebben aansluitend vervoer in minibusjes geregeld, wij niet. Wij kiezen ervoor zelf met het lokale vervoer verder onze weg te vinden. De tuk-tuks kunnen ons wel even naar een busstation brengen voor 10 keer de normale prijs. Omdat het nog donker is besluiten we een half uurtje te wachten voordat we op pad gaan. Ons besluit om demonstratief te gaan zitten en te wachten blijkt goed te werken, want als alle toeristen vertrokken zijn, wordt ons een normaal aanbod gedaan en worden we naar het busstation gebracht. Zonder moeite vinden we een bus die ons naar het plaatjes Khao Sok brengt. De bus stop langs de hoofdweg waar mensen van guest houses al klaar staan om je naar hun accomodatie te brengen. We kiezen de accomodatie op aanbevelingen van Momme en Ayla. Het blijkt een prima onderkomen van vriendelijk mensen. De rest van de dag doen we het rustig aan, het is hier ook erg warm. Een graad of 38 en vochtig. De middag boeken we een tweedaagse tocht naar het Khao Sok Nationaal Park. Het dorpje Khao Sok stelt buiten accomodaties, restaurantjes en een paar barretjes maar weinig voor. Dit maakt het helaas ook lastig om hetzelfde lekkere eten te krijgen dat we gewend zijn om in steden aan de straat krijgen.

De volgende dag staan we op tijd op, eten wat en slaan onze tassen op. Stipt om negen uur staat onze pickup klaar voor de tweedaagse tocht naar het nationaal park. We mogen plaats nemen achter in een pickup, ja de laadbak. Maar al bij de volgende stop, 20m verderop, mogen we plaats nemen in de airco gekoelde cabine van de pickup. De ander zes mensen die ook met de tour meegaan mogen wel een uurtje in de laadbak doorbrengen. Dit is hier in Tailand een hele gewone manier van reizen. 

Een uur later zijn we bij het park. Het park bestaat uit een heel groot stuwmeer omgeven door karstgebergte. Het meer komt niet echt over als heel groot, omdat het wijd verspreid tussen de bergen ligt. We maken een prachtige tocht van een uurtje op de longtail boot. In het begin varen we vooral tussen de bergen en bergeilandjes door. Het laatste stuk zien we steeds meer jungle langs de kant. “Welcome to the jungle” zegt onze gids dan ook als we een uurtje later bij onze drijvende bungalows aankomen. 

De drijvende bungalows liggen op een lange rij langs elkaar en voorlangs loopt een stijger. Vanuit ieder huisje heb je een prachtig uitzicht op het meer. We krijgen even wat tijd om een verfrissende duik te nemen. Deze duik blijkt lang niet zo fris als gehoopt, het water voelt meer aan als een warm bad. Na de duik krijgen we een heerlijke uitgebreide lunch voorgeschoteld.

Na de lunch varen we een klein stukje verder om dan een wandeling door de junlge te maken. Het eerste stuk loopt over een helling, maar al snel gaat het pad over tot echte junlge. De schoenen gaan we niet droog houden, we moeten vaak door het water omdat er geen andere weg is. We zien wat beestjes als vlinders, spinnen en zelfs een slang. We maken een paar stops, waar de apen van de groep de lianen te lijf kunnen, of om foto’s te maken bij gigantische bomen. Na anderhalf uur wandelen komen we bij een grot aan. De tocht terug voert deels door deze grot. De gids laat ons nog even weten dat het wel oppassen is, omdat de laatste tijd diverse slangen als pythons en cobra’s in de grot gezien zijn. Het eerste deel van de toch kunnen we gewoon lopen en af en toe een stukje door het water waden. We zien nog meer spinnen en vleermuizen. Verderop wordt de grot smaller en moeten we stukken door het water zwemmen. Ruim een uur later komen we, kletsnat, weer uit de grot. Vanaf hier gaat de toch door de jungle terug naar de boot en weer naar onze drijvende kasteeltjes.

De avond maaltijd is net als de lunch, weer super lekker. Wat later op de avond gaan we met de boot nog op pad om wat wild te spotten. Na 5 minuutjes varen begeeft onze boot het. Onze gids, die zichzelf ook al Jack Sparrow noemt, krijgt de boot niet meer aan de gang. We zijn nog niet ver van de bungalows en flinkt met de zaklampen seinen levert de gewenste aandacht en een nieuwe boot op. Tijdens het nachtelijk boottochtje zien we wat Hornbills, toekans, en verder blijft het wild verborgen voor ons. Het restant van de avond brengen we gezellig door met onze groep, nemen nog een duik en genieten van de prachtige omgeving.

De volgende ochtend krijgen we al om zes uur ‘s ochtends een gibbon-wake-up-call. Deze beesten maken redelijk wat lawaai en zeker als die in de bomen vlak achter de bungalow zit. De dag begint met een tochtje op de boot om wild te spotten. Deze keer moeten er vooral apen gezien worden en die zitten er zat. Een tochtje van een half uur levert weer veel foto’s van apen op. Eenmal terug bij de bungalows krijgen we een ontbijtje van pannenkoeken. Voor het programma van deze dag hebben we de keuze tussen relaxen of een berg beklimmen. Unaniem kiest de groep voor de relax variant.

De ochtend zwemmen en kayakken we wat op het meer. In het stuk meer voor de hutjes staat een grote houten paal die beklimbaar gemaakt is. Niet makkelijk maar je kunt er inkomen. Hier kunnen de meeste mannen uit de groep even hun aapkunsten vertonen om vervolgens vanaf de paal omlaag te duiken. Natuurlijk kan Niek het ook niet nalaten deze paal te beklimmen. Eenmaal bovenin blijkt Susan ook in het water waardoor er geen foto is van deze apenrij. Kayakken, zwemmen en wat lezen, voor we het beseffen is de ochtend voorbij. Mogen we de tassen weer pakken, lunchen en de boot in om de tocht terug te maken naar het dorpje Khao Sok.

We blijven nog een nachtje in Khao Sok voordat we verder reizen richting de westkust van Thailand. Waar naartoe weten we nog niet, dat zoeken we in de bus wel even uit.

Het laatste stukje naar de grens gaat gemakkelijk. Nog voor achten zijn we bij de grens van Laos om onze exit stempel te halen, om even na achten zijn we aan de beurt en kunnen we naar het veerpontje om naar de grens met Thailand te gaan. Het is niet heel druk op dit vroege tijdstip aan de grens van Laos. Een paar minuten later stappen we op het vaste land van Thailand. Weer een formuliertje invullen en de entry stempel halen. Alles gaat voorspoedig en zonder wachtrijen. Aan het andere loket, om van Thailand naar Laos te gaan, staat een flinke rij. Wij gaan opzoek naar de bus die ons naar Chiang Mai gaat brengen. Natuurlijk bieden diverse tuk-tuk’s zich aan om ons te brengen voor teveel Bath’s. Het is maar een een klein stukje en wandelen rustig verder. Er is niet echt een busstation en het is even zoeken waar de bus gaat. Na wat rondvragen komen we bij het kantoortje uit waar de kaartjes verkocht worden en vanaf waar de bus vertrekt. We zijn ruim optijd, nog anderhalf uur voordat de bus gaat. Een rit van vijf uur brengt ons naar Chiang Mai, de grootste stad in het noorden van Thailand. Ook in Thailand volgen we hetzelfde ritueel wanneer we ergens aankomen. Vervoer zoeken naar de binnenstad en opzoek naar accomodatie voor de nacht. Vervoer is zo gevonden. In Thailand heb je diverse soorten taxi’s. De normale metertaxi, de tuk-tuk en de shared taxi. Deze laatste is het voordeligst omdat het geen private taxi is. We laten ons afzetten in het toeristen gebied, hier zijn de meeste accomodaties te vinden, we lopen een tijdje rond en vinden een geschikte kamer voor de eerste nacht.

De middag is ondertussen voorbij en het is al donker geworden, tijd voor een hapje eten. Langs de rivier staat iedere avond een grote markt met alleen maar eten. Ideaal om een lekker hapje te scooren. Op de weg terug naar het guesthouse ontdekken we een oude volkswagen bus die omgebouwd is tot cocktailbar. We nemen nog een drankje en dan wordt het echt tijd om ons bed op te zoeken.

De volgende dag is Susan jarig, maar op reis betekend dat een gewone dag. We gaan opzoek naar een betere accomodatie voor de komende nachten in Chiang Mai. Er blijkt heel veel vol te zitten. Na veel rondvragen vinden we een leuk guesthouse, alleen ze hebben maar voor een nacht plek. We besluiten toch te verhuizen en voor morgen een trekking te boeken. Het noorden van Thailand is zeer geschikt voor trekkings en olifanten tours. De olifanten hebben we in Laos al gezien, dus we kiezen voor de drie dagen, twee nachten wandeltour. De rest van de middag slenteren we door Chiang Mai en bezoeken diverse tempels. In en rondom Chiang Mai liggen er zo’n 300, dus we hoeven er niet lang naar te zoeken. We eten weer op de markt en drinken een Round the World cocktail op de verjaardag van Susan. ‘s Avonds proberen we naar huis te skypen, maar dat lukt nauwelijks, de verbinding is te slecht.

De dag van de trekking is aangebroken. We slaan de grote rugtassen op in ons guesthouse en met alleen een dagrugzak gaan we op pad. We zijn niet alleen in de groep, na twee uur rondjes rijden door de stad is iedereen opgehaald en kunnen we echt vertrekken. Eerst worden we gedropt bij een winkel om water en wat snacks te kopen. De prijzen in deze winkel zijn duidelijk aangepast op de dagelijkse busjes toeristen die hier stoppen voor een shoppauze. Gelukkig hoort de winkel bij een grote markt en daar gelden wel de normale prijzen. Met wat extra liters water gaan we opweg naar de lunchstop en het begin van de trekking. Een deel van onze groep gaat ook olifantrijden, dit gaan zij na de lunch doen, de rest start direct met de wandeling.

Al snel wordt duidelijk dat onze gids niet van het doorlopen is. Hij raakt steeds achterop en bij iedere splitsing moeten we een aantal minuten op hem wachten, ja zo komen we wel aan de vier uur lopen die op het programma staan. De omgeving waarin we lopen is prachtig. Voordat we het bamboebos in gaan lopen we tussen akkers door met mais, bonen, aardappelen en witte kool. Op zich niet zo bijzonder, maar zo tussen de bergen geeft het toch een mooi plaatje. Jammer dat de lucht niet helder is. Het is droogseizoen en in deze periode zijn er veel, bewuste, bosbranden. De rook zorgt voor een troebel beeld, waar je ook kijkt. Na een paar uurtjes door het bos gewandeld te hebben komen we bij een grot aan. Het is een kleine grot waar veel vleermuizen leven. Niet van die kleine vleermuizen die je in de stad veel ziet, maar wollige met een 10cm lang lijf. Het laatste stuk van de tocht voert door het bos en weer langs groentenakkers. We slapen in een klein dorpje in eenvoudige hutjes. Twee uur later voegen de mensen met de olifanttour zich weer bij ons. Na het eenvoudige eten is het tijd voor de discussie met onze gids om morgen vroeg te kunnen starten met de wandeling. De gids wilt pas om tien uur vertrekken, maar dat vinden wij allen te laat. Het is nogal warm. Acht uur vertrekken is ons voorstel en na veel ‘ja, maar’ van onze gids en zijn assistent stemmen ze er dan toch mee in. Gezien het wandeltempo van vandaag, de vele pauzes en deze moeizame discussie krijgen we steeds meer de indruk dat ze liever slapen dan wandelen. Volgens onze gids is het in de tien jaar dat hij deze tour doet nog nooit voorgekomen dat mensen vroeg willen vertrekken. Yeah, sure. Maak dat de kat wijs.

Zeven uur is het ontbijt. Uiteindelijk zitten we half acht aan de droge toast met scrambled eggs. Goed, tien over acht kunnen we op pad. Vol frisse moet beginnen we aan de wandeling. We krijgen gezelschap van twee honden uit het dorp. Al snel blijkt maar weer dat ook de hoofdgids niet voorop wilt lopen en net zo langzaam is als zijn assistent. Weer staan we bij iedere splitsing stil om te wachten totdat zij weer bij de groep zijn. De twee honden lijken de route ook te kennen en lopen heel de weg voor ons uit. Vlak bij het punt waar de tweedaagse wandeling splitst van de driedaagse wandeling, heeft onze gids er genoeg van dat er steeds mensen vooruit lopen. Hij loopt te klagen dat het een groepswandeling is en dat de groep bij elkaar moet blijven en dat we geen respect tonen voor de gids. Als er problemen zijn dat we dat tegen hem moeten zeggen. Als we aangeven dat het langzame tempo het probleem is, wilt hij niet luisteren. Gelukkig gaat hij met de mensen mee die de tweedaagse wandeltocht doen en loopt de assistent met de mensen mee die de driedaagse tocht doen. Vlak bij de plek waar we slapen is een waterval waar we verkoeling kunnen zoeken. Omdat we vroeger gestart zijn vanochtend hebben we meer tijd bij de waterval. Het water is erg koud, maar het is een mooi plekje om een beetje te relaxen en te zwemmen, voor de waaghalzen. De honden zijn nog steeds bij ons en vinden het verfrissende water ook lekker. Het is nog een klein stukje naar het dorpje waar we slapen. Vanavond slapen we in een grote hut met zijn allen bij elkaar. De rest van de middag doen we niet veel meer, beetje lezen, beetje luieren. Een van de twee honden is ondertussen verdwenen, hij is verjaagd door de honden die bij het huis horen. Het vrouwtje lijkt ook niet welkom, maar die wordt niet verjaagd. Ze blijft trouw bij ons. Onze gids komt pas rond etenstijd een keer aanzetten, totaal onder invloed van alcohol of drugs. Hij kan nauwelijks nog praten en kijkt raar uit zijn ogen. Ook nu weer volgt een behoorlijke discussie over de vertrektijd morgen. Hij probeert ons duidelijk over te halen om pas om tien uur te gaan lopen. Dat willen wij niet. Dan maar wachten op het eindpunt. Na wat gemopper geeft hij toe en spreken we af dat om zeven uur het ontbijt klaar staat. De rest van de avond zien we hem niet meer. Na het eten kunnen we ons wat warmen bij het kampvuur en voor de honden is dit de ideale plaats om de nacht door te brengen. Lekker warm bij smeulende hout.

Om zeven uur ‘s ochtends is iedereen klaar om te ontbijten, behalve het ontbijt zelf. Daar moeten we nog bijna een uur op wachten. Zo krijgt onze gids het toch voor elkaar om pas ver na achten te vertrekken. Gelukkig lopen we door het bos en in de schaduw is het nog wel vol te houden. Ook vandaag lopen onze gids en zijn assistent meer achteraan dan voorop, zoals een gids hoort te doen. Gelukkig krijgen we vandaag geen preek over respect en groepswandelingen. Hij lijkt een innerlijk gevecht aan het voeren te zijn met zijn kater. De stop van deze ochtend is bij een waterval, hiervoor moeten we een stukje van de route af en de gids heeft hier geen zin in. Wij gaan samen met zijn assistent naar de waterval en onze gids gaat verder slapen in het dorpje waar we straks naar toe gaan.

De waterval ligt op een meer open plek dan de waterval van gisteren. Deze waterval heeft zelfs een heuze glijbaan. Nou, daar wilt Niek wel vanaf. Samen met onze tweede gids gaat hij het koude water in en van de natuurlijke glijbaan. Susan denkt aan de andere kant van het water leuke foto’s te kunnen maken. Maar helaas, dat valt tegen. Maar als klap op de vuurpijl heeft ook zij haar eigen glijbaan, alleen dan op de knieen en minder comfortabel als de glijbaan van Niek. Een flinke schaafwond is het gevolg. Gelukkig hebben we pleisters en jodium en kunnen we de tocht vervolgen. Na het badderen lopen we terug naar het dorpje, pikken onze gids op en gaan weer opweg. We lopen weer door het bamboebos en in de schaduw is het goed te doen. Met lunchtijd komen we aan op het eindpunt. Hier krijgen we nog een lunch en worden weer in een auto geladen. De mensen die de wandeling gecombineerd met de olifanten hadden geboekt, hebben ook nog bamboerafting op het programma staan. Bamboe raften klinkt spannender dan dat het is. Susan mag ook mee, omdat er plek genoeg is op het bamboevlot. In een uurtje dobberen we stroomafwaarts naar het eindpunt. Het uitzicht is leuk, maar niet bijzonder. Hiermee komt het programma ten einde en worden we terug gebracht naar Chiang Mai. Het afzetten van de mensen gaat een stuk sneller dan het ophalen. Binnen een uur is iedereen weer terug in zijn/haar hotel/guesthouse. Ondanks de vervelende gids hebben we drie dagen in een prachtige omgeving mogen wandelen.

We hebben nog twee nachten in Chiang Mai voordat we verder gaan naar Bangkok. We willen met de trein, maar er blijkt geen kaartje meer te krijgen te zijn voor de dag dat we willen gaan. Dan maar met de bus. Overal worden goedkope bustickets naar Bangkok aangeboden. Als we een kaartje willen kopen in ons guesthouse krijgen we te horen dat we vooral geen waardevolle spullen in onze grote bagage moeten stoppen. Het komt nogal eens voor dat de tassen onderin de bus doorzocht worden op geld en andere waardevolle spullen. Dat klinkt niet goed. Verder is het een nachtbus waarvan de stoelen maar een klein beetje naar achteren kunnen. Weinig slapen dus. We besluiten om deze bussen links te laten liggen. Niek gaat naar het busstation om een buskaartje te kopen voor de niet-toeristen-bus. De laatste dag in Chiang Mai is aangebroken. Susan moet vroeg op voor een jogales. De rest van de dag doen we niet veel meer. Mooi tijd om het blog bij te werken. Begin van de avond gaan we naar het busstation. Natuurlijk ligt het busstation buiten het centrum van de stad. Een aardige tuk-tuk meneer wilt ons er wel naar toe brengen. Ruim optijd komen we aan op het busstation.

We zijn blij dat we voor de government bus gekozen hebben. Het blijkt een luxe bus te zijn met ruime stoelen die ver naar achter kunnen. We krijgen zelfs een kussentje, een dekentje en een ontbijtje. Slaap lekker. Om half zeven in de ochtend komen we aan in Bangkok, natuurlijk op een busstation in het noorden van de stad, ver weg van alle accomodaties. De taximaffia is reuze hier in Bangkok. Diverse keren krijgen we te horen dat de normale metertaxi niet naar onze bestemming gaat en dat we maar beter met de dure tuk-tuk mee kunnen. Er staat een enorme rij voor de normale taxi’s en na een klein half uurtje wachten zijn we aan de beurt. Natuurlijk rijdt de taxi wel naar het Skytrain station van onze keuze. Vanaf hier gaan we verder met het openbaar vervoer, dat is tenslotte vele malen goedkoper dan een uur met de taxi in de ochtendspits. In de skytrain is het ook druk, maar we passen erbij met onze grote tassen. Een half uur later komen we aan bij onze eindhalte, hier stappen we op de busboot. In Bangkok wordt er veel gebruik gemaakt van taxi boten. Deze manier van reizen is snel en goedkoop. Niek heeft goed zijn huiswerk gedaan en vantevoren uitgezocht welke skytrain en boot we moeten hebben om bij ons guesthouse te komen. Nog voor tien uur komen we aan bij ons guesthouse. We hebben goed kunnen slapen in de bus en kunnen gelijk op pad om de stad te gaan verkennen. De stadsbus wordt het volgende project. In Bangkok rijden heel erg veel bussen, allemaal volgens een vaste route maar niet volgens een vast tijdschema. Je moet gewoon naar de halte en wachten totdat jouw bus een keer komt. Met een beetje geluk sta je minder dan een half uur te wachten. Onze bus komt na twintig en een half uur later zijn we op Siam Square, een van de vele grote shopping gebieden van Bangkok. We wandelen wat rond door de malls en de markets en kopen wat kleding zodat de versleten spullen nu echt weg kunnen. Aan het eind van de middag gaan we weer opzoek naar een bus die ons naar Kao San Road brengt, de backpackers straat van Bangkok. Hier kun je voor een spotprijs een pak laten maken, de tailors staan met mooie brochures in allerlei talen je op te wachten. We hadden al wat onderzoek gedaan naar deze praktijken en het blijkt dat je flink je twijfels moet hebben over de kwaliteit van je eventuele pak. Het kan haast niet dat je voor 150 euro, twee broeken, twee bloezen, twee stropdassen en een jasje hebt. Helemaal op maat gemaakt van het beste katoen en wol en binnen twee dagen. Uhm, tja. We laten de tailors voor wat ze zijn, ze denken overigens allemaal dat we uit Duitsland of Frankrijk komen. Zien we er zo typisch uit? Achja, Deutsch en Dutch klinkt ook bijna hetzelfde, dat zal het wel zijn. Frankrijk kunnen we niet verklaren. Gekke mensen die Thainezen. Verder kun je op Kao San Road vooral veel toeristen zooi kopen voor weinig geld, maar toch nog altijd duurder dan op het minder toeristische Siam Square. Grappig is het wel om hier een avondje rond te lopen.

Een vroeger buurmeisje van Susan woont op dit moment in Bangkok en dankzij wat berichtjes met het thuisfront hebben we snel het nummer van Meike weten te achterhalen. Het lijkt ons wel leuk om wat af te spreken. Een paar berichtjes en telefoontjes verder krijgen we te horen dat we zelfs mogen komen logeren de komende twee nachten. Meike en Wiebe hebben in hun appartement een gastenkamer waar we gebruik van mogen maken. Nou, daar zeggen we geen nee tegen. We pakken de tassen in en gaan op pad naar centraal Bangkok, waar veel expats wonen en werken. Hoe verder we richting centraal Bangkok komen, hoe groter wij met onze rugzakken de attractie worden. Als we bij het skytrain station op Meike staan te wachten worden we zelfs op de foto gezet door een meneer met een Aziatisch uiterlijk, hij vindt ons erg interressant met onze grote tassen in expat-Bangkok. Wij vinden het ook maar wat spannend, het deel van de stad waar we nu zijn ziet er luxe en duur uit, niet echt een gebied waar we zelf naar toe zouden gaan. Meike komt ons ophalen met de bakfiets, lekker Nederlands. De tassen gaan in de bakfiets en we lopen gezellig al kletsend naar het appartement. De flat waar ze wonen heeft bewaking en wij moeten onze naam op een lijst schrijven zodat ze weten in welk appartement wij te gast zijn. Met de lift gaan we naar de bovenste verdieping en we kijken onze ogen uit als we binnen komen. Wauw, dit is een groot en mooi appartement. De kamer waar wij mogen slapen is ook enorm, zo’n grote en luxe kamer, met wijds uitzicht over de skyline van Bangkok, hebben we nog niet gehad deze reis. Het is ondertussen tijd geworden voor Meike om de kinderen uit school te halen. Wij gaan maar eens op pad in dit deel van de stad. De rest van de middag spenderen we in Pratunam, een gebied met veel lokale markten en shopping malls. Vanavond eten we gezellig met Wiebe, Meike, Pepijn, Melle en Sieb een hapje mee en kletsen we over van alles en nog wat. Na het eten nemen we nog een verfrissende duik in het grote zwembad wat bij de flat hoort.

De volgende dag ontbijten we weer gezellig met zijn allen. Voor het eerst sinds dat we weg zijn weer eens bruin brood met appelstroop, hagelslag, smeerkaas of gestampte muisjes, als dat maar goed gaat met onze darmen. Dat Nederlandse ontbijt zijn we niet meer gewent. Pepijn en Melle moeten gewoon naar school en wij gaan ook weer op pad. Met de boot-bus weer naar Pratunam, gister hadden we echt te weinig tijd om hier rustig rond te dwalen, zo groot is het. Aan het einde van de middag keren we terug naar de flat om nog een duik te kunnen nemen in het zwembad met Pepijn en Melle. Alleen als wij terug zijn, hebben zij geen zin meer om te zwemmen, nou dan gaan we zelf wel spelen met onze waterdichte camera. We sluiten de avond af met een heus streetfood diner. Nu is dat voor ons niet zo speciaal, maar Meike weet een hele leuke straat waar je de lekkerste dingetjes kunt eten. Helaas is Wiebe er niet bij, hij moet langer doorwerken vanavond. Na twee nachten in deze luxe geleefd te hebben, en een totaal ander gebied van Bangkok gezien te hebben, gaan we weer terug naar het Backpackersdistrict voor de laatste twee nachten in Bangkok. We bezoeken het Royal Palace en slenteren nog wat rond door de straten van Bangkok. Na Bangkok en Chiangmai gaan we het zuiden van Thailand met de eilanden verkennen. Het wordt wel weer eens tijd voor een paar dagen zon, zee en strand en mogelijk ook nog een mooie duik.