Toch zijn er een paar zaken die ik met jullie wil delen. In Australie is dus echt wel een eetcultur. Misschien kunnen we het beter een vlees eetcultuur noemen. In elk dorpje of stad staan wel een aantal openbare (gas) barbecues in de parken. Deze kun je gewoon voor niets gebruiken om je stukje vlees op klaar te maken. De meeste van deze barbecues zien er prima en schoon uit. Dus ga je ooit naar Australie en zeker als je met een eigen auto of camper gaat rondreizen, stop dan eerst bij de BBQ shop om de benodigde tangen te kopen. Welk vlees moet er dan op de barbecue? Ik zou zeggen kangaroe biefstuk (gemarieerd). Belangrijk bij het bakken is, dat je het vlees blijft draaien en van binnen lekker rood houdt. Hoe roder hoe beter. Zelf geeft ik de voorkeur aan rare, heerlijk mals. Voor Susan was medium perfect.

Net als in Zuid-Amerika en New Zeeland kun je in Australie een goed glas wijn drinken en proeven. Aan het proeven hebben wij ons deze keer niet gewaagd. We hebben onze slokjes in Nieuw Zeeland al ruimschoots gehad. Maar in een land waar ze dus o zo goede wijn hebben, hebben zo ook o zo goedkope wijn. Deze wijn wordt in een box verkocht. Deze boxen varieren in grote maar de standaard is 4 liter. Voor deze boxed wine hebben de Ozies de liefkozende naam goon. En volgens eigen zeggen wordt deze alleen door backpackers gedronken. Je hoeft maar een bottlesop in te lopen en het wordt snel duidelijk dat iedereen dit goedje koopt.

Deze wijn noemen we dus geen wijn, maar goon. En dat is maar goed ook want je moet het zeker niet verwarren met wijn. Een avondje doorzakken met goon leidt tot allerlei protesten van je maag, die dit spul bijna niet kan verwerken. Wellicht geen probleem voor de jonge backpackers. Mocht je er dan toch in slagen het pak leeg te drinken, dan blijft er een zak over die opgeblazen prima als kussen kan fungeren. Het zal duidelijk zijn, goon is niet mijn lievelings drankje. Blijft wel apart dat goon per liter goedkoper is dan frisdrank.

Niet veel bijzondere culinaire ervaringen in Australie, maar zeker lekker en goed gegeten.

Na vijf weken rondreizen met de bus, kregen we toch wel de behoefte om zelf weer rond te rijden. Wat ga je dan doen, nou wat verhuurbedrijven opzoeken op internet en kijken wat er beschikbaar is en wat de kosten zijn voor een campertje voor vier dagen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Alle verhuurbedrijven hanteren een minimum huurperiode van een week of zelfs twee weken. Daar hebben we niks aan. Dan maar eens bellen met het reisbureau waar we ons busticket hebben geregeld, misschien kunnen zij iets betekenen. Jahoor, raak! Via X-Base kregen we de mogelijkheid om voor vier dagen een camper te huren tegen een nette prijs en zonder extra kosten achteraf. Dat is mooi, hebben we voor de laatste week toch nog een campertje om de omgeving rond Darwin te gaan verkennen. Maar eerst hebben we nog een paar dagen Mission Beach/Bingil Bay en Cairns voor de boeg voordat we de van in Darwin gaan ophalen.

In Cairns zijn we op het vliegtuig gestapt naar Darwin. Een stad, met een tropisch klimaat, in het noorden van Australie die vernoemd is naar Charles Darwin, wereldreiziger en de ontdekker van de evolutietheorie. Iedereen die wel eens naar een tropische bestemming gereisd heeft, weet wel hoe het aanvoelt als je het vliegtuig verlaat. Je voelt lettelijk de warmte op je neer dalen. Je kleding, die koud en droog is van de vliegtuig airco, voelt binnen no-time aan alsof deze uit een droger komt. Darwin is de enige stad in Australie die een tweede wereldoorlog geschiedenis kent en zelfs gebombardeerd is geweest door de Japanners. Tegenwoordig is hier in de stad nauwelijks nog iets van te zien omdat in de jaren zeventig de stad bijna helemaal weggeblazen is geweest door een cycloon. De stad is helemaal herbouwd tot de moderne stad van tegenwoordig.

In de regio ligt het bekende Kakadu NP en het minder bekende Litchfield NP. Beide parken staan bol van de mooie plekjes en ruige natuur en hebben hele gebieden waar je alleen met een 4×4 kunt komen. Wij gaan met onze camper eens uitzoeken of de uitspraak van de locals “Litchfield-do, Kaka-don’t” klopt. We besluiten eerst naar Litchfield te rijden, dat is dichter bij Darwin, dus goed om te starten. Ondanks dat het niet heel ver van de stad af ligt, is het toch zo’n twee uur rijden voordat we er zijn. Onderweg stoppen we nog bij een goot meer om te lunchen. Helaas kunnen we geen verfrissende duik nemen in het meer, want er komen zoutwater krokodillen voor in dit gebied. Oppassen dus. Crocs komen we gelukkig hier niet tegen, maar we hebben wel last van vliegen en ander vliegvolk. Er irritant als je iets probeert te eten. Snel weer de auto in.

In Batchelor, het laatste dorpje voor Litchfield NP, stoppen we om wat meer info over het park te krijgen. Gewapend met een stapel boekjes en wat kaarten van het gebied, gaan we opzoek naar een camping voor de nacht. We kunnen een op een holliday park aan de rand van het park gaan staan of we zoeken een campground in het park op. Mooi dat de Engelse taal een onderscheidt maakt tussen deze twee plaatsen waar je je kamp kan opslaan. Een holliday park heeft eingelijk weinig met kamperen te maken. Het voorziet in alle luxe en is prima te vergelijken met de meeste Europese campings. Een campgrond is precies wat je van het woord campground mag verwachten. Een plek om te overnachten zonder veel faciliteiten en zonder annimatie programma’s. Een campgrond kun je prima vergelijken met de Staatsbosbeheer campings of campings uit het groene boekje. Wij kiezen er natuurlijk voor om de holliday parken te laten voor wat ze zijn en een campground in Litchfield te zoeken. Een klein uurtje later zijn we aan de andere kant van het park bij de Wangi Falls, een mooie campground met, niet onbelangrijk, een groot meer waar twee watervallen in uitkomen en waar je, veilig zonder krokodillen, in kunt zwemmen.

We zoeken een mooi plekje voor ons droomhuisje op vier wielen en trekken de zwemkleding aan om lekker een duik te gaan nemen. Ja, met dit warme vochtige weer wil je eigenlijk niets anders doen dan zwemmen, zwemmen en zwemmen. Op weg naar de waterval komen we bordjes tegen die waarschuwen dat er zowel zoet- als zoutwater krokodillen voorkomen in het gebied. Andere bordjes melden dat het gebied actief krokodil vrij gehouden wordt. We wagen het er maar op en nemen een duik. De falls bestaan uit twee watervallen. Een grote die in de grote waterval pool uitkomt, met een diameter van ruim 120m en een kleine waterval die twee meter boven de grote pool in een kleine pool eindigd te grote van een bubbelbad. Niek kan het niet laten en klimt naar de pool om ook daar een bad te nemen.

‘s Nachts koelt het nauwelijks af, het is dus wel even wennen om in slaap te vallen in het campertje. Tja en moet je dan de deuren van de camper open laten met alle gevaarlijke dieren in dit land? De volgende dag starten we de dag met een ochtendbad in hezelfde meer met de watervallen waar we de vorige dag geeindigd zijn. Het loopt al tegen de middag als we verder rijden om een een volgende plek met zwemwater te verkennen. We maken een wandeling door een het bos dat ons naar een prachtig beekje brengt. We volgen het beekje een stukje stroom opwaarts voor de volgende duik. Die middag is het plan om bij de Bully Rockholes te vertoeven. Wanneer we een paar minuten in deze pools liggen begint het weer te veranderen, slecht weer op komst. We vluchten naar onze camper waar we de regen en het onweer afwachten. Jammer, we hebben niet lang kunnen genieten van de pools. Wanneer het droog is, loopt het alweer tegen het einde van de dag. We bezoeken nog vlug de Florence Falls. Wederom prachtige watervallen waar je geweldig kunt zwemmen. Maar we hebben te weinig tijd, het wordt al donker en we gaan op zoek naar een campground voor de nacht. ‘s Avonds genieten we van een van onze klassieke campergerechten en een flesje wijn. De tweede nacht lijkt het minder warm of wat natuurlijk ook kan is dat wij al een beetje wennen aan deze tropische omstandigheden.Na twee dagen Lichtfield hebben we nog niet genoeg van het park gezien. We genieten er ook erg van dat je overal zo prachtig kunt zwemmen. Na dat wij Iguazu in Brazilie/Argentinie bezocht hadden, was Niek even klaar met watervallen maar de liefde voor de waterval blijkt weer helemaal terug te zijn. Wat moet je doen als het ergens goed bevalt, bewoon langer blijven. Het gaat er op onze reis niet om om zoveel mogelijk te zien maar om van de dingen die we zien zoveel mogelijk te genieten. We besluiten Kakadu NP over te slaan en nog twee dagen in Litchfield te blijven.

De derde dag verlaten we het park even om te tanken en een stukje in de omgeving rond te rijden. Aan het einde van de dag snakken we wederom naar zwemwater en rijden terug naar Litchfield. We verblijven nog een nachtje bij de Wangi Falls.

De vierde dag in het park maken we nog een stop bij mega grote termieten hopen (>2m). Deze zie je overal in het gebied. De middag genieten we bij de Florence Falls. Wanneer we ons busje aan het einde van de middag bij de Bully Rockholes op de campground parkeren, betrekt het wederom. Bah, onweer en regen en dus geen duik in de Rockholes. Dat is de tweede keer in een paar dagen. Gelukkig trekt de bui over maar tegen de tijd dat het droog is, is het ook al donker. Geen nood we hebben nog een ochtend in het park. De volgende ochtend starten we de dag met een plos in de Rockholes. Wederom super heder water dus Niek denkt dat hij wel even naar de bodem kan duiken. Ja, dat kan zonder problemen maar als hij bovenkomt blijkt zijn bril op de bodem achter gebleven te zijn. Susan haalt vlug de duikbrillen en met een duik is de bril (gelukkig) weer terug gevonden. De middag rijden we terug naar Darwin om onze van weer in te leveren.

We hebben nog een dagje in Darwin maar nemen niet de moeite om de stad verder te verkennen. Het is weer tijd om de was te doen en wat dingen voor onze reis door Azie te regelen. De volgende dag vliegen we naar Bali. Na 7 weken komt een einde aan onze reis door Australie. We hebben van het land en zeker van de natuur in land genoten, maar nu zijn we echt weer toe aan iets anders. We kijken echt uit naar onze reis door Zuid-Oost Azie.

[travelmap-map first=69 last=90]

[travelmap-list first=68 last=90]

Vanaf Fraser Island komen we weer aan land bij Hervey Bay, een klein plaatsje wat niet veel te bieden heeft en waar we een dag op onze bus moeten wachten naar Agnes Water. We gebruiken deze dag om de was te doen, wat weer hard nodig is. De volgende dag vervolgen we de reis naar Agnes Water waar we rond een uur of zeven ‘s-avonds aankomen. We verblijven in Agnes Water maar een dag (2 nachten) en gebruiken de dag om een wandeling te maken vanaf de kaap naar Town of 1770. Goh, waar zou die naam vandaan komen. Het schijnt zo te zijn dat in 1770 Captain Cook de zee in dit gebied onveilig maakte en diverse plaatsen langs de Oostkust heeft ontdekt, zo ook Town of 1770. Vanaf 1770 wandelen we door het bos naar het strand om over het strand terug te wandelen naar Agnes. Niek, die maar geen genoeg krijgt van de stranden, trekt nog even zijn hardloopschoenen aan om over het strand een stukje hard te lopen.

Vanaf Agnes Water nemen we de nachtbus naar Airlie Beach. De bus blijkt stampvol te zitten. Dat wordt dus een zwaar nachtje. Rond middenacht maakt de bus een stop in Rockhampton, waar gelukkig wat mensen uitstappen. Een vlugge wissel van stoelen zorgt ervoor dat wij allebie twee stoelen hebben en zo toch nog redelijk kunnen slapen. Zeven uur ‘s ochtends komen we aan in Airlie Beach, een dorpje gebouwd voor het toerisme. Airlie Beach is het vertrek punt voor tochtjes naar de Whitsundays. Voordat wij op de boot gaan, slapen we een nachtje in een hostel in Airlie Beach. Die middag halen we nog even wat boodschappen. Omdat de enige supermarkt in Airlie Beach de prijzen zo ongeveer verdubbeld heeft, besluiten we naar het volgende plaatsje te lopen om daar de boodschappen te doen. Het geluk wil dat we zelfs een lift krijgen wat ons een wandeling bespaard. Ja, wandelen is in dit land echt niet de norm. Iedereen lijkt alles met de auto te doen. Een wandelaar oppikken voor een lift is ook de normaalste zaak van de wereld.

Na een prima nachtrust slaan we onze tassen op het hostel en wandelen we naar de haven waar de British Defender, onze zeilboot op ons wacht. Met deze boot zeilen we de komende twee dagen door de Whitsundays. Zie Sailing the Whitsundays voor ons zeilavondtuur. Twee dagen later rond het middag uur meert de British Defender af in de haven, we halen onze grote tassen op en checken in in ons hostel. Als lunch genieten we van een pizza’tje. Dat is lang geleden, de laatste was in Peru. Ondans dat Airlie Beach aan zee ligt, is een lekkere verfrissende duik in zee af te raden vanwege de gevaarlijke kwallen. Gelukkig hebben ze hier in Airlie een prima oplossing voor. Midden in het dorp is een lagoon waar je verkoeling kunt zoeken De rest van de dag is de lagoon helemaal onze plek.

Dinsdag gaat de wekker weer vroeg. Even ontbijten en op naar de bus die ons naar Townsville brengt. Vanaf Townsville stappen we op de ferry naar Magnetic Island. Maar voordat we op de boot stappen, gaat Niek nog even boodschappen doen. De supermarkt blijkt toch wat verder weg te liggen dan gedacht, maar Niek is optijd terug voor de boot met alle boodschappen. Magnetic Island is een klein eiland wat bekend staat om de koala’s die er leven. Misschien gaan we ze nu zien in het wild. We verblijven twee nachten en twee dagen op het eiland. Het hostel waar we zitten ligt in het bos en heeft een koala sanctuary op het terein. Natuurlijk moet je wel flink wat dollars neertellen om hier naar binnen te mogen en nog meer dollars om ook een koala vast te mogen houden. Koala’s horen niet door mensen geknuffeld te worden en wij laten de sanctuary voor wat het is en gaan op zoek naar de koala’s die in het wild leven. Het is een mooie wandeling naar The Forts, Radical Bay en Horseshoe Bay. Helaas laten de koala’s zich niet zien vandaag. De rest van de dag brengen we door in het zwembad bij het hostel. Tegen de avond is het een hels kabaal van de parkieten die zich bij het hostel verzamelen. Het blijkt tijd te zijn voor eten. De mensen van het hostel komen met een grote bak voer en de vogels vallen aan alsof ze de laatste weken niks meer gehad hebben. Wat een herrie kunnen ze maken, zeg. Een leuk plaatje levert het wel op al die parkieten op de grond, in de bomen en vooral op de mensen en in de bak met voer. Als het eten bijna op is komen ook de kippen kijken of er nog wat over is. Daarna keert de rust weer weder.

De volgende dag is het tijd om naar Mission Beach te gaan, de op een na laatste stop langs de oostkust voor ons. Halverwege de middag komen we aan in Mission Beach. We moeten nog boodschappen doen, dus we sturen onze grote rugzakken alvast met de pick-up van het hostel mee en zelf nemen we een pick-up later. Zo hoeven we later niet nog een keer terug naar de supermarkt of te lopen klungelen met grote rugzakken. De supermarkten liggen al weken vol met allerlei kerstspullen en kerstlekkernijen. De artikelen suggereren dat het met kerst koud is en dat er sneeuw ligt, maar de realiteit is toch echt anders hier. Eerder tropisch warm! De cassiere draagt zelfs een kerstmuts en een kerst shirt. Bij navraag blijkt het nog precies zes weken tot kerst te zijn, vandaar de kleding. Gekke mensen die Australiers.

Het hostel waar we zitten ligt iets buiten Mission Beach, in Bingil Bay, een nog kleiner plaatsje dan Mission Beach. Mission Beach is een populaire plaats om een sky-dive te doen, omdat je hier, als enige plaats langs de oostkust, op het strand kunt landen. Mision Beach is ook uniek vanwege het tropisch regenwoud wat tot op het strand, en op sommige plaaten tot aan zee, groeit. Ook leven hier nog zo’n veertig Cassowaries in het wild. In de rest van Australie komt deze grote loopvogel alleen nog in dierenuinen voor.

Het is al bijna donker als we rond zes uur in het hostel aankomen. Het hostel ziet eruit als een hele grote boomhut. De tuin rondom het hostel staat vol met grote planten en bomen waar je tussendoor loopt naar de receptie. Dat ziet er leuk uit! Inchecken en ons bed opmaken, dat is normaal als je in een dorm slaapt. Bij aankomst krijg je een stapeltje lakens en dan kun je een bed uitzoeken op de kamer die je aangewezen krijgt. De rest van de avond doen we niet veel meer. Het is niet geheel toevallig dat we dit hostel uitgekozen hebben. In Sydney hebben we in The Jackaroo in Kings Cross gezeten. Hier kwamen we erachter dat in Mission Beach ook een Jackaroo hostel zit. Bijkomend voordeel is dat we in Sydney een week geweest zijn en daarom een gratis nacht in Mission Beach kregen. Maar ook als dit niet het geval was geweest, was de kans groot geweest dat we er toch geboekt hadden. Het is een hostel dat echt anders is dan de andere hostels, alleen al doordat het een boomhut is.

We moeten gaan bedenken wat we de laatste twee weken in Australie gaan doen. In Cairns zijn we met de eclips omdat we onze vlucht naar Darwin een dag later hebben. In Darwin hebben we een week en nu nog vijf hele dagen. Na wat rondneuzen op internet en rondvragen in het hostel besluiten we om pas op het laatste moment naar Cairns te gaan en de rest van de tijd hier te blijven. Het bevalt ons ook wel in het hostel. We verlengen ons verblijf en gaan bedenken wat we in Darwin gaan doen. In de stad rondhangen voor zes dagen of toch een auto huren en naar Kakadu NP of Litchfield NP gaan. Na wat rondbellen met verhuurbedrijven hebben we een mooie deal gevonden voor een campertje voor vier dagen. Maar dat is voor later.

Bingil Bay ligt in het tropisch regenwoud en dat zit vol met exotische dieren. We zien er heel wat, vooral als het begint te schemeren en als het donker is. Van kleine en grote spinnen tot gif groene kikkers en natuurlijk heel veel vliegend volk zoals knal groene torren. De tweede dag gaan we met Jade, een van de eigenaren van The Jackaroo, op een wildlife spotting tour. Eens kijken of we de, met uitsterven bedreigde, Cassowaries kunnen spotten. We zien Walliby’s en heel veel vogels, maar helaas geen Cassowaries. Aan het einde van de dag pakken we de fiets om, vanaf de vissteiger, over het strand en door het regenwoud, een stukje te gaan hardlopen naar Mission Beach. Het is een mooi stukje rennen en onderweg zien we nog heel wat kip-achtige vogels en Walliby’s voor ons wegschieten.

De dagen in Mission Beach zien er iedere dag zo’n beetje hetzelfde uit. Ontbijten, beetje op de computer of met een boekje onder de waaier in de schaduw zitten, boodschappen doen of er met de fiets op uit wanneer het niet meer zo warm is, beetje zwemmen, BBQ en naar bed. Op zondag gaan we met het hostel nachtvissen. Nouja nacht, het is acht uur ‘s avonds, maar pikdonker. Een paar mensen slagen er in om iets te vangen. Niek ook, hij vangt twee visjes. Een met allemaal streepjes en een heel lelijk dik visje. Jade slaat zelfs een kleine stingray aan de haak. Tegen elf uur zijn we weer terug in het hostel. Naast een beetje luieren sporten we zelfs nog een aantal keer in de warmte. Eerst een kwartier fietsen naar de vissteiger, dan veertig minuten door het tropisch regenwoud en het strand rennen, om vervolgen weer op de fiets te stappen en naar het hostel terug te racen. Het was een van de mooiste plekjes waar we de afgelopen maanden gesport hebben.

De laatste dag in Bingil Bay is aangebroken. We hebben al heel wat kunnen kletsen met de twee eigenaren van het hostel, Jade en Robert. Voordat ze twee jaar geleden The Jackaroo in Sydney begonnen en drie maanden geleden The Jackaroo in Mission Beach, hebben ze zo’n beetje de hele wereld over gereisd. Ze zijn bijna overal geweest. Robert laat ons wat foto’s zien van Thailand en Vietnam en geeft ons wat tips. Altijd leuk om met andere reizigers te praten en ervaringen uit te wisselen.

Het wordt tijd om naar Cairns te gaan. Als we net goed en wel in de bus zitten zien we toch nog een Cassowarie, met jong zelfs! Vanaf Mission Beach is het nog maar een klein stukje, anderhalf uur later zijn we er al. Ook hier worden we opgehaald door de pick-up van het hostel. De rest van de middag wandelen we wat rond in Cairns. Cairns is een klein stadje in het noorden van Queensland, met een tropisch klimaat. De enige reden om naar Cairns te gaan zijn de boottripjes naar het Great Barrier Reef. Nu gaan wij dat niet doen. Duiken op het rif stond als optie, maar het kost een godsvermogen om een halve dag met een boot mee het rif op te gaan en een of twee duiken te maken. Van de diverse mensen die we gesproken hebben en die wel gedoken hadden op het rif, kregen we van allemaal hetzelfde antwoord. Ga duiken in Azie, daar is het veel mooier. Het schijnt zo te zijn dat het Great Barrier Reef vooral uit hard koraal bestaat en dat is bruin/grijs van kleur. Verder is het water niet echt helder, waardoor je minder ziet. De kans om grote vissen te zien is hier wel groter. Vooral de kans om haaien te zien is hier groter. Maargoed de Nemo’s en de Dorie’s zwemmen ook rond in Azie, dus we gaan eens kijken of we daar ergens een duik kunnen maken.

De volgende dag moeten we vroeg op, om kwart voor zes. De eclipse is vandaag zichtbaar in Cairns bij zonsopkomst. We gaan naar de Esplanade om een glimp op te vangen van het fenomeen. Helaas is het wat bewolkt en hangt er precies op de plek waar de zon opkomt een enorme wolk. Het waait nauwelijks, dus ook de wind helpt niet mee om de wolk op te laten schuiven. Af en toe is er iets te zien van de zon en de gedeeltelijke verduistering. Merendeel van de tijd laat de zon zich niet zien en moeten we het met de zonnestralen doen. Het wordt langzaamaan steeds donkerder aan de waterkant. Om 6.39u is het zover, de zon is in zijn geheel verduisterd en het is donker. Helaas zorgt nog steeds een grote wolk ervoor dat er van de zon met de maan ervoor niets te zien is. Twee mintuten later begint het weer licht te worden. Langzaam wordt de bundel zonnestralen weer groter, maar nog steeds geen zon, die blijft achter de wolken. Als we terug lopen naar het hostel laat de zon zich nog even zien en met ons eclipsbrilletje op kunnen we nog net een deel van de maan voor de zon zien. Ondanks dat we het schouwspel niet volledig hebben kunnen zien, was het toch een leuke ervaring. Binnen een half uur wordt het weer helemaal donker en twee minuten later langzaam weer licht.

Tegen zeven uur zijn we weer terug in het hostel en kruipen we voor een paar uurtjes slaap nog even terug in bed. Die middag lopen we door Cairns en gaan zwemmen in de lagoon. Ook hier kun je niet in zee zwemmen, niet zozeer vanwege de kwallen, maar vanwege de zoutwater krokodillen die hier zitten. Die wil je ook niet tegenkomen. Cairns is een goede plaats als je wilt sporten. Dagelijks zijn er sportclubjes in het park langs de Esplanade waar je aan kunt sluiten als je wilt, ook al is het maar voor een keer. Je hoeft niet lid te zijn van een sportschool of iets dergelijks, het is gratis. Susan besluit mee te gaan doen aan de Pilatesles de volgende dag, weer vroeg op. De les begint al om half zeven ‘s ochtends. Sportkleding aan en naar het park. Zelfs op dit uur is het al druk met allerlei groepjes en individuele hardlopers. De Pilatesles is ook drukbezocht. Dat is lekker opstaan, al hardlopend naar het park, een uurtje Pilates en weer hardlopend terug naar het hostel. Het is nog geen acht uur als we na deze activiteiten, ook Niek is gaan hardlopen, van een verfrissende douche genieten. Want ook zo vroeg is het al warm. De rest van de dag brengen we door aan het water.  Het traject van Hervey Bay naar Cairns was een relaxed stukje oostkust om te reizen. Vanavond vliegen we naar Darwin, daarmee is onze reis langs de Australische oostkust ten einde.

Onze vorige super vette avontuur, rijden in een 4×4 op Fraser, is nog maar net achter de rug of ons volgende avontuur begint alweer. Vandaag schepen we om 1uur in op de British Defender om de komende dagen de Whitsundays per zeilboot te verkennen.

De British Defender is een gepensioneerde Ocean Racing sailboat. Die in de jaren 90 dienst deed als zeilboot in grote wedstrijden zoals de Whitbread Round the World race. Na haar race carriere is de boot verbouwd tot charter boot. De boot heeft nu plaats voor ongeveer 25 mensen en de bedden zijn niet eens heel krap. Er is keuken, zithoek en douches aanwezig. Verder heeft de boot wat minder vierkantemeters zeil om het zeilen wat aangenamer te maken.

De crew, drie man sterk, wacht ons op in de haven van Airlie Beach. We mogen maar een klein beetje bagage meenemen. Het is nu eenmaal geen vrachtschip. De schoenen worden ingeleverd die hebben we op de boot toch niet nodig. Eenmaal op de boot moeten we de alcoholisch drank inleveren. Deze wordt niet afgenomen maar voorzien van naam en in een koelbox vol met ijs koud gehouden. Vervolgens gaan we naar beneden (deks) waar we een kooi toegewezen krijgen. Hier kunnen we onze spullen kwijt. Wanneer we weer boven komen vaart de boot op de motor de haven al uit.

Vandaag varen we (helaas) op de motor. Onze boot wordt namelijk in twee uur verwacht op een snorkel / dike site. Op deze eerste snorkel plaats maken een aantal mensen een introductieduik. Wij houden het deze dagen bij snorkelen. Voordat we het water in mogen krijgen we een korte uitleg over snorkelen. Omdat het stinger seizoen begonnen is, moeten we voordat we het water in gaan, een stingersuit aantrekken. Een soort dun wetsuit dat moet beschermen tegen de stingers. Een ander voordeel van een stingersuit is dat je het niet zo snel koud krijgt in het water. Het water is niet koud, maar nou ook weer niet tropisch warm zoals in Panama en Costa Rica. Onder water is heel wat te zien. Veel hard koraal en veel vissen. Het harde koraal is minder kleurrijk dan het zachte koraal. Het water is niet zo helder als gehoopt, hierdoor worden de kleuren nog minder duidelijk. Tal van vissen, veelal klein, maar ook wat grotere varrianten zwemmen onder ons door.

Na het snorkelen varen we nog een klein stukje en genieten van de zonsondergang. Niet veel later bereiken we een baai waar we voor de nacht voor anker gaan. Er wordt een lekker maal voor ons klaar gemaakt. Het blijft de hele avond lekker weer zodat we op het dek kunnen blijven zitten. We maken op ons gemak weer met steeds mensen uit de groep kennis en genieten van een wijntje. Net als de tour naar Fraser hebben we de boot zorgvuldig uitgekozen. En dit blijkt goed uit te pakken. De groep is wederom een leuke en diverse groep mensen, die niet aan boord zijn om alleen feest te vieren. Dit is iets wat op veel boten het belangrijkste is. Dat zouden wij toch zonde vinden nu je in zo’n mooi gebied bent.

De volgende dag begint het leven op de boot al vroeg. Ontbijt staat klaar om zeven uur en ongeveer op dezelfde tijd zetten we koers naar Whitehaven Beach. Met een rubber motorbootje worden we aan land gebracht. Na een korte wandeling door het bos komen we bij het uitzichtpunt over Whitehaven Beach. Net een ansichtkaart!

Whitehaven Beach is een groot strand wat met hoogtij volledig onder water komt te staan. Door het zachte witte zand, het zelfde soort zand als op Fraser Island, ziet het water helder bauw. Op het moment dat wij er zijn is het nog laagtij geweest en wordt het de komende uren vloed. Nu kun je over een groot deel van het strand lopen en door de ondiepe geulen die gevuld zijn met zeewater. In deze ondiepe wateren vindt je zeer veel stingrays. De stingray is dezelfde vis die verantwoordelijk was voor de dood van Steve (crocodil hunter). Het is dus een beetje oppassen waar je je voeten neer zet.

Aan het einde van de ochtend worden we weer terug verwacht op het strandje aan de andere kant van het eiland zodat we weer opgepikt kunnen worden om aan boord te gaan. Op de moter varen we naar de volgende snorkelpaats, die niet ver van Whitehaven Beach ligt. Stingersuit aan en we kunnen het water in. Deze snorkelspot is wat koraal betreft niet speciaal, maar er zitten wel grotere vissen. 

Nadat we allemaal terug op de boot zijn, wacht daar de lunch al op ons. Van al dat water krijg je trek, dus de worstjes met pastasalade gaan er gemakkelijk in. Ondertussen varen we op de moter de baai uit naar open water. De zeilen worden gehesen en gaan we gaan echt zeilen. Het is toch echt een andere ervaring om op deze boot te zeilen dan de bootjes die we in Nederland gewend zijn. Met vierman aan de lieren hijsen we het grootziel. Er staat een matig windje maar het is genoeg om lekker te zeilen. Het is een heerlijk middagje op het dek, genietend van de mooie omgeving en de dieren in de lucht. Er cirkelen steeds meer zee-arenden rond de boot en boven de eilandjes op zoek naar voedsel. De restanten van de lunch, de worstjes, gaan de lucht in de hoop dat we een close-up krijgen van een van de zee-arenden. Jahoor, ze hebben wel zin in een worstje. Na een paar pogingen is het raak en wordt een worstje met een duikvlucht uit de lucht geplukt. Jammer voor de zeemeeuwen die de worstjes ook ontdekt hebben. Een uur of twee later komen we aan bij een zandeiland. De zon staat al laag aan de hemel en hier blijven we de zonsondergang kijken. Voordat het zover is kunnen we of nog even snorkelen of het eiland op. De groep heeft geen zin meer om te snorkelen en gaan op het eiland volleyballen. Niek en Susan gaan wel het water in. We liggen nog geen vijf minuten in het water en daar zien we een enorme grote schildpad onder ons op het rif liggen. Het is een groene schildpad, de een na grootste soort op aarde. We blijven een tijdje boven en rond de schildpad zwemmen. Niek gaat hem ook nog van dichterbij bekijken. De schildpad lijkt het allemaal prima te vinden. Hij blijft liggen op het rif en bekijkt op zijn beurt die gekke zwemmers boven hem. Wie bekijkt nu wie kun je je afvragen. Als we een klein stukje verder zwemmen komen we twee kleinere groene schildpadden tegen die sierlijk door het water bewegen. Ze komen behoorlijk dichtbij, we kunnen ze net niet aanraken. Drie schildpadden en nog geen kwartier in het water! Verder is er niet veel te zien op deze snorkelspot. Het rif is voornamelijk bruin gekleurd en het water is erg troebel. Voor de schildpadden is het wel een goede spot. De kan om hier schildpadden te zien is erg groot en dat blijkt!

Terwijl de meesten op het eiland zijn om de zonsondergang te bekijken gaan wij weer terug naar de boot en samen met de crew en enkele die achtergebleven zijn, bekijken wij vanaf de boot de zonsondergang. Wanneer de zon achter de horizon verdwenen is, varen we naar de plek waar we zullen overnachten. Net zoals de eerste nacht liggen er meer boten, die ook de Whitsundays bevaren met toeristen. Ook de zogenoemde partyboten liggen hier. In de verte zien en horen we het feestgedruis van de andere boten. Onze boot heeft geen opbouw op het dek en is niet geschikt voor een echte party, gelukkig. Wij houden het bij een glaasje wijn en ook nu weer ligt iedereen rond middernacht in bed.

De laatste dag op het water is alweer aangebroken. Om zeven uur staat het ontbijt klaar. De laatste snorkelspot ligt net buiten de baai waar we overnacht hebben. Na een paar minuten varen zijn we er al. We worden met de rubberboot afgezet en de crew gooit wat visvoer tussen ons. Binnen de kortste keren zijn we omringd door tientallen kleurrijke vissen. Ze hebben alleen maar oog voor het visvoer en zwemmen zo tegen je aan of denken dat je duikbril ook eetbaar is. De vissen hier zijn gewent om gevoerd te worden. Het is de atractie voor de toeristen. Er is zelfs een vis, die eet uit je hand, hij wordt Elvis genoemd en het is een Humphback vis, ofwel een Napoleonvis. Hij is wel een meter lang en een minstens halve meter hoog en totaal niet bang voor mensen. Dit voeren geeft een extra dimensie aan het snorkelen, vooral omdat je de vissen van zo dichtbij ziet. De snorkelspot zelf is ook de moeite waard. Het koraal is hier behoorlijk keurrijk en het water is helder. Het is de beste spot die we gezien hebben deze trip.

Het wordt tijd om koers te zetten naar Airlie Beach. De wind staat goed, dus we kunnen de zeilen weer hijsen. Het waait harder dan gister en het kost heel wat meer moeite om het groot zijl met vier man sterk omhoog te krijgen. Later blijkt dat er ook een onderdeel kapot is waardoor het zeil blijft steken. Gelukkig hebben we een handige en lenige crew. Liv klimt in de mast en vervangt het kapotte onderdeel. Het zeil kan verder gehesen worden. Als alles in de juiste positie staat kunnen we vaart gaan maken. De wind vangt de zeilen en de boot gaat lekker scheef in de wind. Enkele aan boort hebben nog nooit gezeild en vinden dit toch wat eng. De hele tocht houden ze zich stevig vast aan de reling. Tot aan Airlie Beach kunnen we zeilen, pas vlak voor de haven gaan we verder op de motor. Nog een klein stukje en dan zit het er alweer op. We krijgen van de Britisch Defender nog een drankje aangeboden voor ‘s avonds in de Underground Bar. Op de afgesproken tijd treffen we de meesten van de groep in de bar en we maken er nog een gezellige avond van.

]]> /2012/11/23/sailing-de-whitsundays/feed/ 3 /2012/11/10/4x4/ /2012/11/10/4x4/#comments Sat, 10 Nov 2012 12:06:18 +0000 /?p=766 27 oktober – 29 oktober

We gaan naar Fraser! Om 7.00u worden we opgehaald in Flashpackers Noosa. De eerste stop is de office van Dropbear in Noosa. Hier moeten nog wat formuliertjes getekend worden en bekijken we de verplichte instructievideo. Ausralie is een land van vele regeltjes en dit filmpje is er een voorbeeld van. Het filmpje laat zien wat je vooral niet mag doen op Fraser en hoe je een 4×4 moet rijden. Nu we het toch over regeletjes hebben, ze zijn hier in Australie dol op verbods bordjes. De betekenis van de bordjes is altijd heel duidelijk maar het lijkt er vaak op dat men ze tegengesteld interpreteerd. Hier niet zwemmen, juist wel zwemen, etc.

Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld. De Aboriginal’s noemden het eiland K’Gari, ofwel paradijs. Het zand is heel fijn en zacht, wat niet zo goed is voor je elektrische apparatuur, maar wel goed wekt als scubmiddel voor je huid. De meren zitten vol met mineralen en natuurlijke olieen zoals eucalyptus, waar je een lekker zacht huidje van krijgt. Op het eiland is een diversiteit aan unieke flora en fauna te vinden. Zo groeit hier tropisch regenwoud, zijn er diverse vogelsoorten te vinden en het enige ‘groot’ wild wat er te vinden is zijn Dingo’s. Ze zien eruit als gewone honden, maar ze zijn toch wel een stukje gevaarlijker en sluwer. Je moet altijd alles afgesloten bewaren. Vooral eten en afval, maar ook je kleding kan niet in de tent blijven liggen, anders loop je het risico dat een Dingo de geur assosieert met eten en sloopt je hele tent en gaat er vandoor met je tas of kleding. Maar zelfs een dichte afvalzak in de auto, met de achterdeuren open voor wat muziek, is niet veilig voor de Dingo’s. Voor we er erg in hadden waren ze vlak achter ons langs geslopen en hadden ze de zak uit de auto gejat. Gelukkig hebben we de zak, heel, ook weer terug gevonden even verderop. De zee rondom Fraser ziet er door zijn sterke branding ideaal uit voor surfers. Maar laat het maar uit je hoofd om het water in te gaan. De stroming is gevaarlijk sterk en er zwemmen haaien van formaat Jaws. Gelukkig zijn er op Fraser genoeg zoetwater meren en stroompjes, veelal gevuld met regenwater, om een verfrissende duik te kunnen nemen.

Om half negen hebben we de verplichtingen afgehandeld en wordt de bagage over de jeeps verdeeld. We zijn met een groep van ongeveer 15. Drie jeeps, waarvan er een vanuit Hervey Bay vertrekt. Wij vertrekken met twee jeeps vanuit Noosa. Het eerste stukje is nog door het dorp. Nog snel een stop bij een supermarktje en de bottleshop voor de mensen die nog de laatste inkopen moeten doen. Niet veel later wordt er gestopt om wat lucht uit de banden te laten onsnappen. Op los zand rijdt je met wat slappere banden om zo meer grip te hebben. We rijden bij Noosa het strand op richting Rainbow Beach. Het strand is hier is niet alleen voor vermaak maar het is ook gewoon een (hoofd)weg met bordjes en verkeersregels en al. Na een mooie rit langs het strand arrivieren we bij de pond waar we de oversteek naar Fraser maken. Op Fraser is de eerste stop Lake McKenzie. Hier ontmoeten we de derde jeep.

De komende dagen gaan we met deze groep Fraser verkennen. We lunchen met lekkere wraps en maken kennis met de andere mensen in onze greop. Een leuke gevarieerde groep mensen. Met een rond buikje van de heerlijk lunch gaan we richting het meer. Het eerste strand wat we tegen komen is behoorlijk druk, we besluiten door te lopen naar een wat meer afgelegen stuk strand, de zogenaamde Secret Beach. We vervolgen het flonderpad, wat op sommige plaatsen wel een halve meter onder water staat. Het pad loopt dwars door het mangrove bos. Een paar minuten later komen we aan bij de Secret Beach waar verder helemaal niemand is. Snel de zwemspullen aan en het water in! Lake McKenzie is een meer gevuld met regenwater. De bodem bestaat uit wit zand, waar heel Fraser uit bestaat, met daar bovenop een dikke laag organisch materiaal. Wanneer je dit weg zou halen verdwijnt het meer, simpelweg omdat de zandbodem niet ‘waterdicht’ is. Door de zandbodem is het water super helder. Tot diep kun je gemakkelijk tot op de bodem kijken. Het witte zand van Lake McKenzie is zo fijn en zacht dat het zeer goed werkt als scrubmiddel en je kunt er zelfs je tanden mee poetsen. Je glazuur gaat er niet van kapot. Ook het water is goed voor je lichaam. Er zit tea-tree-oil in het water. Hierdoor krijg je een heerlijk zachte huid. Behalve dat het zand en het water goed voor je lichaam zijn is het meer ook een goede plaats om een potje te lummelen. Met bijna de hele groep staan we in het water de bal over te spelen.

Eenmaal terug bij de jeeps wordt gevraagd wie er wil rijden. Susan laat weten dat ze wel een stukje wil rijden in een 4×4. Mark onze gids vraagt nog even of ze een beheerste rijdster is. De track die ons wacht is volgens Mark nogal uitdagend. Na wat instructies van Mark, ‘Als ik mijn arm uit het raam steek moet je je stuur recht houden en vooral vol gas geven and Have fun!’ Oke, dat wordt leuk. We gaan op weg. Het eerste stuk gaat al gelijk het bos in en al snel wordt duidelijk wat Mark bedoeld met probeer je stuur recht te houden. Het zand neemt de controle over van de wielen en soms staan je wielen dwars terwijl je wel rechtuit gaat. Niet doen dus op los zand, zo kun je vast komen te zitten. Op een gegeven moment meld Mark zich over de Walky Talky. We zijn aangekomen bij het uitdagende stuk. De rest van de inzittenden van de jeep, die niet weten wat ze te wachten staat, luistert mee en beginnen spontaan te giegelen en sommigen worden toch wat onrustig. Let the party begin! Het is een smalle, behoorlijk hobbelige weg met zeer veel los zand. Je moet echt in de sporen proberen te blijven, anders kom je direct vast te zitten. Al plankgas, klinkt harder dan dat het gaat, ploegen we door het zand en na een hobbelige rit van 40 minuten komen we aan bij Central Station, het eindpunt van deze etappe.

Central Station dankt zijn naam aan het treinstation wat in het verleden hier lag. In de jaren tussen 1970 en 1990 is er veel hout gekapt en zand gewonnen op het eiland. De trein zorgde ervoor dat de goederen naar het strand vervoerd konden worden om verscheept te worden. In 1991 zijn ze ermee gestopt en sinds 1993 staat Fraser op de UNESCO werelderfgoedlijst. Het nog steeds de plek op het eiland waar nog veel tropisch regenwoud te vinden is. Het enige tropisch regenwoud ter wereld dat op zandgrond groeit. We maken een wandeling door het woud en Mark verteld het een en ander over de Aboriginals, die er geleefd hebben en de unieke planten die hier te vinden zijn. Zo is hier een varensoort te vinden die alleen hier groeit en de dinosaurier van de varens genoemd wordt, omdat hij zo groot wordt en de oudste bekende varensoort is. Er wordt gezegd dat deze al in de tijd van de dinosaurussen bestond. Ook de welbekende hertshoorn. Nu begrijpen we ook waarom ze in Nederland als kamerplant het niet volhouden. Het is een plant die in symbiose op een boom leeft. De hertshoorn voedt zich met de oude bladeren van de boom die in de kelk van de hertshoorn vallen. De planten die we gezien hebben zijn gigantisch en tientallen jaren oud.

Na Central Station wordt het tijd om naar het kamp te gaan. Er is niemand die zich aanbiedt om terug te rijden dus Susan kruipt weer achter het stuur. Zij heeft de smaak van de 4×4 te pakken! Het is een kort ritje door het bos en het laatste stuk over het strand, de snelweg. Hier kunnen we vaart maken. Met 80km/h, wat mag op het strand, scheuren we naar het kamp. In het kamp aangekomen is het tenten opzetten en kunnen we ons gaan voorbereiden op een heerlijke BBQ met steak en worstjes en heel veel groenten. De rest van de avond spelen we spelletjes en proberen we geluid te krijgen uit de didgeridoo, een instrument waar de aboriginals muziek mee maakten. Het was een lange en vermoeiende dag en nog voor middernacht ligt iedereen op bed.

De volgende dag staat om zeven uur het ontbijt klaar en nog voor achten zitten we alweer in de jeeps voor de tweede dag rondrijden. Er staat vandaag veel op het programma dus er kan veel gereden worden. De eerste stop is Great Sandy National Park. Enorme zandduinen die iets weg hebben van een maanlandschap. Het zand heeft diverse kleuren en de wind zorgt voor de spectaculaire duinen. We beklimmen een erg hoge en steile zandduin om vervolgens weer omlaag te rennen. Onderweg naar de jeeps laat Mark een zware steen vallen, het klinkt hol. Onder het zand waar we op lopen blijkt een grote ondergrondse rivier te stromen.

De tweede stop is Eli Creek. Deze creek (stroompje) wordt gevoed door de ondergrondse rivier waar we zojuist waren en stroomt naar zee. Het water is weer super helder. Je ziet nauwelijs dat het stroomt. Nog vreemder, het beekje is helemaal stil je hoort het niet stromen. Dit komt doordat de bodem van hetzelfde fijne zand is als Lake McKenzie. De creek is voor ons een heerlijk bad, we waden een stuk door het beekje.

We rijden door naar het Maheno ship wreck. Een groot Japans cruise schip dat begin van de jaren 50 aan land gelopen is. Alle opvarenden hebben het overleefd, maar het schip hebben ze laten liggen. In de jaren daarna hebben de locals het schip leeggeroofd en de meubels, houten platen, serviesgoed, enz. Gebruikt voor hun eigen huizen. De opa en oma van Mark, die ook op het eiland wonen, hebben houten platen van het schip in hun huis verwerkt. Nu is er alleen een karkas over wat zeer snel verandert door aantasting van het zeewater. Bij het Maheno wrak liggen ook oude zand formaties die uit tig van verschillende kleuren bestaan. Een mooi gezicht, maar heel spectaculair is het niet.

Na de lunch, rijkelijk gevulde wraps, rijden we naar de Champagne Pools. De enige plek op het eiland waar je veilig in zeewater kunt zwemmen. Het zijn rotsformaties aan de kust waar de golven op stuk slaan. Het water dat over de rotsen stroomt, vult de gaten zodat er grote pools ontstaan. Sommigen zijn behoorlijk diep en je kunt er ook diverse vissen in aantreffen. De samenstelling van de vissen varieert constant omdat de pools steeds weer gevoerd worden met nieuw zeewater, en dus nieuwe dieren, en ook weer in verbinding staan met zee zodat ze ook weer weg kunnen. Helaas is het erg winderig vandaag en valt er zelfs wat regen, niet echt lekker om het water in te gaan. Maar ondanks dat het grijs weer is, is het een mooie plek.

Het is weer tijd om een stukje te rijden. Het is maar een paar minuten van de Champagne Pools naar Indian Head, een rotsformatie die voor de Aboriginals erg belangrijk was. Hier voerden ze rituelen uit en vierden ze feest. De rots onderbreekt het strand en loopt als een steile klif de zee in. Bij goed helder weer en weinig wind, kun je hier groot zeeleven spotten als schildpadden, haaien en in het walvisseizoen ook Humphback wales. Op het moment waait het zo hard dat we maar met moeite ons evenwicht kunnen bewaren tijdens het lopen. We worden haast weggeblazen, Niek zijn hoedje letterlijk. Nu loopt er waarschijnlijk een Dingo met een hoed op Fraser rond.

Het begint al wat te schemeren als we weer terug bij de auto’s aankomen. Nog een stop en dan gaan we terug naar het kamp. De rit van Indian Head naar Eli Creek, waar we vanochtend ook al geweest zijn, gaat geheel over het strand. Susan mag weer achter het stuur kruipen van de automaat. Het strand is de doorgaande weg van het eiland en regelmatig moet je je richtingaanwijzer aanzetten om de tegenligger duidelijk te maken aan welke kant je blijft rijden. In principe gelden de normale verkeersregels, dus links rijden enzo, maar op het strand zoek je toch meer de makkelijk te rijden delen op en probeer je toch zoveel mogelijk water en diepe gaten te vermijden. Hierdoor geraak je regelmatig ‘op de verkeerde weghelft’. Eventuele tegenliggers laat je met je richtingaanwijzer weten waar je blijft rijden. Werkt goed.

Eli Creek wordt de laatste stop van vandaag. De liefhebbers kunnen nog even een verfrissende duik nemen in de Creek en het is de laatste plaspauze op een echte wc. Nouja, een longdrop-toilet wc met een diep gat eronder. Doorspoelen kan niet, er is geen water. Nu zijn longdrop wc’s heel normaal in Nieuw Zeeland en Australie. Vrijwel alle openbaar toiletten zijn londrop toiletten zonder spoelwater. Gelukkig stinken de meesten niet zo erg, maar af en toe is de stank niet te harden. De wc van Eli Creek valt reuze mee met de stank. Op de camping moeten we het doen met een mobiel caravantoillet in een krappe tent, die deze avond ook dienst doet als campingdouche.

Vanavond geen steak van de BBQ maar kip van de BBQ met wederom veel groenten en rijst. Dat gaat er wel in na zo’n lange dag mooie plekjes spotten. Na het eten ruimen we de afvalzak nog iets beter op dan de eerste avond. We willen niet dat er weer een dingo ermee vandoor gaat. We zijn allemaal moe en het regent weer, dus we zitten met zijn allen aan de lange tafels onder het zeil gezellig te kletsen. Mark en Sloshy, het hulpje van Mark, zitten er ook bij en Mark pakt zijn gitaar erbij. Het wordt een muziekaal avondje met een diversiteit aan gitaarsongs. Mark speelt zelfs Black van Pearl Jam op de gitaar. We hebben ook een meisje uit Rusland in de groep, Anna. Ze is niet echt spraakzaam, maar vanavond komt ze helemaal los. Ze kletst, in gebrekkig engels, er op los en speelt een zelfgeschreven lied op de gitaar. Iedereen luisterd aandachtig naar haar lied en ze krijgt luid applaus. Het is een gezellige avond en we leren elkaar wat beter kennen.

De laatste dag is aangebroken. De vorige avond werd er natuurlijk ook veel gesproken over het rijden in de jeeps. Het blijkt dat de derde auto een manuel is in plaats van een automaat. Susan heeft tot nu toe alleen in de automaat gereden, dus ze wilt ook nog in de manuel een stukje rijden. Eens zien of dat op zand nou echt anders is dan de automaat. Gelijk op de eerste etappe krijgt Susan de kans om in de manuel te rijden. We gaan naar Lake Wabby, een klein stukje rijden van het kamp. Het is voornamelijk over het strand, dus echt het verschil testen gaat niet, maar de indruk is er.

Het is een flink stuk lopen, op blote voeten, door het bos voordat we bij de zandduinen komen die rond Lake Wabby liggen. Doordat Fraser een zandeiland is kun je prima op blote voeten rondlopen. Schoeisel of slippers kun je wel thuis laten. Lake Wabby ligt aan de voet van een enorme zandduin die heel langzaam het meer ingeblazen wordt door de wind. Over een aantal jaar zal het meer verdwenen zijn, helaas. Het is een mooi meer met aan de ene kant de enorme zandduin en aan de andere kant het tropisch regenwoud. Met een beetje geluk kun je in het meer schilpadden spotten, helaas laten ze zich niet zien als wij er zijn. Het meer zit ook vol met catfish wat al naar je toe komt als je alleen al in het water staat. De zandduin is uitermate geschikt om vanaf te rennen, springen, rollen of op welke manier dan ook om het water in te gaan. De ‘Sausage’ is een populaire manier, je wordt er wel wat duizelig van. Niek en Sloshy wagen het erop en rollen de duin af het water in. We krijgen ruim te tijd om van de mooie plek te genieten en te zwemmen in het meer. Voordat we terug gaan maken we nog een ‘dune-jump’-foto voor op de website van Dropbear Adventures.

Mark had de vorige dag geroepen dat Niek wel in de jeep mocht rijden. Tot nu toe is dat niet gebeurd. We gaan opweg naar het kamp voor de lunch en vertrek naar de ferry naar Hervey Bay. Sloshy rijdt in de automaat. Mark in de leadcar en wij zitten in de manuel. Op een gegeven moment stopt de leadcar en stapt Mark uit. Niek moet rijden meldt Mark! Mark gaat als instructeur op de bijrijdersstoel zitten. Omdat Sloshy al vooruit is met de automaat is er geen chauffeur voor de leadcar. Susan wordt aangewezen om de leadcar te rijden. Nu is ze de enige die alle drie de auto’s gereden heeft.

Voor Niek is het de eerste keer achter het stuur van een auto en gelijk ook de manuel! Hij krijgt een korte uitleg over het schakelen en dan is het de bedoeling om de auto naar het kamp te sturen. Het gaat goed, hij laat de auto niet een keer afslaan en rijdt met 60km/h terug naar het kamp. Netjes alle golven en heuveltjes ontwijkend. Vanuit de leadcar ziet het er allemaal heel natuurlijk uit. Een buitenstaander kan niet zien dat er iemand achter het stuur zit die nog nooit in een auto heeft gereden en het eigenlijk ook niet mag van de oogarts. Het kamp zelf oprijden laat hij toch maar weer over aan iemand met een rijbewijs. Het is een smal paadje met veel los zand, dat doet Mark toch maar zelf. Maar toch, het was een geweldige ervaring!

In het kamp wacht ons de laatste lunch, we wisselen nog emailadressen uit en dan splitsen we op in twee groepen. Een deel gaat naar Noosa en wij gaan met een aantal anderen naar Hervey Bay om vanaf daar onze reis langs de oostkust te vervolgen. We worden een uurtje later bij de ferry naar Hervey Bay afgezet. Nog een 40 minuten varen en dan is ook dit geweldige avontuur voorbij. Niet ver voordat we in Hervey Bay aankomen zien we op eens een vin boven het water uitsteken. Ja hoor, een echte haai, precies zoals je ze van een tekenfilm kent. Een 5 minuten later verlaten we de ferry en kunnen we terug kijken op een paar geweldige dagen op Fraser. Dropbear (Mark and Hana) It was Awesome!

Op vier oktober landt ons vliegtuig bijna opzelfde tijd in Sydney als we vertrokken zijn uit Christchurch. Niet gek als je bedenkt dat we de klok weer eens een paar uur mogen verzetten. Natuurlijk moeten er weer de nodige papieren ingevuld worden en hebben we van alles aan te geven, medicijnen, eten, snorkel, duikbril en bergschoenen. In tegenstelling tot Nieuw Zeeland hoeven we niets te laten zien en kunnen we zo doorlopen. Aankomen op luchthavens is altijd hetzelfde. Formuliertjes, tassen, douane en dan op zoek naar vervoer naar de stad.

In Sydney verblijven we in een buurt genaamd Kings Cross die ook wel The Cross genoemd wordt. Niet de beste buurt, wordt gezegd, vanwege het nachtleven laten we maar zeggen. Maar als je je hier onveiligd voelt, dan kun je de steden in Zuid- en Midden-Amerika en Europa maar beter links laten liggen. Het Jackaroo hostel is een prima hostel zeker als je hoort hoe waardeloos de andere hostels in de buurt zijn. We verblijven een week in Sydney om op ons gemak de stad te bekijken en globaal te besluiten wat we gaan doen, hoe we gaan reizen enzovoort. In Australie gaan we weer echt backpacken. Geen eigen auto of camper waar we alles in kunnen laten slingeren. Nee we gaan weer uit de tas leven, van hostel naar hostel reizen met de bus. De bus is een makkie en gaat ons weinig hoofdbreken kosten.We kopen een hop-on-hop-off ticket van Sydney naar Cairns. Met dit ticket kun je in en uit stappen waar je wilt zolang je maar in een richting reist. Alleen maar aanmelden per telefoon of online met welke bus je mee wilt, op welk traject en welke tijd en klaar. Wijzigen kan tot vertrek van de bus. Budget technisch gaat Australie een klus worden. Ja, het is ook hier niet goedkoop om te leven. Dit merk je natuurlijk meer wanneer er alleen geld uitgaat en niet binnenkomt. Een paar dingen waar je makkelijk op kunt besparen zijn, eten en accomodaties. We koken weer lekker onze eigen maaltijd, meestal vegetarisch. Iets wat wel even wennen is, is het slapen op dorms. Dit zijn slaapzalen waar je samen met andere backpackers op slaapt. Een stuk voordeliger, minder privacy, soms gezellig en soms ook niet. Over het algemeen respecteren mensen elkaar behoorlijk en is het leven op een dorm geen probleem. 

De dagen dat wij in Sydney verblijven is het lekker lente weer, met een stevige wind, dat wel. Temperaturen varieren tussen de 20 en 30 graden. We genieten er extra van na de koude maanden van de afgelopen tijd. Zoals in iedere grote stad spenderen wij veel tijd aan gewoon rondlopen en rondkijken in de stad. Het leven een beetje opsnuiven. Natuurlijk bekijken we het Opera House, de Botanische tuinen, Darling Harbour, The Rocks, Bondi Beach en nog vele andere toeristische spots. Niek trekt ook nog even de hardloopschoenen aan om een rondje door de botanic gardens naar het Opera House te rennen. Dit blijkt een populair maar mooi rondje voor veel mensen op zaterdagochtend.In Copacobana, Bolivia, hebben we een Duits koppel (Max en Carina) ontmoet dat ook op wereldreis is en voor een groot deel dezelfde route reist. We spreken een avondje met ze af om bij te kletsen. We wisselen vele reis ervaringen uit en hebben een gezellige avond. De kans dat we elkaar op reis nog tegenkomen is niet groot. Zij reizen direct door naar Indonesie en wij reizen nog zes weken door Australie. Er blijken nog meer bekenden in Sydney te zijn. Jan, Pim en Amanda (skivrienden van Susan) zijn ook in Sydney. Ook met hen spreken we af om een hapje te eten en we bekijken het vuurwerk dat elke zaterdagavond in Darling Harbour de lucht in gaat.

De laatste dag in Sydney maken we een uitstapje naar The Blue Mountains. Met de trein gaan we naar Katoomba, een dorpje aan de rand van de vallei van waaruit je gemakkelijk naar het national park kunt. The Bleu Mountains is een enorme vallei waar vooral eucalyptus en gum bomen groeien. De condens en de olie die de bomen afscheiden zorgen voor een blauwe waas die over de vallei hangt. Vandaar de naam ‘Blue Mountains’. Het gebied is perfect voor lange wandelingen. Wij maken een mooie wandeling van het uitzichtpunt over de vallei, langs een steile afdaling per trap de vallei in langs de Three Sisters, een rotsformatie die uit drie rotsen bestaat, naar de andere kant van de vallei. Hier wacht ons een steile klim omhoog om uit de vallei te komen. Aan het begin van de avond komen we moe weer aan in ons hostel. In het hostel waar we nu al een week verblijven is elke avond wat te doen, deze avond een pubquiz. We schuiven aan bij de quiz maar helaas winnen we niet. We gaan ten onder in de muziek ronde. Na de quiz gaan we nog even op stap voor een drankje, of twee…

Na Sydney vervolgen we met de bus de reis naar Byron Bay, een plaatsje aan de oostkust in Australie. Het is een lange nachtelijke busrit. Dit is weer even wennen en zelfs afzien. De luxe bussen die we gewend zijn geraakt hebben ze hier in Australie niet. Het zijn ongeveer dezelfde bussen als wij in Nederland kennen als touringcar. Stoelen die krap en keihard zijn en nauwelijks naar achteren kunnen. Toch lukt het om genoeg uurtjes slaap te pakken. Aangekomen in Byron Bay maken we kennis met een nieuw fenomeen. De Pick-up. De meeste hostels hier hebben busjes die je bij de bushalte oppikken. Een luxe waar we natuurlijk direct gebruik van maken. Het blijkt dat ons hostel een minuutje rijden van de bushalte is, luie mensen die backpackers hier denken we gelijk.

In Byron Bay maakt de lange broek plaats voor de korte broek. Het klimaat is hier al een stuk lekkerder dan in Sydney. Nog altijd niet heel heet maar wel erg lekker. Met dit lekkere weer nemen we het er maar even van. De eerste dag doen we niet veel we lopen wat rond. Het hostel waar wij verblijven heeft elke dag een gratis avondmaaltijd. Dus ook dit proberen we vandaag, je moet dan wel een drankje in de bar kopen voordat je recht heb op een gratis dinertje. De maaltijd is maar zozo. Leuk voor als je niet kunt koken, maar wij gaan de volgende dag gewoon weer zelf koken. De tweede dag verkent Niek al hardlopend het strand. We regelen nog wat zaken voor het vervolg van de reis. Later die middag liggen we lekker op het strand. Deze kust is ook erg de moeite waard om een mooie wandeling te maken. We wandelen over de kaap naar de vuurtoren.

De kaap is het meest oostelijke puntje van het vast land van Australie. Op deze plek spotten we zelfs een paar walvissen! De oostkust van Australie is tussen mei en eind oktober een goede regio om walvissen te spotten. Ze keren dan terug uit de warme wateren, waar ze hun jongen hebben gekregen, naar de koude wateren van de zuidpool, waar ze leven. De avond brengen we door in een pub die ook als station dienst doet. De pub is ook een geliefde plaats voor de locals om een drankje te drinken. Hier komen nauwelijks jonge backpackers. Wel zo gezellig. Byron Bay staat er naast het strand en goede surfgolven ook bekend om het uitgaansleven. Elke avond kun je helemaal los gaan in een van de vele barren hier. Vandaar dat er erg veel jongeren zijn.Na vier dagen Byron gaan we weer verder. Een uurtje verder op is alweer onze volgende stop. De Gold Coast om een waterpretpark te bezoeken. Gold Coast, of Surfers Paradise is het Salou of Lloret van Australie. Voor het feesten zijn we hier niet, morgen gaan we naar een waterpretpark. We vertoeven een hele dag in Wet ‘n Wild. Een pretpark met de meest fantastische waterglijbanen. Op de meeste glijbanen ga je in een grote 2, 3 of 4 persoonsband naar beneden. Het glijden op deze banden voorkomt weer veel blauwe plekken. De aqualooping is voor ons wel de topglijpbaan van het park. In deze glijbaan krijg je een soort shild op je rug om je rug te beschermen. Vervolgens stap je in een koker, het begin van de glijbaan. In deze koker sta je op een luik wat tussen jou en de echte glijbaan in zit. Als je goed staat wordt de koker gesloten en begint het aftellen. Wanneer het luik weg klapt val je als het ware in de glijbaan naar beneden om vervolgens de looping te maken. Super gaaf. Na een dag ons vermaakt te hebben als kinderen in het park, gaan we weer terug naar het hostel. De volgende dag nemen we de bus naar Brisbane.

De volgende stop is Brisbane. De derde stad van Australie en een van de snelst groeiende steden van het land. Het is een stad met een mix van oude, historische gebouwen en veel moderne hoogbouw. De stad komt prettig op ons over. Een moderne stad maar in tegen stelling tot Sydney minder druk en minder culturen die er samen leven. De stad biedt veel op het gebied van cultuur. De Ausies vertellen ons dat Brisbane hard bezig is haar reputatie op te vijzelen. Wat ons betreft lukt dat goed. Wij vinden het een heerlijke stad. We vinden tal van leuke straat optredens die varieren in alle genres. Van jazz, blues tot alround straatmuziekant. Op zaterdag luisteren we zelfs naar een heus klassiek concert van het Brisbane Orchestra dat afsluit met een James Bond medley. We verblijven in Brisbane in een groot hostel in het centrum van de stad. Ondanks dat het misschien rommeling en druk overkomt is het een gezellig hostel waar het niet moeilijk is om een gezellig avond te hebben.

In Brisbane verkennen we op ons gemak de South Bank. Waar veel cultuur te vinden is en een geliefde plek om te sporten als hardlopen en fietsen. Er staat zelfs een openbaar fiets-reparatiestation. Mocht je onverhoop een lekke band krijgen of het wieltje van je skatebord rolt niet goed, dan kun je het hier maken. Alle tools die je nodig hebt zijn aanwezig. Op de South Bank vind je zelfs een lagoon. Een echte city beach met een heus strand! Eens wat anders dan een park. Helaas hebben wij de zwemspullen in het hostel liggen. De volgende dag slenteren we nog wat door de stad doen een paar inkopen en bezoeken het museum voor Moderne kunst. Een museum dat wat ons betreft weer een bezoekje waard is. Die avond trekt Niek nog even de hardloopschoenen aan om een uurtje hard te lopen langs de botanische tuin, over de Story Bridge en andere bruggen. Hardlopen blijkt ook hier populair onder backpackers. Want hij komt zelfs twee kamergenoten tegen! En terug in het hostel blijken er zelfs nog meer mensen net terug van een rondje over de bruggen. Veel mensen hebben ons van te voren gewaarschuwd, Brisbane is niet de moeite waard, het is saai, ‘het is maar een grote stad’, niks bijzonders. Tja, als die-hard surfer heb je er niks te zoeken er zijn geen golven, maar wij vonden het een heerlijke stad om een paar dagen te verblijven. Misschien dat we hier zelfs wel te kort geweest zijn.

Natuurlijk weet je van te voren dat Australie een geliefd land is bij jonge backpackers (begin twintig) toch heeft het ons nog wel verrast. Er zijn er af en toe wel heel veel Duitsers. Jammer van deze groep is, dat ze vaak in niets meer geinteresseerd zijn dan uitgaan en zogauw er een paar duitssprekenden bij elkaar zijn, ze alleen nog met elkaar optrekken en alleen Duits praten. Maar door onze hostels met een beetje zorg uit te kiezen komen we veel leuke mensen tegen, zowel jonge backpackers die een jaar of langer in Australie willen leven en werken als mensen die op vakantie zijn, hoewel die toch echt in de minderheid zijn.We reizen weer verder noordwaarts en een paar uurtjes verderop ligt Noosa, onze volgende stop. We blijken hier echt een super mooi hostel te hebben. De eerste middag in Noosa doen we niet veel. Hetzelfde ritueel als altijd. Bekijken wat er te doen is, boodschappen doen en een beetje relaxen. Susan loopt nog even een stukje hard over het strand van Sunshine Beach. ‘s Avonds heeft het hostel een wijn en kaasavond, een leuke en gezellige manier om de andere mensen in het hostel te leren kennen. De volgende dag maken we een mooie wandeling over de kaap door het nationale park. De wandeling eindigd op Noosa Beach waar we lunchen en een verfrissende duik in het water nemen. Die middag moeten we plannen maken hoe we verder reizen. De komende dagen zitten we in Gagaju bush camp, wat waarschijnlijk een slechte plek is om plannen te maken.

Niet heel ver van Noosa ligt Fraser Island. Een top attractie aan de East Coast. Iedereen die je tegenkomt vertelt je dan ook dat je Fraser echt niet mag missen. Maar we hebben ook veel slechte verhalen gehoord over party tours waar mensen zoveel mogelijk lijken proberen te drinken in drie dagen. In ons hostel in Noosa ontmoeten we Mark en Hanna, een koppel dat op Fraser Island woont en een tour naar Fraser runt. Zij richten zich op koppels en individuele reizigers die niet op zoek zijn naar de party ervaring, maar naar het avontuur om in een 4×4 te rijden, te kamperen en de mooie plekjes te ontdekken op Fraser. Dat klinkt goed en we boeken die middag nog bij hun de tour en regelen de hostels voor de dagen na Fraser.

Op woensdag verlaten we Noosa om een paar dagen in Gagaju bush camp te verblijven en te peddelen op de Noosa rivier. We worden samen met andere backpackers op gepikt en langs de supermarkt en bottleshop gebracht om inkopen te doen voor de komende dagen. Aangekomen in het bush camp worden we wegwijs gemaakt. De eerste nacht slapen we in een soort dorm en overige twee nachten in een tent. Jaja, een private room! Dat is weer even geleden. We barbecuen lekker die avond waarna we de rest van de avond lekker bij het kampvuur zitten. Niek kan zich deze dagen weer uitleven met vuur maken. Op de meeste plekken is het verboden om vuur te stoken vanwege het grote bosbrandgevaar, maar hier is het toegestaan. De volgende twee dagen peddelen we relaxed op de Noosa river. De eerste dag is wel zwaar door de harde wind. Beide dagen kayakken we een paar uur en de rest van dag is het wat chillen, kletsen en een boekje lezen. De groep waar we mee op pad gaan is een leuke, gevarieerde groep. De avonden zijn gezellig bij het kampvuur. Na drie dagen vinden we het jammer dat we weer verder gaan. Het was super relaxed in het bush camp. Maar een nieuw avontuur wacht alweer. Nog een nachtje in Flashbackers Noosa en dan gaan we naar Fraser om een 4×4 te rijden.

]]> /2012/11/07/steden-en-dorpen/feed/ 4