Net als in Peru kent Bolivia de Mercado’s waar je alle soorten vers voedsel kan krijgen. Vaak wordt er ook van alles klaar gemaakt. Zo vinden we in Copacabana een mercado waar we heerlijke trucha (zalmforel) eten. Dit is weer een hele belevenis opzich. Stel je voor, een hal waar allemaal kleine tafeltjes staan waar vrouwen met een brander een potje koken. Allemaal zo ongeveer hetzelfde. Voor de prijs hoef je niet rond te kijken, ze vragen allemaal hetzelfde. Dus waar ga je eten. We kijken wat rond en waar we mensen zien die, op het oog, lekker eten op het bord hebben liggen schuiven we aan, aan een klein tafeltje. We krijgen een heerlijke vis. En groot, ik schat wel zo’n 300 gram. Eten in mercado’s blijft een feest. Zo ontdekken we in Tarija een mercado waar ze, helaas alleen s’avonds pasteitjes verkopen. Pasteitjes hier zijn wat anders dan die we in Nederland kennen. De pasteitjes zijn gemaakt van dun deeg, een vierkant van ongeveer 10 bij 10 centimeter en gevuld met lekkere kaas. Vervolgens worden ze gebakken in olie. De smaakt heeft iets weg van een pannenkoek met kaas. En lekker! Verstandig als ik ben eet ik er gelijk drie.

In Bolivia eten we niet alleen geregeld in een mercado, maar ook vaak bij stalletjes aan de straat. Dit blijkt ook een prima plek om te eten. Niet de plek voor veel vitamines maar wel een goede plek voor een lekker broodje warm vlees. Het vitamine gebrek vullen we dan maar aan met wat groeten die we in de mercado vinden.

Gelukkig, de lekkernijen zoals taartjes, cakjes en ijsjes zijn in Bolivia ook nog volop te krijgen. Het valt niet mee om hier een dag te leven en alle taartjeswinkels te negeren en niets lekkers te kopen. Dit lukt mij dus ook niet. Veel nieuws ontdekken we hier niet, maar lekker blijft het. Wat wel typisch Bolivia lijkt, is de super grote popcorn. Deze maken van een bepaalde, grote maiskorrel. De gepofte korrel is meer dan twee keer zo groot als die je in Nederland ziet. Niet alleen de grote van de korrel valt op ook de grote van de zakken. De kleinste zak is al snel zo groot als een standaard plastic tas. De grote heeft de maat van een kleuter.

Net als Nederland lijkt Bolivia loyaal tegen drugs, tenminste voor de cocablaadjes en cocaproducten. Want zolang je op hoogte bent, zie je overal cocabladeren, cocathee, cocasnoepjes en andere cocaproducten. De cocathee helpt prima tegen hoogte ziekte, dus we nemen het er maar van.

De oplettende lezer kan het niet ontgaan zijn dat er een onderwerp onderbelicht gebleven is. Welke dranke drinkt men nu in Bolivia? Een echt typisch nationale drank is er niet, maar de meeste delen van het land kennen een eigen bier soort. Niet dat je hiervoor direct naar Bolivia moet afreizen. Ze zijn  eigenlijk niet het noemen waard wanneer je ze vergelijkt met een Belgisch, Duits of zelfs een Nerderlands biertje. Naast dat men graag een biertje drinkt, kent Bolivia ook een wijstreek rond Tarija. Hier kun je prima wijntjes drinken. Wanneer we in Tarija zijn, besteden we een dagje aan wijn proeven. Waarbij we lekkere ham, kaas en olijven krijgen.

Vanuit Bolivia reizen we naar Paraguay. Het eten verandert ook langzaam. Wat blijft, is het eten bij stalletjes op straat. Een groot verschil is, dat hier veel meer vlees wordt gegeten en ook hele grote stukken. In Paraguay grijpen we direct onze kans om eens te barbecuen. Dit doe je niet zelf, maar we gaan naar een bbq stal aan de straat en zoeken hier de lekkere stukjes vlees uit.

Recept: Broodje vlees met of zonder ei

Ingrediënten:

• vlees (kip, hamburger, of een ander willekeurig lapje vlees)
• eitje
• broodje (alles kan, zelfs als het droog is)
• frietjes
• tomaat
• ui

Bak de ui en het ei. Frituur de frietjes. Bak en of frituur het vlees. Snijdt de tomaat in plakjes. Het broodje is het lekkerst als deze nog even op de bakplaat aangebakken wordt. Maakt niet uit als deze nog vet van het vlees is. Als laatste stap verzamel je alle ingredienten op het broodje. Saus en kruiden naar smaak toevoegen. Genieten maar.

Een ander groot verschil met Peru en Bolivia is dat we merken dat het eten buiten de deur weer wat prijziger wordt. Ook vindt je in Paraguay weer supermarkten. Deze lijken in Peru en zeker in Bolivia nauwelijk te bestaan. Daar koop je je eten in kleine winkeltjes, in stalletjes op straat en natuurlijk in de mercado’s. Het blijft vreemd dat je dan soms zelfs moet onderhandelen over de prijs van het eten. Probeer dit maar een in Nederland, dat wordt niet gewaardeerd.

]]> /2012/09/04/eten-op-straat/feed/ 3 /2012/08/23/via-paraguay/ /2012/08/23/via-paraguay/#comments Thu, 23 Aug 2012 20:37:56 +0000 /?p=531 Na twee weken in Bolivia wordt het tijd om vaart te maken. We willen nog veel zien en teveel kilometers reizen en hebben nog slechts drie weken de tijd om te arriveren in Santiago de Chili, waar ons vliegtuig naar New Zeeland gaat.

We gaan dwars door Paraguay naar Iguazu, de watervallen op de grens van Brazilie en Argentinie. Het is een minder voor de hand liggende route, maar wel de meest richtigste. Op de busterminal van Tarija zoeken we het vrouwtje van de bustickets weer op. We hebben de tickets gister alleen besteld, nu gaan we ze afhalen. We betalen de tickets en we krijgen twee bustickets. Een voor de bus naar Paraguay, met een briefje erbij met een naam en telefoonnummer van een meneer die ons in Villamontes verder moet helpen, en een voor de bus naar Villamontes.

Om twee uur in de middag vertrekt de eerste bus, ook weer een ouderwetse, hoge Mercedesbus. Dat belooft weer een onverharde weg te worden. En jawel, alleen de eerste paar kilometer ligt er asfalt en de rest van de rit gaat over een onverharde weg al slingerend door de bergen. Langzaam aan begint het donker te worden en de bus blijft maar doorrijden. Sommige stukken van de weg zijn dusdanig smal, dat de bus niet in een keer de haarspeldbocht kan nemen of een andere vrachtauto kan laten passeren. De hulpjes van de busschauffeur zijn regelmatig met zaklampen buiten de bus te vinden om aanwijzingen te geven. Tegen etenstijd stoppen we in een klein dorpje langs de route om te eten. Wat gelijk opvalt is dat het niet meer koud is buiten nu de zon weg is. We zijn ook flink gezakt in hoogte en dat merk je. Om half twaalf ‘s avonds komen we aan in Villamontes. We worden vlak bij de busterminal afgezet. En nu? Opzoek naar de terminal en opzoek naar de meneer op het papiertje. We treffen een aardige meneer, die ook in de bus zat, die ook opzoek gaat naar de terminal. We besluiten gedrieen op pad te gaan. De busterminal is niet ver van de plaats waar we afgezet zijn, alleen helemaal verlaten en alles is gesloten. Dat ziet er niet veelbelovend uit. Gelukkig wilt de meneer uit de bus het telefoonnummer bellen dat op ons papiertje staat. De meneer van het papiertje blijk te bestaan en hij was zelfs al op de hoogte van onze komst. We moeten alleen niet op de terminal zijn, maar op de straat waar we afgezet zijn. Weer terug lopen naar de straat dus maar weer. Hier treffen we meneer Jose, de meneer van het telefoonnummer. We worden naar een klein kantoortje gebracht waar we mogen wachten op de bus. Rond half twee zou hij moeten komen. In het kantoortje zitten meer mensen te wachten. Drie mensen die, aan hun klederdracht te zien, duidelijk Mormonen zijn. Jose verteld ons dat er ook nog twee Colombianen met de bus mee gaan. Even later komen ook zij naar het kantoortje en gelijk klikt tussen ons en we kletsen de tijd makkelijk vol.

Stipt optijd is daar de bus en mogen we mee. De bus is nog niet vol, dus de reservering is goed doorgekomen. We zijn nu echt opweg naar Paraguay en kunnen aan de korte nachtrust beginnen. Na een paar uur rijden, rond drie uur ‘s nachts, worden we gewekt omdat we bij de immigratiedienst van Bolivia zijn aangekomen. Hier krijgen we onze exit stempel. Wouw we reizen nu een paar weken door Bolivia en alles gaat goed, geen wegblokkades of kapotte bussen. Weer een paar uur later, rond vijf uur, komen we bij een politiepost aan en krijgen we een tassencontrole. Nouja, we moeten in een rij gaan staan met de tas geopend voor ons. Vervolgens wordt er even met een zaklamp onder de bovenste laag in de tas gekeken en mogen we weer verder.

De route die we rijden is een belangrijke smokkelroute tussen Paraguay en Bolivia, dus er zijn een aantal politieposten. Gelukkig hoeven we niet op alle posten de bus uit. Een aantal keer komt er een mannetje de bus in en bekijkt vlug het bagagerek wat daar ligt aan spullen.

De reis wordt voortgezet. Uren verstrijken, we rijden al een behoorlijke tijd in Paraguay en we hebben nog steeds geen immigratiedienst gezien voor een entry stempel. Om half twaalf stoppen we dan bij de immigratiedienst van Paraguay. Allemaal de bus uit en met alle eigen bagage in een rij gaan staan. Eerst wordt de pasagierslijst gecontroleerd en vervolgens een uitgebreidere tassencontrole en de nodige vragen over de reden van je verblijf en je beroep enzo. Als alles goedgekeurd is mag je je tas weer inpakken en je stempel halen bij de douane. We mogen allemaal door, alleen de twee Colombianen, waar we mee op de bus hebben zitten wachten, hadden pech met de douanier. Zij moesten alles uitpakken, zelfs de vuile was en de toilettas! Waarschijnlijk was hun afkomst de reden. Alle anderen hoefden de tas niet helemaal binnenste buiten te keren. We kunnen de reis vervolgen. Het is een lange reis, maar voorlopig gaat het voorspoedig. Een uur of wat later stopt de bus bij een tankstation. Even een pauze om de benen te strekken en naar de wc te gaan, maar ook om het koelsysteem van de bus te repareren. Deze geeft problemen blijkt. Het is alleen niet zo eenvoudig als aanvankelijk werd gedacht. Liters water gaan het systeem in en loopt er min of meer direct weer uit onder de bus. Niet goed. Na een tijdje gesleuteld te hebben wordt de bus weer gestart. We kunnen weer verder. Echter een dikke tien minuten later wordt de bus weer aan de kant gezet om af te koelen. Het koelsysteem heeft het begeven. Enkelen in de bus beginnen wat zenuwachtig te worden. Zij moeten een vlucht halen over een paar uur in Asuncion. Er wordt een bus staande gehouden met de vraag of een deel van ons mee mag. Er is plek voor een persoon, die is dus snel opgevuld.

Nog een bus, van een andere maatschappij, deze is niet bereid om mensen mee te nemen naar Asuncion, simpelweg omdat het een andere busmaatschappij is. Weer een bus, deze wilt wel mensen meenemen voor vijftig (!) USD per persoon. Ter vergelijking. De totale reis, Tarija-Asuncion, kost zeventig USD. Vanaf het punt waar we nu staan is het nog slechts driehonderd kilometer. Dat gaan we dus niet doen. Een aantal mensen, waaronder de mensen die hun vliegtuig moeten halen, gaan wel tegen betaling met deze bus mee.

We staan ondertussen weer ruim een half uur stil en de motor is afgekoeld, we gaan weer opweg. Nog geen tien minuten later staan we weer stil. Zo gaat het nog een keer of drie door. Ondertussen is er heen en weer gebeld met de maatschappij en er blijkt een bus behoorlijk in de buurt te zijn. We wachten op deze bus en stappen over (gratis). Deze bus is alleen minder comfortabel, maargoed hij rijdt!

Nog geen uur later stoppen we bij een tankstation en weer komt de gereedschapskist tevoorschijn. Nee, niet weer! Nu is het niet het koelsysteem, maar een bepaalde riem die het begeven heeft en vervangen moet worden. Gelukkig zijn de chauffeur en de bushulpjes ook monteur en wordt de riem in een uurtje vervangen. We rijden weer! Hopenlijk kunnen we nu door naar het eindpunt Asuncion.

Drie uur later zijn we dan eindelijk in Asuncion, de hoofdstad van Paraguay. Het is ondertussen half elf ‘s avonds, nu nog op zoek naar een accomodatie. We gaan samen met de twee Colombianen en een jongen uit Frankrijk op zoek naar onderdak. We hebben geen zin om nog uren te zoeken, dus we nemen genoegen met een simpel hotel vlak bij de terminal, morgen zien we wel weer verder.

De volgende dag nemen we afscheid van onze reisgenoten en gaan we het centrum van de stad in, op zoek naar een betere accomodatie. Deze vinden we vrij gemakkelijk door de aanbevelingen van de vriendelijke mensen in de bus op weg naar het centrum. De rest van de dag slenteren we door het centrum van Asuncion, een moderne stad, zeker vergeleken met de steden die we tot nu toe gezien hebben.

Het verschil tussen Paraguay en Peru/Bolivia is behoorlijk groot. Behalve dat Paraguay niet meer op hoogte ligt, is het ook vlak. Op de weg naar Asuncion hebben we geen berg of heuvel meer gezien. De auto’s die hier rond rijden in de stad, zien er modern en behoorlijk nieuw uit en de mensen zien er modern uit en lopen rond met moderne smartphones ed.

We hebben niet veel tijd in Paraguay, dus de volgende dag reizen we gelijk door naar Ciudad del Este, tegen de grens van Brazilie en Argentinie. Ciudad del Este is weer een compleet andere stad dan Asuncion. Veel drukker en chaotischer. Het is een echte grensstad. Alle valuta van de buurlanden worden geaccepteerd, of het nou de Real (Brazilie), de Pesos (Argentinie), de (US) Dollar of het geld van Paraguay is. Ook is het het walhalla voor goedkope, iets wat veroudere, elektronica. Veel Brazilianen en Argentijnen komen hier een dagje goedkoop shoppen.

Wij laten de winkels voor wat ze zijn en gaan de grootste stuwdam van de wereld bekijken, de Itaipu Dam op de grens van Paraguay en Brazilie. Deze stuwdam levert de meeste Kw/h ter wereld, opgewekt door een stuwdam. Technische gegevens zie onze tweet over de dam met een link naar Wikipedia. Naast de dam is er ook de mogelijkheid om het museum en de dierentuin te bezoeken. Deze staan in verband met de dam omdat het laat zien wat de dam betekend heeft voor de geschiedenis van Paraguay (museum) en wat het heeft gedaan met de wildlife in het gebied.

Die avond gaan we BBQ-en op straat, wat hier heel gebruikelijk is, drinken we een wijntje bij het hotel en maken we ons klaar om de volgende dag de grens over te gaan naar Brazilie. Ons hotel ligt op slechts en kilometer van de grens met Brazillie dus de volgende ochtend vertrekken we te voet naar de grens. Nadat we de exit stempel in het paspoort hebben staan, lopen we via een brug nog een kilometer naar Brazilie.

[travelmap-map first=2012-08-15 last=2012-08-18]

[travelmap-list first=2012-08-15 last=2012-08-18]

In La Paz verblijven we in het Loki Hostel. Dit hostel ligt in een ander gebied van La Paz dan waar we de vorige keer geslapen hebben. Dit deel is wat minder toeristisch. Je ziet op straat dus vooral gewone Bolivianen en veel studenten. Geen wonder, het hostel ligt vlakbij een universiteit. Het Loki hostel is echt een uitstekende keuze. Het hostel huist in een prachtig pand van drie verdiepingen, dus veel traplopen. Ja het is weer een party hostel, dus een bar en wat meer geluid ‘s avonds maar dit gaat niet te lang door. De bar is een gezellige bar waar je ook een prima hapje kunt eten. Verder is het hostel erg ruim, erg schoon, prima douches en is het er warm. Het koelt in Bolivia in de avond flink af op 4000m hoogte en dat het binnen warm is, is wel zo fijn. Op de meeste plaatsen in hotels en hostels is dit niet zo. Men laat de deur kennelijk graag open staan en houdt de jas graag aan.

Onze eerste dag in La Paz komen we rond de avond aan en gaan direct naar ons hostel. Die avond hebben we met een Duits koppel afgesproken, die wat spullen in Copacabana waren vergeten en die ze niet willen missen. De avond brengen we gezellig met z’n vieren door. Toevallig reizen zij ongeveer dezelfde route dus wie weet komen we elkaar nog vaker tegen. Verder maken we plannen voor de volgende dag, we gaan op zoek naar een trekking voor de komende dagen. Dit wordt de Condoriri trekking en meer hierover heb je al op de blog kunnen lezen.

De overige tijd die we in La Paz hebben, besteden we aan lekker in de stad rondzwerven. Beetje rondhangen en kijken. Niek gaat nog even naar de kapper, wat onderhand wel nodig is volgens Susan. Wat ons opvalt is dat de stad rustiger lijkt dan vijf jaar gelden. Minder hectisch verkeer. Verder vallen de mensen op. Misschien hebben we het mis, maar ze lijken zich moderner, meer als in Europa te kleden dan vijf jaar gelden.

Na de trekking besluiten we richting Tupiza te gaan. We kiezen ervoor het stuk niet in een keer te reizen maar via Potosi. Omdat we niet weten welke busmaatschappijen in Bolivia goed zijn, vragen we wat rond en vertrekken naar het busstation om zelf de bussen aan een inspectie te onderwerpen. Op het busstation lukt het ons zonder problemen het afgesloten deel voor de bussen op te lopen. En zelfs met ons ongeoefdende oog is het eenvoudig te zien dat het verschil in bussen groot is. Niet alleen het comfort, maar ook de staat van de bus. Ons plan om een bus overdag te nemen blijkt niet te gaan werken omdat alle bussen ‘s avonds vertrekken en dus ‘s nachts reizen. De volgende avond reizen we verder met de busmaatschappij van keuze richting Potosi. Die avond blijkt Niek zich niet helemaal lekker te voelen. Vast te veel ijsjes, taartjes of andere lekkernijen geprobeerd. Gelukkig houdt Niek zich prima die busrit, behalve dat het koud is of voelt. De volgende ochtend komen we om zes uur aan in Potosi.

Potosi een stad die vooral bekend is om de mijnen en ligt op 4000m. De mijnen zijn nog altijd vol in bedrijf. Al wordt er nauwelijks nog zilver gevonden, zoals in het verre verleden. Wel wordt er veel tin en andere metalen gevonden en met de metaal prijzen van vandaag de dag brengen ze kennelijk genoeg geld op. Bij aankomst in Potosi blijkt Niek nog altijd niet lekker en heeft last van zijn buik en heeft het erg koud. Maar er zit niet anders op dan op de terminal, een te grote ruimte zonder verwarming te wachten tot het licht wordt en een accomodatie te zoeken. In de vroege ochtend lukt het ons een accomodatie te vinden waar Niek en het bed goede vrieden blijken te zijn. Met lichte koorts slaapt Niek nog een hele dag waarna hij zich weer redelijk voelt. Susan kan die middag lekker op haar gemak Potosi bekijken. Er  blijkt een bakwedstijd te zijn, met allerlei plaatselijke zoete lekkernijen, net nu Niek in bed ligt

Potosi is ook een stad waar we eerder zijn en we laten deze keer de standaard toeristen dingen links liggen. Een bezoek aan de mijnen is hier de standaard toeristen activiteit. Iets wat je maximaal een keer wil doen. Zo fijn is het niet om dit werk te zien. Wij houden het deze keer bij de stad bekijken.

Van Potosi zetten we de reis door naar Tupiza. Deze keer gaan we overdag reizen om wat omgeving te kunnen zien. We vertrekken die ochtend heel vroeg naar het busstation. We moeten namelijk nog een kaartje kopen en de bussen vertrekken vroeg. Op het busstation lukt het ons een van de laatste kaartjes te bemachtigen. De busrit van een uur of 7 voert ons door steeds woester gebied. Rond een uur of drie ‘s middags komen we aan in Tupiza. Een klein plaatsje in het zuiden van Bolivia. Het valt direct op dat hier minder toeristen zijn. Tupiza ligt niet meer op het standaard rondje en wordt slechts door een klein deel van de toeristen aangedaan. Vooral door hen die via Argentinie reizen. We vinden die middag weer een prima accomodatie en maken plannen voor de volgende dag.

De volgende dag gaan we paardrijen om dit ruige gebied van Bolivia te bekijken. Tupiza wordt wel het wilde westen van Bolivia genoemd. Die middag bestijgen we ieder een paard. Zeker voor Susan een nieuwe ervaring, haar eerste rit te paard. We maken een mooie rit door het woestijn achtige gebied rond Tupiza.

Die avond zetten we de reis richting Tarija voort. In dit deel van het land zijn de bussen minder luxe. De bussen lijken hier een beetje op vrachtauto’s, ouderwetse, extra hoge Mercedesbussen. Wat maar goed is, want er ligt geen asfalt meer. Het wordt dus minder lekker slapen. De chauffeur rijdt rustig waardoor het stuiteren gelukkig meevalt en om een uur of vijf ‘s ochtends arriveren we in Tarija. Vroeg arriveren betekent dus weer op het busstation rondhangen tot het licht wordt. Tarija is het wijn gebied van Boliva, wat betekent dat we hier wel een bezoek moeten brengen aan de wijnvelden, de fabriek en het proeflokaal. 

Intussen zijn we alweer heel wat dagen in Peru en Bolivia. Omdat we nog een aantal plaatsen in Argentinie niet willen missen voordat we het continent verlaten, is het tijd om eens naar onze reisroute te kijken en plannen te maken. We hebben vanaf Tarija de mogelijkheid om via een omslachtige route naar Argentinie en dan naar Salta te reizen of de minder voor de hand liggende route via Paraguay te keizen. De route via Paraguay wordt, zeker vanaf deze kant van het land, maar weinig gereisd. Echter ons trekt de route en het avontuur wel. Wat speurwerkt leert ons dat we via Villamontes naar Paraguay kunnen reizen. Het vervelende is alleen dat je rond middernacht in Villamontes aankomt en het dus lastig wordt nog een kaartje te kopen voor de bus naar Paraguay, die daar rond twee uur ‘s nachts langskomt. Voordat we op wijntour gaan, gaan we opzoek naar buskaartjes naar Paraguay. Op het busstation vinden we een vrouwtje dat kaartjes verkoopt. Alleen het is allemaal erg onduidelijk hoe en wat. Waar moeten we nu overstappen, waar krijgen we onze exit stempels enzovoort. Na een uurtje puzzelen zijn we eruit en besluiten de gok te wagen. We bestellen twee bustickets voor de volgende dag.

Maar voordat we naar Paraguay gaan, maken we eerst een wijntoer in de omgeving van Tarija. We boeken een toer, wat uiteindelijk een privetoer blijkt te zijn. We worden door een vriendelijke jongeman rondgereden naar de verschillende onderdelen. We beginnen bij de grootste wijnfamilie van de regio, de familie Kohlberg. Dit is een industriele wijnmakerij. Het klinkt duits en dat is het ook. De familie Kohlberg komt oorspronkelijk uit Duitsland en heeft jaren geleden de druiven in Bolivia ontdekt en is er wijn gaan produceren. Ondertussen is het een van de grootste wijnproducenten van Bolivia. De volgende stop is het uitkijkpunt over de wijnvelden van de familie Kohlberg. Zover we kunnen kijken zien we druivenstokken staan. Op dit moment zijn ze leeg, de druivenoogst is in februari-maart, in de zomer. Onderweg naar een proeflokaal, stoppen we nog bij de belangrijkste rivier voor de irrigatie van dit gebied. In het proeflokaal krijgen we, naast een glaasje rode en witte wijn, ook nog een bord parmaham, boliviaanse kaas, crackers en huisgemaakte perzikjam voorgezet. Nou, dit smaakt allemaal prima.

De laatste stop is op een traditionele wijnbrouwerij. Het oude huis is nog steeds in gebruik, tegenwoordig als restaurant. De brouwerij produceerd op de oude manier alleen nog wijn voor eigen gebruik, het restaurant. Het kan niet op tegen de grote hoeveelheid wijn die op industriele wijze gebrouwen wordt. Ook hier krijgen we een glaasje wit, rood en een cognac achtig drankje te proeven.

De laatste ochtend in Bolivia, zoeken we eerst een restaurant op waar we gebruik kunnen maken van free Wifi en onder het genot van een kop koffie met wifi werken we de blog bij, voordat we naar de terminal moeten voor de bus naar Villamontes en Paraguay.

[travelmap-map first=2012-07-30 last=2012-08-14]

[travelmap-list first=2012-07-30 last=2012-08-14]

Na diverse gesprekjes gehad te hebben zijn we er achter dat we de Condoriri trek willen gaan doen en misschien ook de klim naar de Huayna Potosi. Een berg van 6088m die zonder klimervaring gedaan kan worden. Aan het einde van de dag zijn we een hoop informatie rijker en hebben we twee organisaties gevonden waar we vertrouwen in hebben. De rest van de avond in het hostel nog maar eens alles op een rijtje zetten en beslissen wat we gaan doen. Alleen de driedaagse trek, alleen de driedaagse klim, of een combinatie daarvan. Eerst de driedaagse trek en dan gelijk door met de tweedaagse klim. Het wordt de driedaagse trek omdat we nog niet lang genoeg op hoogte zijn om de klim aan te kunnen.

De volgende dag gaan we naar Alberth Bolivia tours om de trekking te boeken. Wanneer we daar zijn, komt er een stel binnen wat net terug is van de tweedaagse klim naar de Huayna Potosi. Natuurlijk vragen we naar hun ervaring en het blijkt een loodzware en niet geheel ongevaarlijke klim te zijn, maar wel zeer de moeite waard. Ze adviseren om eerst de trek te doen om nog meer aan de hoogte gewend te raken en daarna nog maar eens kijken of de klim nog een optie is. Dat lijkt ons een goed plan. De gids wordt gebeld en morgen kunnen we op weg. Vanmiddag maar eens op pad voor de benodigde ontbrekende warme kleding als handschoenen. In La Paz zijn ontzettend veel outdoor winkels, alleen er zijn er maar een paar die het echte merk verkopen, de rest is namaak. We vinden beide een paar handschoenen, dus we kunnen de tas in gaan pakken voor de komende dagen.

Op dag 1 worden we om negen uur verwacht bij de office van Albert Bolivia Tours. Sixto, onze gids de komende dagen, staat ons al op te wachten. De office zelf is namelijk nog gesloten. Alle spullen die we nodig hebben worden in een taxi geladen en we kunnen op pad. Onderweg stoppen we nog in La Paz Alto, een voorstad van La Paz waar Sixto woont. Sixto moet nog even wat doen voor de lunch van straks. Later op de markt wordt er nog wat fruit ingeslagen en dan kunnen we ect naar het beginpunt van de trekking rijden, Tuni, een klein dorpje in de middle of nowhere. Hier beginnen we met de lunch die Sixto thuis voor ons heeft klaargemaakt. Rijst, kip, gebakken banaan en wat salade. Het smaakt prima en met een volle maag gaan we opweg.

De eerste dag is niet heel zwaar, veel redelijk vlak terrein met een paar kleine hellingen. Deze voelen we wel goed, maar dat komt door de hoogte. Daar gelden andere wetten voor inspaning. Op hoogte is de minste inspanning soms al teveel door te kleie hoeveelheid zuurstof die in de lucht zit. Je lichaam moet harder werken om voldoende zuurstof opgenomen te krijgen. Oftewel, je gaat al heel snel hijgen, wordt sneller moe, kunt hoofdpijn krijgen, misselijk of duizelig worden. Lastige klachten, die wel serieus genomen moeten worden. Gelukkig hebben wij weinig last van de hoogte, behalve dan dat we behoorlijk lopen te hijgen wanneer we bergop gaan.

Na zo’n drie uur gelopen te hebben komen we aan bij de laguna, waar we zullen slapen vanavond. De ezeltjes met de tent en andere voorraad zijn er nog niet, dus we wachten even in de zon om warm te blijven. De laguna zit vol met zalmforel, maar helaas is de eigenaar van de kampsite naar La Paz om Independence day te vieren, dus kunnen we geen verse zalmforel vangen voor het eten van vanavond. Maar niet getreurd, Sixto weet toch een lekkere voedzame maaltijd in elkaar te zetten. We krijgen quinua soep met aardappel en veel groente en maccaroni met vlees. Na het eten is het tijd om de warme slaapzak op te gaan zoeken. Het is koud en donker, dus een betere optie dan slapen is er niet. Die nacht ontekken we dat we goede slaapzakken hebben gekreen wat het vriest lekker op een hoogte van 4700m. Misschien klinkt het logisch dat je goede slaapzakken krijgt maar als je ziet hoveel rommel en namaak er in La Paz wordt verkocht blijkt dit toch spannend. 

De volgende dag hoeven we pas om half negen aan het ontbijt te verschijnen, uitslapen dus! We krijgen broodjes met jam, yoghurt, fruit, gepofte rijst voor door de yoghurt, thee, chocolademelk en koffie. Een uitgebreid ontbijt! Maar dat hebben we wel nodig. Vandaag staat er een tocht van acht uur op het programma. Nadat alle spullen weer op de ezels zijn geladen kunnen we op pad. We beginnen gelijk met een stevige klim. De eerste bergpas van vandaag, 5100m. Eenmaal boven kunnen we genieten van een schitterend uitzicht op de Huayna Potosi en nog wat andere bergen die deel uitmaken van de Condoriri Real. De bergketen waar de trek naar vernoemd is. Het volgende deel is goed te doen, een afdaling door een bergkom. Hier zien we diverse dieren zoals lama’s, mini condors en een soort marmot wat meer lijkt op een kruising tussen een konijn en een eekhoorn.

Na de luwte van de valei staat het volgende traject ons te wachten. We kunnen kiezen, om de berg of over de bergpas heen. Qua tijd maakt het niks uit en volgens Sixto zijn we fit genoeg om over de berg heen te gaan. Nou, dan gaan we er toch overheen, tenslotte is het maar 150m stijgen vanaf het punt waar we moeten kiezen. Maar voordat we aan de volgende klim gaan beginnen, gaan we eerst wat eten. Pasta met een vleessausje, komkommer, tomaat en fruit na.

Vol energie beginnen we aan de tweede pas van vandaag. Hij blijkt toch wel pittig te zijn ondanks dat het hoogte verschil niet enorm is. De helling is namelijk behoorlijk steil waar we tegenop omhoog moeten. De pas ligt op 4900m. Toch weer een die het vernoemen waard is. Na deze pas is het alleen nog maar omlaag naar het volgende kamp. Dit laatste stuk is nog wel ver lopen, we doen er bijna de hele middag over om bij het eindpunt te komen, Maria Lloco. Dit is een klein dorpje onder aan de berg de Maria Lloco. We kunnen kiezen, slapen in een huisje of in de tent. Natuurlijk kiezen we voor de tent, die is kleiner en dus veel warmer.

Al snel is het donker en is de temperatuur gezakt tot onder het vriespunt, brrr. Sixto heeft ondertussen het eten alweer klaar, quinua soep met weer vanalles aan groente erin en als hoofdmaaltijd spaghetti met een tomaat, ui sausje. Na het eten is het weer bedtijd. Vannacht is een koudere nacht dan de eerste, maar ook deze nacht hebben we het lekker warm in onze mummy slaapzakken die we helemaal dichttrekken.

De laatste dag is een korte dag. Na het ontbijt vertrekken we voor de laatste klim deze tour. Een bergpas van weer 5060m met een geweldig uitzicht. Boven op deze pas ziet Niek nog de bergtop die zo dichtbij is dat we hier nog even op af gaan. Niet veel later bereiken we deze top. Een GPS meting laat weten dat we op 5118m staan!

Na de gebruikelijke foto’s, ook Sixto schiet een hoop plaatjes (en dat terwijl hij toch zo’n 1x per week op deze berg staat) beginnen we aan de laatste afdaling. Misschien is de afdaling voor ons niet moeilijk omdat we wel wat ervaring hebben. Maar voor iemand die geen berg gewend is, is de afdaling steil en oppassen voor uitglijden op het losse grind. Op een gegeven moment zien we in de verte de taxi staan die ons weer naar La Paz zal brengen. De spullen liggen er ook al, deze zijn vanochtend, niet door een ezel, maar door een meneer op een motor naar het eindpunt gebracht. De tocht zit erop, maar niet voordat we de laatste lunch hebben genuttigd, rijst met een groente prutje.

Op de terugweg in de auto stellen we Sixto voor om de volgende dag zalmforel te gaan eten omdat dat de eerste dag niet gelukt was. Wij beloven hem te trakteren, dat vindt hij erg leuk. Het is vandaag Independence day en dat betekend dat alle winkels, ed gesloten zijn en dat de mensen feest aan het vieren zijn. We brengen Sixto naar huis met de spullen die we gebruikt hebben voor de trekking en spreken de volgende dag af om vis te gaan eten. Wij worden netjes bij ons hostel afgezet door de taxi. De rest van de middag slenteren we nog wat door La Paz, maar er is niks te doen, alles is gesloten, zelfs de restaurantjes. Gelukkig zitten we in een groot hostel met een eigen bar waar je ook kunt eten. We vermaken ons dus wel de rest van de avond.

De volgende middag ontmoeten we Sixto weer om de zalfforel te gaan eten. We hebben hem gevraagd om een plekje uit te keizen We volgen onze gids door de toeristen straatjes en dan gaat hij een steegje in en zitten we opeens tussen de locals. Sixto leidt ons naar een klein tentje waar hij alleen Cola besteld. Daar gaat zijn tas open en komen drie lunch pakketjes uit zijn tas. Rijst met zalmforel! Hij vertelt ons dat hij thuis voor ons gekookt heeft. We genieten van onze maaltijd en daarna nemen we afscheid van onze gids. Natuurlijk laten we hem niet me lege handen naar huis gaan. Op de vele trekkings die wij gedaan hebben is Sixto absoluut een van de beste gidsen te noemen en zeker de beste kok. Het feit dat wij maar een beetje Spaans kunnnen en Sixto een beetje Engels maakte totaal niet uit.

Het was een mooie trekking die door de hoogte zo nu en dan echt heel pittig was. De trekking heeft ons laten zien dat we goed geaclimatiserd zijn en de hoogte aankunnen zonder hoofdpijn of misselijkheid. Na de trekking nemen we een moeilijk besluit. De beklimming van een berg van 6088m lijkt heel gaaf en is misschien wel de enige berg van boven de 6000m die voor een ongeoefende klimmer te bedwingen is. Echter wij besluiten de uitdaging niet aan te gaan omdat de twijfel te groot is of we hier genoeg plezier aan hebben. Tevens past het eigenlijk ook niet in ons reisschema. Wij houden het bij herinneringen van een super gave trekking op serieuze hoogte met prachtige uitzichten op de Huayna Potosi.

]]> /2012/08/14/condoriri-trek-een-hike-op-grote-hoogte/feed/ 7 /2012/08/06/op-naar-de-altiplano/ /2012/08/06/op-naar-de-altiplano/#comments Mon, 06 Aug 2012 22:18:21 +0000 /?p=436 Op 21 juli komen we aan in Arequipa een stad in het zuiden van Peru. We hebben lang en veel langs de kust gereisd, zowel de Atlantic als de Pacific coast, maar met onze aankomst in Arequipa verlaten we de zee en het zeeniveau voorlopig even. We gaan weer de hoogte in. Op weg richting de Antiplano vinden wij het verstandig om langzaam aan de hoogte wennen en Arequipa, dat op 2335 meter boven zeeniveau ligt, is hier een mooie plek voor. In Arequipa verblijven we in een echt hostel en niet in een semi-hotel. Groot verschil is dat je veel makkelijker mensen ontmoet en ze vaak veel nuttige informatie hebben. En de kans op een gezellige te late avond is groot. Ons hostel, Bothy, blijkt een in de categorie partyhostel te vallen. Dit betekent dat er een bar is en ontbijt tot begin van de middag.

We boeken dezelfde dag nog een driedaagse trekking naar de Caynon de Colca via ons hostel. De rest van de dag slenteren we door Arequipa en doen inkopen voor de trekking. Ook in Arequipa vinden weer leuke lokale eettentjes De avond gaan we vroeg naar bed omdat we de volgende morgen om 3 uur opgehaald worden voor de trekking. Meer lezen over de trekking doe je in onze blog post over de trekking LINK.

Moe maar voldaan komen we drie dagen later terug van de trekking. Terug van de trekking valt het weer op wat voor een herrie het hier in de steden is. Auto’s lijken wel constant te toeteren. Ze toeren overal voor. Hallo hier ben ik en ga opzij. Ik sta stil en wil rijden. Pas op, ga uit de weg etc. De avond hebben we nog een gezellig feestje met onze nieuwe Franse vrienden op het dakterrace van het hostel. Dat het daar koud is geeft niet, daar zijn we tijdens de trekking gewend aan geraakt. De Pisco helpt ook om ons een beetje warm te houden. We blijven nog een dag in Arequipa hangen en doen eigenlijk niet al te veel. De avond maken we er nog een gezellig avond van in de bar van het Bothy hostel en kletsen weer met veel nieuwe mensen onder het genot van een Pisco Sour, de lokale cocktail.

We reizen inmiddels alweer een dag of tien door Peru wat ons erg goed bevalt. De kou blijft wennen. Vijf jaar gelden hebben we ook door Peru en voornamelijk door Bolivia gereisd. En deze route die we toen gereisd hebben komt nu dichtbij. We staan voor de keuze naar Bolivia gaan of nog even in Peru blijven. We horen dat het komend weekend de onafhankelijkheidsdag van Peru gevierd wordt. Het lijkt ons leuk om hier wat van mee te maken. We besluiten naar Cusco te vertrekken. In deze stad zijn wij al geweest maar we zijn hier toen zo kort geweest en hebben nauwelijk iets van de stad gezien. Cusco is voor de meeste mensen de plek om de Machu Pichu te bezoeken. Deze prachtige Inca ruïnes hebben wij al gezien dus die laten we nu links liggen.

We reizen met de nachtbus naar Cusco en komen hier vroeg in de ochtend aan. Bussen komen vaak niet in het centrum van de stad dus na een lange rit in de bus moet je nog je weg zoeken naar het centrum. Dit is ook elke keer hetzelfde liedje. Je stapt de bus uit, je ontwijkt de toeristen en de taxi maffia en gaat lekker eigenwijs zelf opzoek naar vervoer. Deze keer blijkt het niet makkelijk een taxi te vinden. Nouja, een taxi wel maar ze zitten allemaal vol. Dan maar geen taxi. Een collectivo is ook veel leuker. We houden een collectivo aan waar nog twee personen bij passen. Met rugzak zouden dit eigenlijk vier personen moeten zijn. Wij en de locals hebben een gezellige rit en niet veel later arriveren we in het centrum vlak bij ons hostel. We hebben een prima hostel, maar ook deze keer is het weer een soort van semi-hotel. Niet erg we zijn hier voor de stad en niet voor het hostel.

Bij aankomst is ons al opgevallen dat er van alles aan de hand is. Er zijn heel veel militairen en andere mensen in uniform in de stad te vinden. Op Plaza des Armas is een grote parade aan gang en allerlei korpsen van overheidsinstanties trekken langs de diverse hoge pieten vanwege de onafhaneklijkheid van Peru. Militairen trekken voorbij, keurig in uniform, maar ook uitgedost in allerlei camoeflagepakken. Een lijkt er zelfs meer op Pino dan op een militair. Verder zien we de brandweer, reddingsbrigades, ambulances en politie voorbij trekken. De rest van de dag slenteren we door Cusco.

De hoogte is nog even wennen. We zitten inmiddels rond de 3500m maar zolang je alles rustig aan doet gaat het prima. De volgende twee dagen genieten we van Cusco en bezoeken we nog wat Inca ruïnes, maar als je eenmaal Machu Pichu gezien hebt, kan hier (helaas) nog maar weinig tegen op. Op zondag vinden we ook nog een leuke markt, een soort Cusco culinair en eten hier allerlei lekkere dingen. Natuurlijk zoeken we ook nog even de 12 hoekige steen op.

Zondag avond vertrekt onze nachtbus naar Copacabana in Bolivia. Deze keer hebben we een full cama bus, wat betekent dat je een soort van eerste klas vliegtuig stoel hebt en heerlijk kan slapen. Om zeven uur worden we wakker gemaakt, we moeten de bus uit. Snel wordt onze bagage uit de bus gehaald en moeten we overstappen in een klein busje en worden we naar de grens gebracht. Exit stempel van Peru, formuliertje invullen, nog een stempel en we zijn in Bolivia. Na iets minder dan vijf jaar zijn we weer terug. Weer in een ander busje vervolgen we de reis (tien minuten) naar Copacabana.

Copacabana is een klein plaatjes vlakbij de grens van Peru en Bolivia. Copacabana ligt aan het Titicaca meer wat het hoogst gelegen navigeerbare meer ter wereld zou zijn. Dit meer, wat echt gigantisch is, ligt op 3800m hoogte. En een land als Bolivia blijkt zelfs een marine te hebben ook al ligt het niet aan zee. De marine bewaakt kennelijk de grens die door dit meer loopt. Copacabana is verder een klein en nogal toeristisch stadje. Niet alleen voor toeristen zoals wij, maar trekt het ook mensen uit heel Bolivia en Peru om de auto, of een ander gemotoriseerd vervoermiddel, te laten dopen.

We zijn voor de tweede keer in Copacabana dus van deze auto zegeningen kijken we niet meer vreemd op. In de ochtend trekken grote rijen auto’s door het stadje langs de kerk om daar gezegend te worden. Voordat de heilige koe het gewijde water krijgt wordt deze opgepoetst, versierd met bloemen, slingers, confetti en speelgoed auto’s. Nadat het heilig water over de auto neergedaald is wordt dit gevierd met vuurwerk en bier of champage. Niet alleen de chauffeur en de ingezetende krijgen een slokjes, ook de motor wordt niet vergeten. Ook deze keer bekijken we het geheel met veel plezier.

De volgende dag staan we vroeg op om het eiland Isla del Sol in Lake Titicaca te bezoeken. Ons plan was om een hike over het eiland te lopen van zuid naar noord. Echter de darmen van Niek spelen wat op waardoor we ons plan hebben veranderd. Niets met eng voedsel maar een kwaaltje wat in Nederland ook wel eens opspeeld. Gelukkig kunnen we wel de boot pakken naar Isla del Sol. Na een tocht van twee uur in een heel traag bootje, komen we aan. Nog amper op het eiland lopen we onze Franse vrienden tegen het lijf. Helaas hebben we maar weinig tijd om bij te kletsen. We maken die middag een mooie tocht langs Inca ruïnes over het eiland en genieten van uitzicht. De tocht terug naar Copacabana gaat nog trager omdat het bootje nauwelijks tegen de stroom opkomt. Niet erg, we doen lekker een oogje dicht. De volgende dag, 1 augustus vervolgen we onze reis naar La Paz.

Bolvia is een land waar we altijd graag al naar toe terug wilden. Deze tweede keer bevalt nu alweer goed. Wat wel opvalt is dat het nog altijd een arm land is, maar het lijkt beduidend minder arm dan vijf jaar gelden. Ook lijkt alles veel schoner, beter geregeld en minder chaotisch.

]]> /2012/08/06/op-naar-de-altiplano/feed/ 7