Op de eerste dag in Costa Rica vielen wij direct met onze neus in de spreekwoordelijke boter. We werden door de eigenaar van het hostel Castle Tam meegenomen naar een lokale markt. De markt zag er echt prima uit. Heel veel keuze uit groente en fruit en nog heel betaalbaar ook. Melk uit een kokosnoot of een advocado op de hand. Afgeladen met ananas (voor Susan) sinaasappelen, advocado’s, tomaten, mais en vast nog veel meer verlaten we de markt om de komende dagen lekker te kunnen koken. Zelf koken blijkt het helemaal te zijn in dit land. Tenminste voor de backpackers. Niet dat uit eten duur is, maar zelf koken is, net als in Nederland, een stuk voordeliger en ongeveer ieder hostel beschikt over een gemeenschappelijke keuken.

Van het gekochte fruit maken we die middag lekker sapjes. De sinaasappels en ananas zijn veel zoeter en lekkerder dan die wij kennen. Zelf koken in een hostel betekend niet zomaar eten bereiden, maar is veel meer dan dat. De keuken is de plek om andere backpackers te ontmoeten en samen koken en eten is nou eenmaal veel gezelliger.

Koken in hostels is wel even wennen. Je hebt geen keuken zoals je thuis gewend bent. Telkens als je in een nieuw hostel bent, moet je weer ontdekken wat er in de keuken aanwezig is. De keukens varieën nogal. Zo moet je in de ene keuken op zoek naar een paar pannen, zijn ze in de volgende in overvloed aanwezig en weer in een andere lijkt elke koekenpan meer op een wok. Soms is de keuken zo knus dat je op elkaar moet wachten voor een vrije pit en een andere keer staat er een batterij industrie branders opgesteld zodat je eten in no-time klaar is. Natuurlijk kun je ook geen keukenkast vol kruiden en sausjes op je rug meeslepen, wat betekent dat je flink moet improviseren. Toch lukt het ons prima om steeds een lekkere maaltijd neer te zetten. Zo eten we regelmatig tortilla’s met allerlei soorten vulling, nasi, pasta of zelfs zelfgemaakte hamburgers, waneer oud brood op moet.

Dat koken gezellig en sociaal is blijkt wel als we een paar Amerikanen ontmoeten en die avond met ze alleen een lekkere tortilla maaltijd maken met veel verse groente en vis. Daarbij drinken we een lekkere, zelfgemaakte mojito.

Tot zover heb ik het niet eens gehad over de keuken in Costa Rica en Panama. Dat is geen toeval want deze zou je basic kunnen noemen. De keuken bestaat voornamelijk uit één gerecht, rijst met zwarte bonen met een stukje vlees of vis. Meestal wel smaakvol maar niet bijzonder te noemen. En ook niet de moeite waard om een recept van toe te voegen zodat jullie massaal zelf kunnen gaan kokkerellen. Als ontbijt zie je vaak een dunne tortilla gevuld met aardappelpuree, roerei en hoe kan het ook anders zwarte bonen. Smaakte prima en vulde goed. Van het eten in Costa Rica blijft ons vooral de grote keuze uit verse fruit bij en de lekkere sapjes en cocktails die ze er hier van maken. Wat Panama betreft hebben we heerlijke verse vis en kreeft gegeten op de San Blas eilanden.

Mag het eten dan niet heel bijzonder geweest zijn in Costa Rica en Panama, we hebben er elke dag weer van genoten. Omdat het gewoon leuk is om zelf naar je eten op zoek te gaan en het gezellig is in een hostel je potje te maken. Intussen zijn we al weer een week in Peru en ik kan nu al zegen dat het hier elke dag naar meer smaakt maar over Peru schrijf ik later.

Tortuguero NP is een groot natuurgebied waar een grote diversiteit aan dieren leven. Zo vroeg op de ochtend zien we veel dieren. Veel apen, hagedissen en salamanders, vogels, kaaimannen en ook de bekende Blue Jeans frog. De kleine knalrode kikker met donker blauwe achterpoten, net een spijkerbroek, vandaar de naam. Het is een beestje van maar 2,5cm groot, maar we hebben hem gezien! De rest van de dag brengen we door in een hangmat, beetje lezen, beetje internetten, beetje slapen. Vanavond laat gaan we schildpadden spotten op het strand, dus weer een lange dag vandaag.

Het is vroeg in het seizoen voor de schilpadden om de eieren te leggen, maar de gidsen hebben de hele week al schildpadden gezien, dus de kans is aanwezig dat er vanavond ook een paar aan land komen om de eieren te leggen. De schildpadden die deze tijd aan land komen zijn over het algemeen jonge schildpadden die voor het eerst eieren gaan leggen. We zijn goed en wel op het strand en we zien de eerste schildpad die opweg is terug de zee in. Of deze schildpad ook eieren heeft gelegd is niet duidelijk, soms komen ze aan land, maar vinden geen geschikte plek of worden ze gestoord in hun voorbereiding en gaan dan weer terug om een andere plek te zoeken. We lopen verder in het donker over het strand en even later treffen we een schildpad die klaar is met leggen en het nest weer af aan het sluiten is. We lopen weer verder. Er zijn nog meer groepjes mensen op het strand en de gidsen zijn druk met elkaar aan het bellen of er nog meer schildpadden zijn. Jahoor, er zijn er meer. Er is er een net op het strand gekomen en net begonnen met het graven van een kuil. Verderop blijkt er nog een te zijn die haar kuil al klaar heeft en op het punt staat de eieren te gaan leggen. Wat doen we. Blijven we bij deze wachten en kijken wat er gebeurt. Dit kan nog zeker 40 minuten duren voordat de eieren gelegd gaan worden. Het kan ook zijn dat tijdens het graven blijkt dat de plek toch niet geschikt is en de schildpad weer vertrekt. We besluiten naar de andere schildpad te gaan die al verder is in haar proces, misschien gaat deze zo leggen. Al snel vinden we de betreffende schildpad, ze is nog bezig met haar kuil en we blijven op gepaste afstand een tijdje wachten. Ineens is de schilpad weg. Als we gaan kijken bij het potentiele nest blijkt er een grote bamboestok in het nest te liggen. Deze plek bleek dus toch niet geschikt. Helaas voor ons zien we dus geen schildpad die ook werkelijk eieren gaat leggen. Als we terug lopen over het strand komen we nog een schildpad tegen die opweg is naar zee. Aan het spoor is te zien dat deze geen poging heeft ondernomen om een nest te graven, maar is omgedraaid. Waarschijnlijk is ze ergens door gestoord, opweg naar een potentieel nest. Vanavond hebben we 3 schilpadden gezien kruipend over het strand van of naar het water en 3 schildpadden die ook werkelijk aan het graven waren, waarvan 1 een nest aan het dichtmaken was.

Het is een lange, maar zeer dierrijke dag geweest vandaag en morgen gaat weer vroeg de wekker omdat we om 5.30u de boot willen nemen terug naar La Pavona om naar Cahuita te reizen.

Cahuita is een klein dorpje waar de reggaemuziek overal klinkt en de cocktails je bij iedere bar voor de halve prijs tijdens happy hour kunt kopen. Als je het goed uitmikt kun je, door een soort van kroegentocht te doen, van vier uur ‘s middags tot negen uur ‘s avonds happy hour cocktails drinken. We dopen de Caribische kust van Costa Rica maar om in Cocktail Rica. In Cahuita bezoeken we het (zoveelste) National park. Dit park staat bekend om zijn luiaarden, vele apen en slangen. Apen, hagedissen, vogels, krabbetjes, wasberen, kikkers en spinnen zien we genoeg, maar helaas niet de welbekende knalgele slang en de luiaarden. Nog een laatste cocktail voordat we weer verder reizen naar onze laatste bestemming in Costa Rica, Puerto Viejo de Talamanca. Vanaf Cahuita is dat maar een half uur met de bus, dus we hoeven dit keer niet de eerste bus te hebben. Aan het einde van de ochtend komen we aan in Puerto Viejo, een duidelijk meer toeristische plaats. Ook hier klinkt de reggae muziek uit alle boxen en zijn cocktails weer overal te krijgen, alleen is de happy hour wat minder ruim dan in Cahuita. De rest van de middag slenteren we door het plaatsje en ondernemen we eigenlijk niet veel verder.

Een relaxte afsluiting van een geweldige tijd in Costa Rica! Op naar Panama.

[travelmap-map first=6 last=16]

[travelmap-list first=6 last=16]

Die middag verkennen we de omgeving van Santa Elena. Op aanraden van de mensen van het hostel gaan we in het bos op zoek naar een grote holle boom. Na een half uurtje wandelen hebben we hem gevonden en Niek kan weer even als een klein jongetje klimmen in de boom.

De tweede dag in Santa Elena (Monteverde) gaan we naar het nationale park van Monteverde. Dit park is een beschermd stuk regenwoud. Alle facetten zijn aanwezig, van de varens en mossen op de bodem, tot de lagere bomen en struiken op het 2e niveau en natuurlijk de reuzen van bomen die de toplaag vormen. Een zeer mooi stukje natuur. Zoals het hoort in een regenwoud is het vochtig en wordt het uitzicht geregeld ontnomen door de mist die er hangt. Om je er een beetje een voorstelling bij te kunnen maken. Burgers Busch, alleen dan niet zo warm, wel zo vochtig, veel vogel- en krekelgeluiden en de geur van een willekeurig tuincentrum. Dat alles bij elkaar en dan 10 keer mooier, indrukwekkender en leuker. Helaas zien we hier niet veel dieren. Wel veel rupsen en colibrie’s. Na een lange wandeling door het park lopen we terug naar Santa Elena. Een wandeling van ruim acht kilometer waar we kunnen genieten van de omgeving en mooie uitzichtpunten. We hebben de smaak van de Canopy flink te pakken en willen graag nog een speculaire canopy doen. We besluiten de laatste dag een wat spannendere canopy. We kiezen voor de canopy van Adventura omdat deze zowel een Superman kabel als een Tarzan swing heeft. De canopy begint met de ziplines die opbouwen in lengte en snelheid. Bij deze canopy komen we heel wat meer op de grond dan bij de vorige, wat de canopy minder mooi maakt. De laatste kabels zijn de speculaire kabels. Na een paar lange kabels komen we aan bij de Superman kabel. Deze kabel is meer dan 700 meter lang. Aan de normale zipline hang je me je buik richting de kabel, bij deze hang je met je buik naar beneden net als Superman. Het Hieronder een filmpje van SuperNiek. httpv://www.youtube.com/watch?v=0QpqNSsO9Pk&feature=plcp Na de Superman kabel wacht nog de Tarzan swing met een vrije val van 50 meter. Om bij de Tarzan swing loop je een brug op die halverwege eindigd met een plateau. Het plateau beweegt lekker op de wind. Hier aangekomen heb je nog wat tijd om de diepte in te kijken terwijl je in de kabels gesnoerd wordt en tegen een hekje wordt aangetrokken. Voordat je het weet klapt het hekje weg en maak je een vrije val die overgaat in een grote swing. Hieronder het filmpje van Susan als Jane. httpv://www.youtube.com/watch?v=bbzazmWLjjs&feature=plcp

Na deze adrenaline kick is het weer tijd om verder te reizen. We vertrekken de volgende dag richting La Fortuna. Er zijn twee opties om vanuit Monteverde naar La Fortuna te reizen. Een heel omslagtige en lange busrit van vele uren, of de taxi-boot-taxi optie. Deze optie is goed te betalen en scheelt heel veel reistijd. We kiezen deze keer voor de snelle optie, de taxi-boot-taxi. De taxi is meer een kleine bus, dan echt een taxi. Het is een mooie tocht door de bergen van Monteverde naar het meer aan de voet van de Arenal vulkaan. Dit meer steken we over en het laatste stuk vervolgen we onze weg weer met de taxibus. La Fortuna ligt aan de voet van de vulkaan Arenal, een van de meest actieve vulkanen van de wereld. Als de top niet in de mist hangt, zie je rookpluimen komen uit de berg. Je schijnt soms ook echt lava te kunnen zien, maar die hebben wij niet kunnen ontdekken.

La Fortuna is echt toeristisch. Je vind overal kantoortjes waar je tal van dure (lava)tours en andere activiteiten kunt boeken. Na een paar dure dagen moeten we even op het budget letten dus we gaan zelf op pad.

We kiezen ervoor om de Cerro Chati te beklimmen. Dit is een uitgedoofde vulkaan, waar tegenwoordig een turquoise kratermeer in bevindt. We gaan vol goede moed op pad vroeg in de ochtend, in de hoop dat het dan nog niet zo warm is…. Helaas, na minder dan een kilometer gelopen te hebben is onze kleding al doorweekt van het zweet, nog 4km te gaan tot de voet van de Cerro Chati en dan nog omhoog, dat wordt zwemmen in onze kleding. Maar het vooruitzicht om een frisse duik in het kratermeer te kunnen nemen, maakt een hoop goed.

Het is een stevige tocht naar boven, eerst over de open grasvlaktes en uiteindelijk steil omhoog door het bos naar de kraterrand. Bijna boven worden we verrast door een blokkade van bomen en ander natuurlijk spul. Helaas, het pad is dusdanig bedekt met een dikke laag hout en bladeren dat we niet goed weten waar we naar toe moeten en of we er overheen kunnen. Zover we kunnen kijken is er niets meer te zien wat op een pad lijkt. Balen! Bijna boven, houdt het hier op! Na een tijdje rondgezocht te hebben naar een potentiele doorgang, besluiten we terug te gaan. Er lijkt echt geen doorkomen aan. Dat hadden ze bij de start van de hike wel eens mogen vertellen, daar betalen we geen entree voor… Tamelijk gefrustreerd gaan we weer naar beneden. Gelukkig is er niet veel verderop ook nog een grote waterval waaronder je kunt zwemmen. Iets eerder dan gepland nemen we hier maar onze verfrissende duik. Dat is lekker na die zweterige tocht. Een paar uur later wandelen we de vijf kilometer terug naar La Fortuna. Onderweg krijgen we gezelschap van een hond, de helemaal mee terug loopt naar La Fortuna. Terug in het hostel even opfrissen en dan boodschappen doen, snel even voordat het onweer losbarst. Het is ondertussen bijna vier uur en dat is de tijd dat het gaat regenen en onweren, iedere dag zo’n beetje rond dezelfde tijd. Zo ook vandaag, we zijn gelukkig optijd terug zodat we niet weer een nat pak krijgen (en deze keer dan niet van het zweet).

Dit was onze laatste dag in het binnenland van Costa Rica. De volgende dag vertrekken we naar de Caribische kust.

Na een goede nachtrust gaan we op zondag naar een grote versmarkt met een aantal mensen van het hostel Castle Tam, waar we verblijven. In Costa Rica zijn groenten en fruit goed te betalen, dit in tegenstelling tot Amerika. Met een volle tas groenten en fruit keren we weer terug naar het hostel. Die middag leggen we contact met Nederland via Skype, wat redelijk goed werkt. Leuk om het thuisfront even gesproken te hebben. De rest van de tijd in San Jose slenteren we wat door de stad, bezoeken de tandarts en maken plannen voor de komende weken. We krijgen hierbij leuke tips van de mensen van Castle Tam.

Op dinsdag 14 juni verlaten we San Jose om richting de Pacific te trekken. Onze eerste stop is Manuel Antonio NP om de stranden en het oerwoud te verkennen. Het park staat bekend om de vele dieren die je kan zien en stranden zoals je ze alleen in de vakantiefolders ziet. Ze bestaan dus echt! Het park is echt heel mooi, we zien apen, een luiaard, vele varianten op een hagedis (in alle vormen en kleuren), vogels, wasberen, wandelende takken en heel veel vliegende en kruipende insecten. Wandelend door het park is net alsof je in een dierentuin bent waar de hekken en kooien zijn weggelaten. Na een paar uur in deze dierentuin rondgedwaald te hebben, bereiken we overhit en bezweet het strand. De stranden zijn echt super mooi en we nemen een heerlijke verfrissende duik in zee. Helaas betrekt later de middag de lucht. De rest van de middag regent het. Natuurlijk hebben wij geen regenkleding bij ons, maar omdat het lekker warm is maakt dit niet uit. Opweg terug naar de bus, komen we onze Amerikaanse vrienden weer tegen. Zij verbleven samen met ons in Castle Tam, San Jose en samen zijn we naar Manuel Antonio afgereisd. Hier verblijven we ook in hetzelfde hostel. Gisteravond zijn we met zijn vijfen een drankje gaan drinken in een van de vele barretjes die Manuel Antonio telt. We besluiten om die avond gezellig met z’n allen te gaan koken. We maken een heerlijke tortilla maaltijd met kip en in de koelkast gekookte vis. Deze avond blijft het nog lang onrustig in het hostel, wat niet uit maakt, we zijn de enige gasten. Het was een gezellige avond en de volgende dag moeten we te vroeg op, 05:30u.

We reizen zoveel mogelijk met het openbaar vervoer omdat dit een goedkope optie is en  je bijna overal kunt komen. Reizen met het openbaar vervoer is hier ook een ervaring op zich. Als je denkt dat je in Nederland qua wachten wat gewend bent ga dan eens op reis in Costa Rica. Reizen met de bus betekent vaak stoppen, of moeten we zeggen heel vaak stoppen. Soms lijkt het wel of de bus elke 50 meter stil staat om iemand in of uit te laten stappen of er nu wel of geen bushalte is. We hebben de tijd dus wat maakt het uit. De volgende ochtend vroeg vertrekken we met bus richting Santa Teresa.  Op het busstation van Quepos nemen we afscheid van Ellyn, Alec en Angolina, zij gaan terug naar San Jose. Wie weten komen we ze nog tegen.

Na een busrit van 2,5 uur komen we aan in Puntarenas. Hier nemen we de ferry naar Paquera waar we weer op de bus stappen. Het asfalt hebben ze niet meegenomen het water over, dus de busrit naar de volgende overstap is erg hobbelig en stoffig. Na nog een keertje overstappen in Cobano komen we aan het einde van de middag aan in Santa Teresa. Santa Teresa, een klein, rustig plaatsje waar je prima kunt surfen, is ons eindpunt.

Na de lange reisdag worden we beloond met wederom prachtige stranden en we nemen direct een duik in de Pacific Ocean. De komende twee dagen blijven we in Santa Teresa. We wisselen de volgende dag nog even snel van hostel en regelen een surfles voor later in de middag. De surfles is echt super gaaf. Het lukt Niek net een beetje om op de plank te staan. Maar het valt allemaal niet mee, de golven zijn hoog en sterk. Na anderhalf uur komen we voldaan, doodmoe en bond en blauw uit het water. Vooral de knieën van Susan zien er gehavend uit. De laatste dagen aan de Pacific brengen we door in Montezuma, een meer toeristisch plaatsje. We relaxen hier nog wat meer, komen bij van onze surfles en maken een mooie hike naar een waterval.

De volgende dag verlaten we Montezuma om het binnenland in te trekken, naar Monteverde. We hebben super gave dagen aan de Pacific gehad en willen zeker nog een keer terug om onze surftechniek aan te scherpen. De eerste tien dagen Costa Rica zitten er op. We vinden het nu al een superland.

Hartstikke fijn, alle reacties uit Nederland op onze blog en twitterberichtjes!