In Luang Prabang doen wij een cooking class. De Chef, een vriendelijke mevrouw vertelt onze vol vuur en vlam over sticky rice. Deze rijst wordt van een grotere rijstkorrel gemaakt, die minder zou uitzetten en daardoor meer voedzaam is. De rijst is in vele soorten te krijgen. Naast de vele soorten is er een god die over de rijst waakt. De rijst klaar maken is heel wat bewerkelijker dan de snelkook rijst van Lassi. De sticky rijst moet eerst uren in het water liggen, bijvoorkeur een hele nacht. Vervolgens wordt deze in een bamboe mand gestoomd voor een minuut of twintig, halverwege wel een keertje omdraaien. Eenmaal klaar wordt de rijst in kleinere bamboe trommels gedaan en is dan nog uren eetbaar. De sticky rijst wordt bij elke maaltijd gegeten. Als je genoeg rijst hebt gegeten, iedereen heeft een eigen mandje, doe je je bamboemandje weer dicht. Ook wanneer deze nog niet leeg is. De rijst wordt gewoon bewaard voor een tussendoortje of voor de volgende maaltijd. Naast een goede vulling is de sticky rijst ook prima als dessert te gebruiken door er een zoet gerecht met mango’s van te maken.

Tijdens de cooking class in Laos leren we natuurlijk nog een keertje hoe je spring rolls (loempia’s) maakt. Ook leren we citroengras of bamboe gevuld met kip, gestoomde vis in bananenbladen en kip cashewnoten klaarmaken. Kip cashewnoten is een heerlijk eenvoudig gerecht dat je in de meeste simpele restaurants in het noorden vindt.

Wat zeker niet uit Thailand of Laos komt is de Koreaanse barbecue. Deze heerlijk BBQ eten we diverse keren in deze landen. De barbecue laat zich het best omschrijven als vlees of vis grillen en soep brouwen. De Koreaans BBQ is een grote bol met ribbels erop om het vlees te grillen. Om deze bol loopt een soort van slotgracht waar het vet van de bol in neerdaalt. Cryptisch tot zover, ofniet? Goed hoe gaat het in zijn werk. In de tafel zit een groot gat, in dit gat wordt een pot met gloeiend hete kolen geplaatst. Mocht je nog niet zweten bij 35 graden, dan gaat het met deze pot vlak bij je benen zeker lukken. Vervolgens wordt op de kolen de bol geplaatst. Op het hoogste punt van de bol leg je een stukje vet wat over de bol smelt en waar je de vis en het vlees in bakt. In de goot rond de bol giet je water voor de soep. In het water kook je de eieren, de mie en de groenten. De bouillon wordt op smaak gebracht door het bakvet. Genieten maar.

Rood, oranje of oranje-rood, dat is de kleur van Tom Yam soep, die je echt overal ziet in het noorden van beide landen. Deze spicy soep is rijk gevuld met rode peper, tomaten, uien, citroengras, noodles, tofu en vast nog veel meer wat de kok die dag op de markt is tegengekomen. De Tom Yam is een heerlijke afwisseling na weken noodle soep.

Bij Thailand denk je vast ook aan de curry’s. Deze zien we wel in Thailand maar niet zoveel in het Noorden. In het zuiden zie je ze wel maar hier hebben wij het vooral met een dieet van pad tai, noodle soep en fried rice gedaan. Pad Tai is het Thaise toeristen gerecht en eigenlijk niets anders dan de fried noodles die je in alle landen in dit deel van de wereld op de kaart vindt.

Verder is het goed te weten dat waneer je naar Laos gaat de lokale whiskey, die meer naar rum smaakt, bijna dezelfde prijs als water heeft. In Thailand kun je hele vreemde koude koffie of thee drankjes krijgen waar een soort jelly achtige snoepjes in drijven. Ja, ook Laos en Thailand was weer genieten. Hoewel de keukens in Zuid-Oost Azie sterk op elkaar lijken, is elk land toch net weer wat anders. Eten bij kleine kraampjes of night markets blijft een geweldige ervaring, keer op keer.

Na de prachtige scooterloop reizen we vanaf Thakek samen met Momme en Alyla naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. De busrit in de VIP bus is een prettig ritje, een keer geen overvolle bus en we komen op tijd aan. Uiteraard zoals altijd weer op een busstation buiten de stad. Snel vinden we een tuk-tuk die de laatste zeven kilometer naar het centrum overbrugd. Het is wel even omschakelen. Weer een grote stad en het is erg warm, meer dan 40 graden. De eerste paar guesthouses of hotels die we naar een kamer vragen zijn of vol of buiten ons budget. Niek stelt daarom voor om ons op te splitsen. Dan kan de helft van ons op de tassen passen en de andere helft opzoek naar een slaapplaats. Dit voorstel klinkt iedereen als een goed idee in de oren, het is niet echt een pretje om bij deze warmte hotel in, hotel uit te sjouwen. Susan en Ayla gaan met z’n tweeen opzoek naar een guesthouse. Niek en Momme blijven achter met vier grote backpacks. Binnen een halfuur zijn de dames terug en hebben ze een prachtig guesthouse gevonden. We frissen ons lekker op, slenteren over de nightmarket en eten een hapje. Onder het genot van een Beerlao en voor Susan een Laolao cola vertellen we Momme en Ayla van alles over Vietnam en Indonesie. Vooral onze beklimming van de Rinjani vulkaan op Lombok maakt hun erg enthousiast.

De volgende dag in Vientiane zijn we weer vroeg op om naar het Thaise consulaat te gaan voor een visum aanvraag voor Thailand. Thailand is een apart land qua visum, reis je per vliegtuig, dan mag je dertig dagen blijven en reis je over land, dan maar 15 dagen zonder visum. Wij reizen over land en willen een week of vier in Thailand verblijven en dus hebben wij het visum nodig. We zijn mooi optijd bij het consulaat, zelfs een kwartier te vroeg. Er staat een kleine rij en we gebruiken de tijd om de formulieren in te vullen. Het is maar goed dat we op tijd zijn want de rij groeit vlot. Wanneer de poorten open gaan krijgt iedereen een nummertje. Met dit nummertje mag je eerste langs een balie om het formulier en paspoort in te leveren. Vervolgens weer wachten en bij een andere balie om te betalen. Ruim een uur later staan we weer buiten. De volgende dag in de middag mogen we ons paspoort weer ophalen.

De avond brengen we weer met het Duitse koppel door. Deze keer vertellen zij alles over Thailand. Net als wij vinden ze Vientiane maar niets en zij reizen de volgende verder naar Vang Vieng. Wij moeten nog een extra dag in Vientiane verblijven in afwachting op ons Thais visum. We spreken af om elkaar weer in Vang Vieng te ontmoeten. Als het lukt zullen ze zelfs een hotelkamer voor ons regelen. Dat is even in luxe reizen. De extra dag in Vientiane halen we ons paspoort met visum voor Thailand op. We regelen een buskaartje voor de bus naar Vang Vieng. De directe toeristen bus blijkt even duur als de ‘chicken’bus. Een makkelijke keuze dus. De volgende dag reizen we verder naar Vang Vieng.

Vang Vieng heeft de laatste jaren naam gemaakt. Het is de plaats waar backpackers naar toe gaan om te tuben, in een band over de Mekong drijven van bar naar bar. Dat het tuben in combinatie met alcohol en andere drugs geen goede combinatie is, zal geen verassing zijn. Nadat er 2011 meer dan dertig mensen zijn overleden heeft de overheid in Laos besloten alle bars langs het water te sluiten. Deze geschiedenis is voor ons geen reden om Vang Vieng over te slaan. Het tuben is natuurlijk een prachtige en relaxte manier om door het geweldige landschap hier te dobberen.

In Vang Vieng aangekomen gaan we naar het guesthouse waar Momme en Ayla al een kamer voor ons geregeld hebben. Wederom een prima guesthouse met zelfs een prachtig uitzicht. Die avond eten we met zijn vieren in een Koreaans bbq restaurant, lekker en gezellig. De volgende dag spreken we af om te gaan tuben.

Als we wakker worden regent het en is het niet eens heel warm meer. We zoeken met z’n vieren iets te ontbijten en hopen dat het snel droog wordt. Na twee uur zakt de moed ons wel in de schoenen. Het blijft maar regenen en regenen. Dat wordt dus niet tuben. Als het even wat minder regent gaan we snel terug naar het hotel. De middag lezen we wat en als het bijna droog is, trekken wij er weer op uit.

In Laos is de ‘herbal steam sauna’ een populair iets. Het lijkt ons leuk om ook zo’n lokale sauna te bezoeken. We hebben een plattegrondje van Vang Vieng waar wat van deze lokale sauna’s op zijn ingetekend. Na een stuk lopen, wat zoeken en rondvragen vinden we een sauna, verstop in de achtertuin bij mensen thuis. Het ziet er van buiten al prachtig uit. De sauna bestaat uit een huis op palen, waar een kleedhokje is, kluisjes, in het midden de rustruimte waar je thee kan drinken en twee sauna hokjes. We krijgen een handdoek en sauna kleding. Voor Susan betekent dit een saron (een grote doek) en voor Niek een broekje. We kleden ons om en krijgen een kopje thee te drinken. Intussen wordt de sauna voor ons opgestookt. De sauna is houtgestookt en het duurt dan ook even voordat hij warm wordt. Ondertussen genieten we van ons rokerige kopje thee. Voordat we de sauna in kunnen worden er nog wat struiken gekapt die als kruiden voor de sauna op het vuur gaan. Nog even wachten en we mogen het hokje in. In het begin is de sauna nog niet echt warm maar dit verandert langzaam. De eigenaar komt er bij zitten. Hij spreekt twee worden engels, ‘hot’ en ‘not hot’. Hij rent af en toe het hokje uit om wat aan het vuur te doen en niet veel later horen we hem alleen nog maar ‘hot’ zeggen. Wij maken drie saunagangen en er komen ook steeds meer locals bij. Na ruim twee uur is het welletjes, we kleden ons weer om en rekenen het astronomische bedrag van 2 euro af. We hebben toch weer weten te genieten van deze verregende, koude dag.

Het lijkt erop dat het weer de volgende dag niet gaat veranderen en we besluiten dan ook met z’n vieren verder te reizen. Deze keer gaat de reis met de minibus naar Luang Prabang. We vinden een busticket bij een mannetje dat beweert ons in het centrum af te zetten in plaats van op de bus terminal buiten de stad. Niek klinkt dit als te goed nieuws in de oren en vraagt nog even om een telefoonnummer. De volgende dag worden we keurig op tijd opgepikt. Een wellicht hele mooi rit door de bergen voert ons naar Luang Prabang. Wij zien helaas niet veel meer dan mist die dag. Zes uur later stopt de bus in Luang Prabang. Niet in het centrum maar, je raadt het al, op de bus terminal waar ons direct een tuk-tuk wordt aangeboden voor ruim 6,50 euro per persoon terwijl het busticket 9 euro kost, idioot toch. Wij blijven in de bus zitten en de andere toeristen volgen ons voorbeeld. We leggen de bestuurder uit dat de afspraak was naar het centrum. Maar deze blijft erbij dat dit echt het eindpunt is. Gelukkig hebben we het telefoonnummer van het mannetje in Vang Vieng nog. En na wat heen en weer bellen wordt uiteindelijk de reis toch naar het centrum voortgezet.

We gaan deze keer weer voor dezelfde tactiek. Susan en Ayla gaan opzoek naar een kamer terwijl Niek en Momme bij de tassen blijven. Susan en Ayla zijn nog maar net weg en Niek en Momme kijken elkaar eens aan en kijken eens naar het terras naast de tassen. De keuze is niet moelijk. Wachten bij de tassen met een beerlao is veel prettiger. De verwachtiging is dat we toch wel even moeten wachten. Maar al na een paar slokken bier zijn de dames terug met het goede nieuws dat ze prachtige kamers tegen een spotprijsje gevonden hebben. Dus ook de dames vieren de overwinning met een drankje. Een halfuurtje later gaan we naar het hotel. Wanneer Ayla wil betalen blijkt er toch iets niet te kloppen. Het hotel blijkt prijzen in dollars te hanteren terwijl wij in KIP rekeken, de valuta van Laos. We draaien weer om. Niek, Momme en de tassen worden weer bij het terras achter gelaten. Terwijl Niek en Momme met een beerlao afwachten rennen Ayla en Susan door de straten van Luang Prabang, als een goed op elkaar ingespeeld team. Deze keer duurt het wat langer maar wordt er toch een prima guesthouse voor de komende dagen gevonden.

De eerste dag in Luang Prabang hebben weer een cooking class geregeld. Altijd leuk om op deze manier wat meer van het land te leren. Net zoals elke cooking class, begint de cooking class ook hier met een bezoek aan de markt. Er wordt ons van alles verteld over de ingredienten die in Laos gebruikt worden. Terug in het restaurant wordt ons nog veel meer verteld over de Laos keuken, de achtergond en leren we hoe je deze ingredienten in het eten verwerkt. We hebben alle vier een gerecht gekozen en een gerecht gezamelijk. Na wat snijden verplaatst het werkterrein naar de keuken. Hier leren we hoe we de verschillende gerechten klaarmaken. Het laatste deel van de cooking class bestaat uit het smullen. Het is zo’n grote lunch dat we de rest van de dag niet veel meer hoeven te eten.

Luang Prabang is de oude hoofdstad van Laos, een world heritage site van de UNESCO. We merken het verschil goed, de stad is erg toeristisch. Niet alleen de backpackers, die je in heel Laos ziet, maar ook veel gewone toeristen. Dit toeristme heeft duidelijk invloed op de prijzen. In veel eettentjes zijn de prijzen verdubbeld of nog meer, dan we gewend zijn in Laos. En voor deze dubbele prijs krijg je echt geen ander eten. Het is dus wat meer zoeken in deze stad en af en toe vragen of we ‘Are you sure?’ waarna de prijs soms direct met 50 procent daalt.

Het lijkt ons leuk om nog een tour te doen met olifanten. Maar dan wel eentje waar je samen met de olifanten gaat badderen. We hebben dit al eens gedaan, maar dit is zo spectaculair dat we het graag nog eens doen. In de straten van Luang Prabang is zoveel aanbod, dat het een flinke zoektocht is naar een tour. Naast dat we een tour doen waar we gaan badderen, willen we graag ook een tour waar de olifanten goed behandeld worden. Echter dit is lastig te achterhalen. Wel lopen de prijzen gigantisch uit elkaar. We gaan toch voor de goedkooptste waar we ook een goed gevoel bij hebben.

De volgende dag worden we met een minibusje opghaald en naar het olifantenkamp gebracht. Er zijn twee groepen. De halve en de hele dag tour. Eerst rijden de halve-dag-tour mensen een rondje op de olifanten en bezoeken wij een grot aan de andere kant van de Mekong. Deze grot staat vol met budha beeldjes en er lijken bijna net zoveel toeristen als beeldjes te zijn. Na de grot is het onze beurt voor een rondrit op de olifanten. We hebben intussen de olifanten eens goed bekeken. Het blijven toch geweldig dieren. Ze zien er ook goed uit en alles wijst erop dat er goed met ze omgegaan wordt. Er wordt geen zwaar stuk ijzer of prikstok gebruikt om de olifanten te corrigeren. Het enige dat ze gebruiken is een touw om het oor van de olifant. Het touw is keurig glad afgewerkt en de oren zien er onbeschadigd uit. Het touw lijkt niet meer dan het zweepje bij een paard. Het is iets wat je alleen gebruikt als het echt nodig is. Alles gaat met commando’s waar de olifanten meestal prima op reageren. We maken dus eerst een ritje op de olifant waarbij je met z’n tweeen in een bakje zit. Het rondje voert ons door het dorpje en het bos met de rijstvelden vlak bij het dorp. Olifanten blijven, ook in gevangenschap, toch dieren die dagelijks zo’n 200 kilo voedsel nodig hebben. Tijdens ons tochtje gaan er heel wat bladeren en soms een jonge boom ten onder aan de altijd hongerige dieren.

Na de lunch wordt ons meer over de olifanten verteld en hoe ze getraind worden. Na deze uitleg mogen we de zwemkleding aantrekken en beklimmen we de olifanten. We zitten deze keer niet in bakjes maar gewoon op de rug of nek. Het is wel spannend met z’n drieen op een olifant, je hebt maar weinig houvast. Eerst laten de verzorgers de dieren nog wat eten en dan gaan we richting de Mekong. We gaan toch niet hier omlaag op de rug van olifant. De oever van de Mekong is een stijle afdaling tot het water. Zonder kleerscheuren komen we beneden aan. Nog een stop voor het water. We horen wat gekke geluiden en dan laten de olifanten hun darmen even leeg lopen, heerlijk. Dan is het zover, op de olifant het water in. Binnen no time zijn we kletsnet door het geschud van het beest of de plensen water die we uit zijn slurf over ons heen krijgen. Het ritueel eindigd met olifant rodeo. Het duurt dan ook niet lang of iedereen ligt in het water. Helaas kneusd Niek zijn bovenbeen wanneer hij op de babyolifant belandt. Nog een paar keer beklimmen we de olifanten en worden we weer de rivier ingeworpen. Na een half uurtje spelen in het water beklimmen we op de rug van de olifant de mekong oever weer. Een geweldige ervaring zit er weer op.Van alles wat we gezien hebben, hebben wij het idee dat hier de olifanten prima behandeld worden. Twee korte ritjes met mensen op de rug en baderen lijkt niet te veel op een dag. Met minibus worden we weer terug gebracht naar Luang Prabang.

Die avond genieten we, op ons inmiddels favouriete terras, waar Momme en Niek met de tassen gewacht hebben op een kamer, van een koel drankje. Er is nog meer te doen in en rondom Luang Prabang. We besluiten op eigen gelegenheid naar de watervallen te gaan. De makkelijkste manier is op de scooter. Zoals alles in Luang Prabang is ook een scooter huren hier niet goedkoop en zelfs afdingen lukt niet. Het lijkt wel alsof alle scooterverhuur mogelijkheden van een en hetzelfde bedrijf komen met fixed prijzen. We willen toch echt zelf op pad en niet met een tuk-tuk of andere georganiseerde tour. We huren een scooter en gaan op pad. Er zijn twee watervallen in de omgeving. Een is te bereiken door een loop te rijden en de andere moet je heen en weer over dezelfde weg. De loop lijkt ons leuker, dus het plan lijkt gemaakt. Wanneer we nog wat navraag doen bij de eigenaar van ons guesthouse, komen we erachter dat deze waterval alleen in het regenseizoen water heeft. Laat het nu net einde van het droogseizoen zijn in Laos, geen waterval dus. Ayla heeft ondanks dat de waterval opgedroogd is, toch nog een sterke voorkeur voor de loop. Ons maakt het verder niet uit, dus we gaan voor de loop. Eerst maar even tanken. Bij het tankstation besluiten we om toch naar de andere waterval te gaan, het is nog vroeg, maar al goed warm. Ideaal voor een verfrissende duik. We gaan op pad. Onderweg stoppen we voor een ontbijtje fried noodles en een fruitshake. Tegen de middag komen we aan bij de Tad Kouang Si Waterfall. De wandeling naar de waterval gaat door een aangenaam stuk bos en langs een berenopvangcentrum. In Luang Prabang hebben dierenbeschermers zich ontfermd over beren die in kooien gevangen zitten die misbruikt en verminkt worden om hun gal. De illegale medicijnindrustrie in China en Vietnam heeft hier een groot aandeel in. In dit bos zitten een stuk of vijftien beren die aan een gruwelijke dood ontsnapt zijn en hier de kans krijgen onbezorgd oud te worden.

Het is wel duidelijk dat er op het moment maar een waterval de moeite waard is om te bezoeken. Het is hartstikke druk, vooral met mensen die een tour geboekt hebben. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is een grote en mooie waterval met diverse poelen en plateautjes waar je in kunt zwemmen. We lopen eerst, via een stevige klim, naar de bovenkant van de waterval. Het geeft een mooi uitzicht over het bos, maar het meertje wat aan de oorsprong van de waterval ligt stelt niet veel voor. Tijd voor een verfrissende duik. We klauteren weer naar beneden en zoeken een mooi plekje om te zwemmen. De poel die we uitzoeken heeft zelfs een slingertouw in een boom hangen om zo in het water te plonsen. Goed voor de foto. Een uurtje of wat later besluiten we weer op de scooter te stappen, we willen nog meer van de omgeving van Luang Prabang zien. We tuffen nog wat rond en net voordat het donker begint te worden vinden we een leuk restaurantje. Voordat we de scooter terug brengen, rijden we nog langs de stijger waar de slowboats naar Thailand gaan. We willen vanaf hier met de boot naar de grens en willen weten hoelaat de boot gaat.

De laatste dag in Luang Prabang doen we niet veel. Beetje lezen, foto’s uitzoeken en wat rondlopen door de stad. Aan het einde van de middag nemen we afscheid van Momme en Ayla, zij gaan met de nachtbus naar Vietnam. Het was gezellig de afgelopen twee weken met zijn vieren. Wieweet komen we ze over een paar weken in Indonesie weer tegen. Luang Prabang blijkt de stad te zijn om bekenden te treffen. De derde avond kwamen we Judith tegen, zij is met de slowboat uit Thailand naar Luang Prabang gekomen. Op de nightmarket hebben we gezellig bijgekletst over wat we gedaan hebben de afgelopen weken. Vanavond hebben we een afspraakje met Marites, zij heeft in ons huisje gewoond de afgelopen negen maanden. Ze is met haar vriend op vakantie in Azie en is een paar dagen in Luang Prabang. De nightmarket blijkt ook vanavond een prima plek om elkaar te treffen en bij te kletsen over van alles en nog wat. Leuk om hier in Laos allemaal bekenden tegen te komen.

De laatste paar dagen in Laos zijn aangebroken. We gaan met de boot naar de grens. Met de slowboat gaan we stroomopwaarts richting Thailand. Het is dik 300 km varen en dat betekend dat je daar twee dagen over doet. Er is ons verteld dat we optijd bij de boot moeten zijn om een goed plekje te bemachtigen. Half negen gaat de boot, half acht zijn we bij de office om een kaartje te kopen. De office is alleen nog niet open. Na twintig minuten wachten gaat de office open en kunnen we een kaartje kopen. Heel druk is het nog niet, dus het lijkt mee te vallen met het knokken om een plaatsje voor in de boot, ver van de motor. Om iets na half negen vertrekken we richting Pak Beng, de overstap voor de boot naar de grens. Er zitten vooral toeristen op de boot en een paar locals. De boottocht voert door de kronkelige Mekong met een prachtig uitzicht op de bergen, bossen, akkers, kleine dorpjes en rotspartijen in het water. Af en toe stopt de boot om een paar locals aan land te laten gaan. Na een tocht van negen en een half uur komen we aan in Pak Beng, een dorpje wat draait om de toeristen die hier moeten overnachten om de volgende dag weer verder te kunnen met de boot. Het stikt er van de guesthouses en al snel hebben we een bed gevonden voor de nacht. Een hapje eten scooren is ook niet moeilijk, keuze genoeg.

De volgende ochtend gaat de wekker weer vroeg, we willen vroeg bij de boot zijn. Ook nu vertrekt de boot om half negen. Bij het ontbijt kopen we ook gelijk onze take-away lunch en we gaan naar de boot. Het is een zelfde soort boot als van de eerste dag. De omgeving is wederom prachtig. Het is een erg relaxte manier van reizen deze boottocht van twee dagen. Na een lange dag varen komen we een dik half uur te laat aan bij de grens met Thailand, de grens is gesloten. Morgenvroeg om acht uur gaat de grenspost weer open en kunnen we onze reis voortzetten.

De volgende ochtend staan we op tijd op, scoren een ontbijtje en een lupa voor onderweg en wisselen nog vlug de laatste KIPs om naar Bath, the Thaise munteenheid. We lopen langs de immigratie om de stempel voor vertrek te halen en stappen op het bootje dat ons naar de andere kant van de Mekong, Thailand, brengt. De drie weken in Laos zijn voorbijgelvlogen. Laos laat bij ons een indruk achter van een heerlijk relax land. Misschien komen de mensen soms wat lui over maar dit is wel zo relax. Niet alleen hebben we in Laos erg van het land genoeten maar we hebben ook veel plezier gehad met de mensen met wie we samen gereisd hebben. Maureen, Momme en Ayla bedank!

[travelmap-map first=131 last=146]

[travelmap-list first=131 last=146]

Om tien uur ‘s avond staan we in Thakek op het busstation. Uit alle hoeken schiet de tukt-tuk maffia op ons af om een ritje aan te bieden. Zoals altijd wimpelen we ze allemaal af, eerst rustig kijken waar we zijn en waar we naartoe willen. Geheel tegen onze gewoontes in hebben we al een reservering in een guesthouse en we hoeven alleen maar vervoer te vinden. Aan de rand van het busstation vinden we een tuk-tuk die welwillend is om een leuke prijs te maken. We stappen in en wachten af. Het is duidelijk dat de tuk-tuk chauffeur nog meer klanten wil. We rijden een rondje over het busstation en stoppen weer aan de rand. Dan ontdekt de chauffeur nog een prooi, twee backpackers. Niek fluistert ze snel toe wat wij betalen. De chauffeur kijkt een beetje zuur als het meisje hem verteld wat wij betalen en dat zij ook voor dat bedrag mee willen. Goed, nu er genoeg inkomen in het wagentje zit vertrekken we richting het centrum. We raken al snel aan de praat met de andere backpackers, een Duits stel uit Hamburg. Zij hebben een ander hotel op het oog dus het was een leuke, maar korte ontmoeting. Niet veel later zijn wij bij ons guesthouse. De reservering heeft gewerkt en dat lijkt maar goed ook want er zijn nog maar twee kamers vrij. We kiezen de beste uit. Wanneer we weer beneden komen staat het Duitste koppel aan de balie. Het blijkt dat zo’n beetje alles vol zit. Gelukkig hebben ze hier nog een kamer voor hen.

We zijn naar Thakek afgereisd omdat je in deze omgeving een mooie scooter loop kan rijden. Deze loop, van een dikke 500 km, gaat langs vele groten, watervallen, dorpjes en als het goed is, door een mooi landschap. Wij willen deze loop gaan rijden maar het lijkt ons wel prettig als we nog een paar andere mensen vinden die hetzelfde rondje gaan doen. Het Duitse koppel, Momme en Ayla, willen ook graag deze loop rijden maar twijfelen nog een beetje. Maar met z’n vieren lijkt het ook hun een goed plan. We drinken die avond nog een biertje en krijgen van andere reizigers nog wat meer info over de loop.

De volgende dag zijn we weer vroeg op. We slaan onze grote tassen op in het guesthouse en gaan opzoek naar brommers. Wat hier brommers zijn, zijn in Nederland meer lichte motors. In een half uurtje hebben we drie geschikte 125cc Koreaanse brommers gevonden. Momme en Ayla hebben allebei een eigen brommer. Ze krijgen nog even les van Susan in het schakelen. Niet veel later gaan we met niet veel meer dan een dagrugzakje, kaart, en reserve benzine op pad. Alles zou goed aangegeven moeten zijn dus dat wordt makkelijk. We rijden Thakek uit en al snel verandert het landschap. We toeren door een prachtig landschap van karstgebergte en rijstvelden. De eerste grote blijkt toch niet zo makkelijk te vinden en we rijden een stukje verkeerd, maar als bonus hebben we wel een mooi ritje.

Niet veel later vinden we de eerste grotten die we willen bezoeken. De grot is niet heel groot en kan alleen met een bootje bezocht worden. Op een onmogelijk klein gammel bootje worden we door de grot gevaren. Na de grot vervolgen we de weg en maken nog een stop voor de lunch en later een stop voor een drankje. Het landschap blijft mooi. Het eerste deel bestaat vooral uit een rit tussen het karstgebergte. Later rijden we meer een bosachtige en bergachtige omgeving in. Het laatste deel van de rit zien we grote gebieden onder water staan, meren waar vele dode bomen in staan. De weg wordt langzamerhand slechter, geen asfalt meer. Dit gebied is enkele jaren geleden onder water gezet voor een stuwdam. Het ziet er apart uit maar je vraagt je toch af hoe het gebied eruit heeft gezien voor de aanleg van het stuwmeer. Tegen het eind van de middag vinden we na 138 km tuffen een mooie accomodatie. We slapen in een kleine bungalow met een verranda dat uitkijkt op een meertje. Gelukkig serveert het guesthouse lekkere maaltijden en hoeven we niet meer verder te zoeken voor eten. Of het nu komt omdat we hoger zitten, een andere kant van een berg of het weer, het is in ieder geval een stuk minder warm. Zelfs met een lange broek en vest is het nog niet echt aangenaam. Gelukkig brandt er een kampvuurtje waar we de rest van de avond gezellig doorbrengen.

Wij gaan de loop in vier dagen doen. Het kan ook in drie maar dat lijkt ons niet relax. We hebben de eerste dag het traject weten af te leggen dat we gepland hadden. De tweede dag willen we eindigen in de buurt bij een 7 km lange grot, zodat we die de derde dag kunnen bekijken. We staan vroeg op en zitten om zeven uur klaar om het ontbijt te bestellen. Tussen het bestellen van eten en eten krijgen, kan soms veel tijd zitten. Een kwartiertje na achten kunnen we op pad. Het eerste deel van de route rijden we door het gebied wat onder water gezet is, een fascinerend landschap en dus vele foto stops. De weg blijft onverhard en bergachtig. Maar goed dat we een krachtige brommer hebben. We klimmen langzaam hoger de heuvels in en zien het gebied veranderen tot een jungle achtige omgeving. Af en toe passeren we een heel klein dorpje. En minstens net zovaak komen we wegwerkzaamheden tegen. Omleidingen kennen ze hier niet, daar is ook geen plaats voor in de bergen. Op de motorbike manouvreren we vele keren tussen buldozers en trucs door en altijd worden we vriendelijk begroet. Na een prachtige en intensieve rit van vier uurtjes arriveren we bij een Budhistische tempel. We parkeren de bromers, kloppen het stof af en gaan een kijkje nemen. Het complex bestaat uit twee mooie tempels. In de grootste worden we uitgenodigd voor een lunch. Al zittend op de grond genieten we van een smaakvolle lunch bij de monnikken. Apart om zo in een tempel te eten. Na een heerlijke lunch verlaten we de tempel. We willen graag wat doneren maar er is hier geen box voor en zover wij weten is het niet beleefd de monnikken rechtstreeks iets te geven. We weten niet goed wat te doen. We bedanken de monnikken nog maar een keer of tien en vervolgen onze weg.

De omgeving is intussen weer veranderd. We rijden weer over asfalt tussen het karst gebergt. Ook is het weer lekker warm. Na een uurtje tuffen missen we opeens Ayla en Momme achter ons. We denken eerst nog, die zijn vast een paar foto’s aan het het maken. Wanneer na een minuut of 5 wachten nog geen teken van het koppel is draaien we om, om ze te gaan zoeken. Een stukje terug staan ze langs de kant van de weg. De brommer van Ayla blijkt een vastgelopen rem te hebben en het achterwiel gaat niet meer voor of achteruit. Niek weet al snel een local aan te houden. Want volgens de filosofie van Niek moet elke local wel een monteur zijn. De vriendelijk jongen blijkt handig genoeg om het achterwiel te verwijden, de rem er uit te halen en het wiel weer terug te plaatsen. Zonder achterrem moet Ayla de weg vervolgen. We zijn al lang blij dat er niets ernstig gebeurt is en we weer op pad zijn. In een volgend dorpje laten we een nieuwe rem in haar achterwiel plaatsen. De rest van de middag blijft het landschap prachtig. Net voordat het donker wordt vinden we, na 169km gereden te hebben, een slaapplaats in een klein dorpje aan een riviertje. Niet ver van de Konglor Cave, de grot die we morgen willen bezoeken.

Het guesthouse waar we slapen heeft een leuk restaurantje aan het water. We genieten deze avond van de fried noodles chicken. De eigenaar laat ons even weten dat het eten nog even duurt wanneer hij met de kip de keuken in gaat. In ieder geval is de kip vers. We genieten de avond van een biertje en lao lao (lokale sterke drank) bij een volle maan. De eigenaar komt vertellen dat hij weg moet naar een full moon seremonie en of wij het licht uit willen doen. Geen probleem natuurlijk. Heerlijk dat alles er hier zo gemoedelijk aan toe gaat. 

De derde dag gaan we de 7 km lange Konglor Cave bezoeken, die slechts een kilometertje rijden van onze slaapplaats ligt. We zijn mooi vroeg bij de grot, zodat het nog lekker rustig is. Door de grot stroomt een rivier en de enige manier om deze te bezoeken is per bootje. In een bootje mogen drie mensen. Wij zijn met z’n vieren dus dat past niet. Bij de ingang staan meer mensen met dezelfde uitdaging, dus dit probleem lost zicht snel op. In een uurtje varen we door de grot. Halverwege lopen we een stukje door de grot met stalagtieten en stalagmieten. Geregeld worden we gevraagd om even uit de boot te stappen. Het water is niet overal diep genoeg voor het bootje. Aan de andere kant van de grot maken we een kleine stop, waarna we omkeren en door de grot weer terug varen. Rond de middag stappen we weer op de brommer en rijden eerst een uurtje voordat we een lunch gaan zoeken. We hebben nog een vol programma voor de middag en even lunchen is er ook niet bij. Eten kost al gauw een tot anderhalf uur. Elke gerecht wordt apart bereidt. Wat maakt het ook uit, we zijn een prachtige omgeving, het is heerlijk weer en het eten is lekker. Na de lunch gaan we nog opzoek naar een waterval. Vanaf de hoofdweg nemen we een klein pad. De eerste kilometer kunnen we nog op de brommer, maar dan wordt het te slecht om verder te rijden. Intussen dromen we alle vier van een waterval waar we lekker kunnen zwemmen. Een pittige hike door de jungle brengt ons in een uur bij de waterval. Nouja waterval, een klein stroompje. De pool onder de waterval ziet er niet echt zwembaar uit. Een klein beetje teleurgesteld keren we om, helaas geen duik maar wel een prachtige hike. We rijden weer verder. Wat later dan gehoopt vinden we, als het net donker is, een slaapplaats. Niets bijzonders maar wel op de plek die we in gedachten hadden. De gedachte was om het vandaag rustig aan te doen. Stiekem hebben we toch nog 100km gereden. 

De laatste en vierde dag is het een 122km lange rechte weg terug naar Thakek. Onderweg slaan we nog een zijweg in om grotten de bekijken. Wederom is het niet helemaal duidelijk waar we naar toe moeten. We kiezen de verkeerde weg en draaien weer om. Op de terugweg komt een hond ons onprettig achterop. Gelukkig laat de hond het erbij. Niet veel later toeteren onze duitse vrienden omdat er wat aan de hand is. Toch niet die hond denken we. Dat gelukkig niet, maar Momme heeft bezoek gehad van een bij in zijn helm en is tweemaal gestoken. We laten de grot voor wat die is en gaan opzoek naar ijs voor Momme. Rustig aan vervolgen we de weg terug naar Thakek. 

Het samen reizen met Momme en Ayla is goed bevallen. We blijken dezelfde kant uit te reizen en besluiten nog een paar dagen met elkaar verder te reizen. Voordat we de brommers in gaan leveren kopen we bustickets op het busstaion. We kiezen deze keer ervoor om eens de VIP bus te proberen. Deze is nauwelijks duurder en zou minder moeten stoppen dan de ‘chicken’ bus. We zien het wel morgen. 

De namiddag slenteren we wat door Thakek, genieten van een pannenkoek en een sapje. Hier blijkt maar weer eens dat niet alles blijkt te zijn wat je denkt dat het is. Het gele sapje dat er uitziet als jus d’orange blijkt een maissapje. Werkelijk waar niet weg te krijgen. De avond eten we met z’n vieren in een lokaal restaurantje. Weer een geweldige ervaring. We kiezen allemaal wat lekkers uit van de kaart. Maar van die vier gerechten die we krijgen is er maar een bij die we ook bestelt hebben. Dat was het gerecht met het plaatje. Weer een les geleerd, gebruik altijd de plaatjes. Gelukkig smaakte het eten prima.

]]> /2013/03/22/thakek-loop/feed/ 3 /2013/03/18/relax-zuidelijk-laos/ /2013/03/18/relax-zuidelijk-laos/#comments Mon, 18 Mar 2013 15:59:59 +0000 /?p=1295 15 februari – 22 februari

Het laatste dat we schreven over Vietnam was dat de bus verdwenen is en dat wij Laos binnen wandelen. Gelukkig blijkt de bus aan de Laos kant van de grens te staan. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat we een visum moeten regelen. Formuliertjes invulen en dollars betalen. Vervolgens moeten we een minuutje of tien wachten op het visum en de stempel. Wanneer wij staan te wachten gaat de bus er weer vandoor. Er is niets gezegd tegen ons of tegen de andere mensen die een visum aan het regelen zijn. Alleen de mensen die geen visum nodig hebben zitten in de bus. Nadat iedereen zijn visum heeft, vervolgen we de weg maar lopend. Wellicht staat de bus om de hoek. Na een paar honderd meter nog geen bus. Dit is toch wel onprettig, sta je daar in ‘the middle of no where’ geen bus en geen tas meer. Er zit niets anders op om maar door te lopen. Een kilometer verder staat de bus bij een restaurantje. Tijd om te eten blijft er voor ons niet over, we bestellen snel een hapje om mee te nemen en klimmen weer in de bus. De bus vervolgt de weg. Rond een uur of acht ‘s-avond komen we aan op het busstation in Savanakhet.

Bij het uitstappen raken we aan de praat met een Amerikaans stel die ook geen zin hebben om met de eerste de beste tuk-tuk mee te gaan. We besluiten om gezamelijk een guesthouse te gaan zoeken. De tuk-tuk’s op het busstation vragen zoals altijd wat te hoge prijzen dus we gaan maar lopen. Deze taktiek werkt bijna altijd en de prijs keldert direct met 50 procent. Dan is het toch wel verleidelijk om in de tukt-tuk te stappen. Zonder problemen vinden we een plek voor de nacht. Die avond eten we gezellig met de Amerikanen en wisselen ervaringen uit. De volgende dag splitsen onze wegen alweer. Zij reizen naar het noorden en wij hebben besloten eerst naar het zuiden van Laos te reizen. Er zijn twee plaatsen in het zuiden van Laos waar we wel graag een stop willen maken. Het enige dat wel jammer is, is dat we de route dan heen en weer reizen. Geeft niet, we zien wel. De eerste stop wordt Pakse.

De volgende dag verlaten we ons guesthouse al vroeg om de bus van zeven uur te nemen. Het zou een ritje van een uur of vijf moeten zijn. Maar wij weten al lang dat je deze tijden heel ruim moet nemen. De bus die we hebben, is de lokale bus die overal stopt. Dit soort bussen wordt onder reizigers liefkozend ‘chickenbusses’ genoemd. Geen wonder ook, want tijdens onze busrit staat een jongen met de een kip naast Niek. De busrit is er wel een voor in het boekje. De bus zit overvol. Mensen zitten en hangen in het middenpad. Als ze de kans krijgen hangen en liggen ze boven op je. De bus mag dan wel geen dubbel dekker zijn maar als je de bagage op het dak bekijkt en het aantal mensen in de bus telt, zou je het best een dubbel dekker mogen noemen. Met slechts een lekke band en vele stops, komen we zeven uur later in Pakse aan. Bij het uitstappen ontmoeten we een Nederlands meisje dat alleen reist, Maureen. Zij blijkt hetzelfde guesthouse als ons op het oog te hebben. Dus wederom gaan we gezamelijk opzoek naar een slaapplaats. Die middag struinen we samen met Maureen door Pakse. We boeken een toertje voor de volgende dag naar het Bolaven plateau. 

De dagtour begint met een lange rit naar het plateau. De eerste stop is bij een paar watervallen die we alleen vanaf grote afstand kunnen zien. Ook laat de gids ons hier zien welke verschillende koffieplanten ze hier in Laos hebben. Net als in Vietnam zijn ze erg trots op hun koffie. Alleen deze keer geen gekkigheid met wezels die de koffie eerst eten en waar vervolgens de koffiebonenen uit de ontlastig van deze diertjes gezocht kan worden. De volgende stop is een korte stop bij een theeplantage. Niet zo groot als in Maleisie maar het ziet er allemaal wel leuk uit. We krijgen nog een een borrelglaasje thee te proeven. Voor meer moet natuurlijk de portemonnee getrokken worden. De thee is van geen bijzondere kwaliteit en we laten het bij een borreltje thee. Voordat we naar de watervallen gaan stoppen we bij een dorpje (minority village) en wandelen hier samen met de gids doorheen. Hier kun je goed zien hoe simpel het leven hier kan zijn. Maar hoe simpel het leven ook is, ieder huisje heeft in ieder geval een tv en schotel. Het dorpje is zelfvoorzienend en de extra inkomsten komen uit de verkoop van koffie.

Na het dorpje is het dan tijd voor de watervallen. We hebben alle drie geen zin in een grote wandeling. We lopen een klein rondje om de watervallen om al snel een mooi plekje voor de lunch te vinden. We relaxen een paar uur aan het water en nemen een paar duiken. Na de waterval zijn er nog twee stops. De eerste is de stop waar geshopt kan worden. Dit negeren we maar weer. De tweede stop is een soort openlucht museum in het klein. Na het bezoek aan het dorpje van de ochtend, waar nog echt geleefd wordt, is deze stop niet echt de moeite waard. Wel is er nog een mooie waterval maar helaas niet zwemwaardig. Na een lange dag komen we in het begin van de avond weer in Pakse terug. Wij waren er nog niet uit wat we de volgende dag wilden gaan doen, maar Maureen komt met het voorstel de volgende dag een brommer te huren en naar een tempel complex in de buurt te rijden. Lijkt ons een goed plan. We shoppen even rond naar brommers zodat we de volgende ochtend niet hoeven te zoeken naar een brommer.

Dit wordt het eerste avondtuur voor Susan op een schakelbrommer. Tot nu toe hebben we altijd een automaat gehad maar deze lijken in Laos niet te bestaan. Dus Susan krijgt haar schakelbrommer doop. Na een minuutje oefenen blijkt ook dit geen grote uitdaging en vlot rijden we weg naar de tempels. Een aardig tochtje, waar we weer wat van de omgeving kunnen zien, voert ons naar het tempel complex Wat Phu Champasak.

Wat Phu Champasak ligt dertig kilometer van Pakse vandaan. De weg er naartoe is goed te doen. Bijna alles is geasfalteerd, op een klein stukje na. Dit stukje weg zorgt er wel voor dat we een mooi laagje oranje stof over ons heen krijgen. Achja, zand werkt verkoelend en beschermd tegen zonnebrand.

Het tempelcomplex ligt tegen een berg aan gebouwd aan de rand van een groot meer. Via een een lange, onregelmatige trap bereiken we de tempel. Van een afstand ziet hij er groot en indrukwekkend uit, van dichtbij blijkt hij toch behoorlijk vervallen te zijn. We lopen een tijdje rond en schieten de nodige foto’s. Voordat we de hitte weer in gaan, genieten we in de schaduw van het prachtige uitzicht over het meer en de velden. Terug bij de scooter blijkt de zon flink haar best te hebben gedaan op de zadels. Een grilplaat is er niks bij. Met een beetje moeite lukt het om onze billen niet te hard te laten verbranden en we kunnen weer op weg. Op de terugweg maken we nog een stop bij een klein wegrestaurantje voor een drankje en bij een tempel. De tempels in Laos lijken allemaal bovenop een berg gebouwd te zijn. We moeten een hoge steile trap op om er te komen. Het uitzicht is wederom prachtig. Het is nog een paar kilometer terug naar Pakse en aan het einde van de dag genieten we, bruin/oranje van het stof en de zon, van een welverdiend koel drankje aan de rivier om de zonsondergang te bekijken. Daarna wordt het tijd om de scooters terug te brengen en het stof van ons af te douchen.

Het blijkt goed te klikken met Maureen. Dus we besluiten om ook gezamelijk verder naar de 4000 Islands te reizen. Die avond eten we gezellig bij een Indier. Wel weer eens lekker voor de afwsseling. De volgende dag vertrekken we met een minibusje richting de 4000 eilanden. Het ritje zou een uur of drie moeten duren. Dit betekent in Laos normaal tenminste drie maar wellicht vier of vijf uur. Onze bestuurder laat zien dat het ook anders kan en brengt ons als een gek naar de boot. In twee en een half uur zijn we bij de boot naar Don Det. Een smal lang gammel bootje brengt ons naar Don Det. Don Det is een van de grotere en bewoonde eilanden van de 4000 Islands. De meeste zijn zo klein dat een eend er niet eens kan wonen. Don Det staat bekend als een party eiland voor de backpackers. Gelukkig beperkt het party gebeuren zich tot de noordelijke punt van het eiland. Wij vinden in het zuiden en mooi guesthouse met een groot balkon met uitzicht op het water. Nog beter is dat op dit balkon grote bamboe hangmatten hangen. De middag gaat dan ook op aan een duurtest van deze hangmatten. In de drie dagen dat we op Don Det verblijven doen we niet heel veel. We wandeleen het eiland een keertje rond. Bezoeken het buureiland, waar we een van de grootste watervallen in de Mekong bekijken. Verder genieten we van het heerlijke relaxte leven op een eiland. Na drie dagen genieten is het weer tijd om de rugzakken te pakken en verder te reizen. We nemen afscheid van Maureen, zij reist verder richting Cambodja. Wij keren om en gaan richting het noorden.