Vanavond verlaten we Bangkok met de trein richting het zuiden. We zijn op weg naar Koh Tao, Koh is het Thaise woord voor eiland. De komende anderhalve week gaan we van het eiland leven in Thailand genieten. Een paar dagen geleden hebben we gepoogd kaartjes voor de slaaptrein te kopen, maar zoals wel vaker waren te veel mensen ons voor geweest. Alle slaaptreinen naar het zuiden van eerder gisteren, gisteren, vandaag en morgen waren al vol. Het is bijna volle maan en op Koh Pha-Ngan is er iedere maand een, onder backpackers zeer berucht, Full Moon party. Dat zal een van de redenen zijn waarom de treinen naar het zuiden overvol zijn. Er waren wel kaartjes voor een nachttrein met airco en reclineable seats. Nou, als de stoelen net zo zijn als in de bussen komt dat wel goed. Een halfuurtje voor vertrek rolt onze trein het station van Bangkok binnen. We zoeken ons coupe en stoelen op. Een oog opslag zegt ons genoeg, het wordt een minder relaxte nacht dan in de bus. De stoelen zijn gammel, de trein maakt een vreselijk kabaal en de stoel kan minder ver naar achter dan een gemiddelde stoel in het vliegtuig. We zijn ondertussen genoeg gewend om ook in deze trein een beetje nachtrust te pakken. Vroeg in de ochtend komen we een aan in een klein plaatsje waar we met alle toeristen in een bus gestopt worden en naar de haven gebracht worden. In de haven ligt de catamaran naar de eilanden al te wachten op ons. We worden nog even tot spoed gemaand. Ja, het bestaat echt, Aziaten die willen vertrekken. Niet veel later varen we op een overvolle boot weg.

Na een uurtje of twee varen komen we aan op Koh Tao. De eerste nacht brengen we door in een accomodatie vlak bij de haven. De nacht was toch wel kort dus we zetten de ochtend voort met wat extra uren slaap. De middag zoeken we wat eten. We komen er snel achter dat op Koh Tao weinig tot geen lokale eettentjes zijn. Er wordt hier vooral gekookt voor de toeristen. Dit betekent dus minder voor meer. Gelukkig smaakt het simpele eten prima. We maken een wandeling naar een volgend dorpje, dat een stuk rustiger ligt dan het grote strand en de haven van het eiland. Het dorpje blijkt prima aan onze verwachtingen te voldoen en ligt aan een mooie baai. We maken een wandeling langs de verschillende dive shops en bij New Heaven hebben we een prima gevoel en spreken af de volgende dag mee te gaan op een dive trip. Ze geven ons ook nog een paar tips voor slaapplaatsen. Een van de slaapplaatsen blijkt prima, zodat we besluiten de volgende dag vroeg te verkassen. Op de terug naar het hotel vinden we toch nog een lokaal restaurant waar we genieten van een heerlijke BBQ, een zoals we die in Vangvieng ook gehad hebben. Nadat we de volgende dag van accomodatie gewisseld zijn, gaan we richting New Heaven voor een dagje duiken. Susan gaat proberen hoe het is om met lenzen te duiken, misschien ziet ze dan toch meer dan verwacht onder water. New Heaven vaart per dag een keer uit terwijl de meeste dive shops voor twee trips op een dag gaan. Wij hopen zo een relaxere dag en meer duiktijd te hebben. Zoals iedere dive trip moet eerst het juiste materiaal bij elkaar gezocht worden en formulieren ingevuld worden. Ondanks dat het water zo’n dertig graden is vraag Susan het dikke wetsuit. Eens kijken of ze het deze keer niet koud gaat krijgen. Niet veel later stappen we, beladen met BCD, wetsuit, finnen en masker in een klein gammel bootje dat ons naar de duikboot brengt die verderop in de baai voor anker ligt. Met de grotere boot varen we vandaag naar de duikplaatsen toe. Een mooi en rustig boottochtje brengt ons op de eerste duikspot van vandaag, Japanees Gardens. Eens kijken waarom ze dit zo noemen, een Bonzai boompje zullen we waarschijnlijk niet aantreffen onder water. Al snel wordt duidelijk waar de naam vandaan komt. Het koraal op deze spot is zeer divers en kleurrijk. Net een grote bloemenzee. Ook de vissen zijn zeer kleurrijk. Helaas blijft het grote wild verscholen in de diepte, maar de parrotfish, black tip grupper, nudibranches en diverse annemoonvissen zorgen voor een dikke veertig minuten kijkplezier. Het is onze eerste duik met de gopro. Susan neemt de camera ter hand en filmt heel wat moois. Voor de filmpjes online komen moeten we nog een tijdje geduld hebben, De laptop is niet snel genoeg om het allemaal te kunnen verwerken tot iets moois. Dat houden we tegoed. Als iedereen weer aan boord is, wordt er koers gezet naar de tweede duikspot, White Rock. De naam doet vermoeden dat er een grote steen in het water ligt en dit blijkt ook zo te zijn. De rots is gigantisch groot en bevat vele holen en scheuren waar vissen in schuilen. Het koraal op de rots is ook op deze spot weelderig en kleurrijk. Veel vissen die we zien, hebben op de Japanees Gardens ook gezien. De altijd interessante parrotfish en veel anemoonvissen. De rots is ook de thuishaven van een grote school baracuda’s, maar vandaag is de school thuis gebleven en is de meester alleen op pad gegaan. We zien er een, ook niet verkeerd. Deze jagers zijn vooral zichtbaar als ze aan het jagen zijn en dus met zijn allen op pad zijn. Verder zien we nog verschillende Sweetlips, een ontspannen pufferfish, hij blaast zich niet op, en Blue Ring Anglefish. Pas aan het einde van de middag zijn we weer terug op het eiland. Susan heeft het voor het eerst niet koud gehad tijdens het duiken, maar of dat komt door het dikke wetsuit of dat het water altijd dertig graden is, weten we niet. Maakt ook niet uit, het was lekker warm. Eerst de duikspullen schoonmaken en dan is het tijd om de logboeken invullen. We hebben een heerlijke dag gehad en twee mooie duiken gemaakt. Ook de lenzen zijn goed bevallen. Er blijkt heel veel meer te zien als je scherp ziet onder water.

De volgende dagen op Koh Tao genieten we een beetje van het eiland leven. We lezen een boekje, liggen op het strand en snorkelen nog wat. Na drie dagen zon, zee en strand besluiten we weer verder te reizen. Met de nachtboot reizen we verder naar Surat Thani, vanaf hier met de bus naar Khao Sok National Park, waar we een paar dagen stoppen om het park te bekijken. Vanaf Khao Sok gaat de reis verder naar de Andeman zee, in het zuid-westen van Thailand. Met een keer of drie wisselen van bus komen we in Trang aan. Trang is een stadje in het zuiden van Thailand en voor ons een goede uitgangs positie naar de eilanden. We hebben de tip gekregen om naar Koh Tarutao te gaan. Wederom een nationaal park wat een een prachtig eiland moet zijn. We twijfelen een beetje wat we moeten doen. Gaan we naar een eiland? Gaan we naar meer eilanden? En naar welke? Voor het eerst in maanden is tijd weer van belang want op 9 april gaat onze vlucht van Kuala Lumpur naar Sulawesi. Dus op die datum moeten we daar wel zijn. Met de goede verhalen over Koh Tarutao is de keuze toch nog makkelijk gemaakt. De volgende dag reizen we met een minibusje naar de haven waar we de boot naar Koh Tarutao nemen. De boot zit weer lekker vol. We dachten dat we naar een rustig eiland gingen. Wanneer de boot een uurtje later Koh Tarutao nadert, ziet we een prachtig strand liggen, is dat ons eiland? Wauw! Wanneer de boot een paar minuten later aanmeert gaan er slechts enkele mensen van boord. De rest vaart door naar Koh Lipe. De eerste middag relaxen we wat op het eiland, wel zo lekker na twee dagen reizen. We nemen een duik in de zee en doen verder niet veel noemens waardigs. Op het strand raken we aan de praat met een koppel uit Amerika. Zij hebben een tent gehuurd en staan zo wat op het strand. Dat klinkt ons als een goed idee in de oren. Net voor zonsondergang trekt Susan nog even de hardloopschoenen aan om een stukje te rennen op het strand. De volgende dag ruilen we onze luxe bungalow in voor een tentje aan het strand. Nadat Niek ons nieuwe huisje heeft opgebouwd en Susan de verhuizing heeft gecoordineerd, genieten we van een heerlijk ontbijtje voor onze tent. Dit heerlijk ontbijtje is natuurlijk iets als fried rice of fried noodles, maar dan wel met squid, we zitten tenslotte op een eiland. De middag huren we een kayak om de mangroven in te peddelen. Na een uurtje peddelen komen we bij een stijger waar we de kayak met peddel en al verlaten om naar de Crodile Cave te klimmen. In deze cave liggen weer kayaks klaar. Eens leefde de zeekrokodil in deze grot, maar de bordjes bij de ingang vertellen ons dat ze tegenwoordig een ander onderkomen hebben gezocht. We peddelen even rond in de grot maar echt veel is er niet te zien. We verlaten de grot en peddelen door de manroven op een rusitg tempo terug. Onderweg spotten we nog wat wild zoals roofvogels en apen. Net wanneer we terug zijn begint het weer om te slaan. Regen, wat krijgen we nu? Dat hebben al weken niet meer gehad, net nu wij aan het kamperen zijn. Natuurlijk is regen vast goed voor de natuur, maar gelukkig voor ons blijft het bij een paar spatten en zakt het kwik niet onder de 30 graden.De keuze voor Koh Tarutao is een prima keuze, we besluiten het bij een eiland te houden en hier te blijven. De volgende dag willen we wat meer van het eiland zien. Helaas krijgen we op het park hoofdkwartier te horen dat alle fietsen kapot zijn. Dat wordt dan lopen en een kleiner deel van het eiland bekijken. We wandelen naar een volgende baai die helemaal verlaten is. Onderweg zien we apen, wilde varkens, wilde kippen, hornbills en horen we vooral beesten die zich niet laten zien. Die avond genieten we van de zonsondergang bij onze tent. Dit is alweer onze laatste nacht in Thailand, morgen reizen we verder naar Maleisie. ‘s-Nachts slaat het weer echt om. De wind trekt flink aan en er komt heel wat water uit de lucht. De tent is niet bepaald een stormmodel dus Niek verlaat in zwembroek de tent om deze, met al het extra touw dat we hebben, vast te zetten. De Amerikanen vluchten hun tent uit naar het informatie center om daar de storm af te wachten. Maar wij Nederlanders houden dapper stand en slapen gewoon verder. Ko Tarutao was een prima keuze. Een prachtig eiland waar je zowel heerlijk kan genieten van het de natuur en wild kunt spotten, als luieren aan het strand en zwemmen in de zee. Ja, Koh Tarutao is misschien wel een van de laatste stukjes niet al te bekend Thailand. Ssst, tegen niemand zeggen dat dit nog bestaat. Houdt het stil. Vanaf Koh Tarutao reizen we met boot, shared taxi, bus en mini bus naar de haven waar de boot naar Pulau Langkawi vertrekt. Pulau is Maleisisch voor eiland. We weten niet goed wat we van Langkawi moeten verwachten, we weten alleen dat het niet te vergelijken zal zijn met Koh Tarutao. De belangrijkste reden dat we Langkawi aan doen is omdat het eiland op de route naar Kuala Lumpur ligt. Langkawi is niet bepaald een klein eiland. Eenmaal op Langkawi delen we met andere backpackers de taxirit van een half uur naar de andere kant van het eiland. Langkawi heeft geen public transport dus je bent aangewezen op taxi, huurauto of brommer. Tegen de tijd dat we aankomen in het badplaatsje waar we willen slapen, is het al donker. Of we er nu langzaam een goede neus voor krijgen weten we niet, maar zonder heel veel moeite vinden we een aardige accomodatie. Na wat onderhandelen worden we het eens over de prijs voor twee nachtjes. Een voordeel van Maleisie is dat je er bijna alles kan eten en we hebben wel weer eens zin in iets anders dan fried rice en fried noodles. Om de hoek van ons hostel blijkt een prima Indier te zitten. De volgende dag huren we een scooter en tuffen het eiland rond. Helaas is het een grijze, wat regenachtige dag, dus we slaan, tijdens een van de vele stops, de duik in zee over. We maken een leuk dagtochtje. Nee, Langkawi is niet ons eiland, maar een prima stop op weg naar Kuala Lumpur. De volgende dag zetten we de reis voort naar Kuala Lumpur. In deze stad zijn we al vaker geweest en we weten dus de weg. Wel zo makkelijk, het is net thuiskomen. We slapen in hetzelfde hostel als de vorige keer. We hebben twee dagen in Kuala Lumpur, genoeg tijd om de was te doen en dingen te regelen voor het laatste deel van onze reis. ‘s Middags maken we nog een rondje door de stad. Na twee dagen KL verlaten we op dinsdag ochtend vroeg de stad, om naar Sulawesi te vliegen.

httpv://www.youtube.com/watch?v=aQHH4rNR_vI

Een van de dingen die je in Maleisie niet kan ontgaan en niet mag missen zijn de foodcourts. Ja, in het stukje over Indonesie heb ik hier ook al over geschreven maar in Maleisie zie je ze nog meer, zijn ze groter en gevarieerder. In elke mall vind je wel een of meerdere foodcourts. De grote lijkt sterk te varieren afhankelijk van de grote van de mall. Maar gemeen hebben ze allemaal dat het druk en chaostisch is. In sommige plaatsen vind je de foodcourts buiten de malls gewoon als een grote hal langs de straat. Maar dit is niet de enige plaats waar je deze food mekka’s vindt. Ook straten willen ‘s-avonds veranderen in een groot eetparadijs met tientallen stalletjes waar meer soorten eten kan krijgen dan je kan bedenken. Wellicht klinkt voor Nederlandse begrippen een foodcourt als een fastfood plek, maar dit is niet het geval. Een foodcourt is niets anders dan heel veel eettentjes bij elkaar waar je heel veel keuze hebt uit verschillende soorten eten. Zo kun je in de meeste foodcourts prima Aziatisch, Chinees, Thais, Vietnamees en vaak ook westers eten. De Indier is de keuken die je hier vaak moet missen. Een lekker bordje eten vinden doe je eerst door eens een rondje te wandelen en al het uitgestalde eten eens te bekijken, even gluren in de keuken en wat op de borden ligt. Eenmaal je keuze gemaakt is het een kwestie van bestellen en een tafeltje vinden. Een tafeltje vinden is soms nog niet zo makkelijk als je in de spits eet. Wanneer je moet wachten op je eten wordt je bordje lekkers gewoon naar je tafel gebracht, ook al zit je aan de andere kant van het eetparadijs.

Dit korte verhaal over heel veel verschillende keukens is voor ons dan ook de essentie van het eten in Maleisie. Het is echt super eenvoudig om lekker te eten, waar je ook bent en in welke keuken je ook zin in hebt. In Maleisie hebben we lekker en gevarieerd gegeten, natuurlijk was niet elk expiriment even gelaagd. Een paar lekkernijen verdienen nog even extra aandacht. Niet allemaal Maleisisch maar wel noemens waardig omdat we ze in Maleisie geproefd hebben.

Het Chinees ijsje: De Chineesche keuken is goed vertegenwoordigd in Maleisie. Op bijna elke plek kun je prima Chinees eten vinden. In Melaka vind je heel veel Chinees eten. Een eententje viel echt op omdat hier tijdens openingstijden continue een lange rij buiten staat voor een ijsje. Dit is niet een heel gewoon ijsje maar een ijsje van waterijs. Ja, waterijs wat je ook gebruikt voor ijsblokjes en zo. Met een een of andere boormachine constructie wordt van een blok ijs van 20x20x20cm, ijs geschaafd. Hierover worden gekke sausjes en rare vruchten en andere producten gedaan. En dan maar smullen zou je denken. Ons ijsje Baba ice kacang (suikersausje, zoete mais en bruine bonen) was prima te eten maar we houden het maar bij een keertje voorlopig.

Een typische lekkernij uit Melaka is Gula. Gula betekent suiker. Gula zijn grote hompen suiker met een stroop smaak, die lijken op de kleine stompkaarsjes van de IKEA. Ze hebben hetzelfde formaat, alleen geen lontje. Leuk zo’n stuk suiker, maar hoe eet je dat nou. Likken en sabbelen werkt niet, bijten ook bijna niet en je handen worden binnen de kortste keren een grote plakzooi. Het heeft een paar weken geduurd, maar toen hadden we ze toch op. De tandarts zal er blij mee zijn.

De claypot is een gerecht bereid in een potje. Niet per se typisch Maleisisch, maar wel iets waar we in Maleisie voor het eerst kennis gemaakt hebben. Dit smaakvolle simple gerecht bestaat uit wat rijst, groente, vlees of vis en dat klaar gemaakt in een potje zodat het heerlijke gloeiend heet geserveerd kan worden.

Naast heel veel Aziatisch en Chinees eten, kan het Indische eten je in Maleisie bijna niet ontgaan. In elke stad waar wij geweest zijn, ook de kleinere, kom je Indieers tegen waar je heerlijke naan, lassies en kip tandori of tikka masala kan eten. Voor ons echt een welkome afwisseling op de standaard Aziatisch keuken. We hebben heel wat heelrijke naan en kip tandori gegeten. Na een nachtje stappen op nieuwjaarsnacht zijn we niet naar de friettent geweest maar naar de Indier voor een bordje tikka masala.

Thee lijkt wel de nationale drank in Maleisie Meestal krijg je niet de gewone zwarte thee, maar thee met melk. Ook niet bijzonder zou je zeggen en wellicht een erfenis van de Engelse overheersing, maar er is toch een verschil met de Engelse thee. De melk die ze hier gebruiken is suiker zoete melk uit een blikje. Een kopje Teh tarek is dus altijd zoet en met melk.

Maleisie was culinair geen grote ontdekkingsreis of overlevingstocht, eerder en feest van herkening. Een land waar we vooral heerlijke gesmuld hebben van de Chineese, Maleisische (Aziatische) en Indische keuken.

Na de kerstdagen in KL doorgebracht te hebben, reizen we verder noordwaarts. De volgende stop zijn de Cameron Highlands. Een gebied dat bekend staat om de natuur, thee plantages en dat het klimaat er lekker verkoelend is. In Tanah Rata moeten weer opzoek naar een slaapplaats. Echt veel blijkt er niet beschikbaar. Ook de Maleisiers hebben vakantie en dat merk je goed. We vinden gelukkig zonder heel veel problemen een accomodatie voor de komende twee nachten. De middag bekijken we het dorp een beetje. We boeken voor de volgende dag een tour om wat meer van de omgeving te zien. Wat verder opvalt is dat er veel Indische restaurants zitten. Dat komt goed uit, dat wordt dus lekker eten. De eerste dag in de Cameron Highlands moeten we erg wennen aan het weer. Het is hier maar 23 graden en we hebben het gewoon koud. Lange broek en trui aan dus.

De volgende dag worden we vroeg opgepikt voor een tour door de omgeving. De eerste stop is een uitzichtpunt vanaf het hoogste punt van de omgeving. Onderweg wordt al snel duidelijk dat de wolken te laag hangen en dat er waarschijnlijk weinig te zien valt. Eenmaal op de plek van bestemming blijkt dit vermoeden juist te zijn. We zien helaas niets anders dan wolken, wolken en wolken. We staan er gewoon middenin. Na deze stop rijden we een klein stukje om een korte wandeling door het Mossy Forrest te maken. Dit is een stuk bos waar alles onder het mos zit zoals de naam al doet vemoeden. De laatste stop is bij een theeplantage. Hier krijgen we eerst een hele snelle rondleiding door de fabriek waar we iets uitgelegd krijgen over het maken van thee. De thee die ze hier maken, krijg je overal te drinken en die vinden wij niet heel bijzonder dus we laten de thee verder voor wat die is. De omgeving is wel prachtig. Mooi om de theevelden in de heuvels te zien liggen. 

Zaterdag 30 december reizen we verder naar de laatste bestemming van het jaar. We gaan oud en nieuw in Georgetown, een grotere stad op het eiland Penang, vieren. Georgetown is weer een grotere stad met koloniale invloeden vanuit het verleden en veel Chineese invloeden.

We gebruiken deze laatste dagen van het jaar om de reisroute voor de komende maanden ruwweg te plannen. We willen graag wat eilanden in het zuiden van Thailand aandoen, door het noorden van Thailand reizen, Laos, Combodja en Vietnam. Klinkt niet ingewikkeld maar een aantal voorwaarden voor visas maken het lastiger. Zo moet je het visum voor Vietnam van te voren regelen en precies weten wanneer je daar bent. Voor Thailand kun je een stempel voor 14 dagen krijgen of anders moet je een visum van te voren regelen. Daarbij komt ook nog als je een land meerdere keren in en uit wilt, je een multi entry visa nodig hebt. Deze zijn vaak duurder en lastig te krijgen. Na veel wikken en wegen besluiten we tegen onze principes in, terug te reizen naar KL en daar een vlucht naar Cambodja te pakken. We kunnen daar dan mooi het visa voor Vietnam regelen.We reizen dan door Vietnam noordwaarts naar Laos. Tegen de tijd dat we in Laos zijn kunnen we het Thaise visa regelen en na Laos door Thailand reizen. Bijkomend voordeel is dat we het hoogseizoen op de Thaise eilanden dan net mis lijken te lopen. Hoe we na Thailand verder reizen zien we dan wel weer. We boeken dus een vliegticket van KL naar Siem Reap (Combodja) en een busticket terug naar KL.

Na al dit geregel nemen we de tijd om Georgetown te bekijken. Een drukke stad en op wat koloniale gebouwen na, niet heel speciaal. Verder vinden we in deze stad weer geweldige foodcourts en Indiers om te eten. De oude jaars avond gaan we naar een straatje dat een beetje doe denken aan Stratum. In dit straatje zitten alleen cafe’s en clubs. Alhoewel oud en nieuw hier geen belangrijk feest is, is het deze avond goed druk. De buitenlanders verzamelen zich in de cafe’s, terwijl de aziaten in de rij staan voor de clubs. We vinden een prima bar om deze avond door te brengen. We staan gewoon buiten aan de bar en genieten van een drankje. Om twaalf uur is er even aandacht voor 2013 en er wordt zelfs wat vuurwerk afgestoken. Wij drinken nog een glaasje op 2013 en wensen de mensen in Nederland een gelukkig nieuwjaar. Wij lopen zeven uur voor. Toch een gek idee dat in Nederland men nog aan het avondeten zit.

2012 was voor ons een prachtjaar waarin we super veel gezien hebben. Het was voor ons het jaar dat echt in het teken stond van het vertrekken en onze wereld reis. In ruim 200 dagen zijn we via de VS, Costa Rica, Panama, Peru, Bolivia, Paraguay, Brazilie, Argentinie, Nieuw Zeeland, Australie, Indonesie naar Maleisie gereisd. De meeste kilometers zitten erop maar gelukkig hebben we nog vier maanden te gaan, die wij in Zuid Oost Azie gaan doorbrengen. Onze tijd in Indonesie is zo goed bevallen dat we in ieder geval de laatste paar weken van de reis weer terug gaan naar dit land.

Net als thuis slapen we op de eerste januari een gat in de dag. De middag slenteren we nog wat rond. De volgende dag reizen we verder naar Siem Reap in Cambodja waar we we pas een dag later aankomen. De enige goedkope manier om hier te komen is om terug te gaan naar KL en daar een AirAsia vlucht naar Siem Reap te nemen. Rond de middag vertrekt onze bus naar naar KL. We komen daar rond een uur of zes aan. Eten een hapje en wat nu. Onze vlucht gaat om 6:50 en we moeten dus om 4:50 op het vliegveld zijn. Wat betekent dat we zo rond 3:15 ‘s nachts de bus vanuit KL moeten pakken. Een hotel voor en paar uur lijkt ook een beetje overdreven. Een nacht op de low cost terminal rondhangen trekt ook niet echt. We besluiten om even langs het hostel te lopen waar we de andere nachten in KL hebben doorgebracht. We worden direct herkend en na uitgelegd te hebben dat wij vanacht naar het vliegveld moeten wordt aangeboden dat wij in het hostel wel kunnen wachten. Dat is fijn! ‘s-Nachts helpen ze ons ook nog even om een taxi te regelen zodat wij niet hoeven te onderhandelen over de prijs. Taxi, bus het zit allemaal erg mee en om 4 uur staan we op de airport. Inchecken, hapje eten en door de douane. Langzaam beginnen we echt moe te worden. Om kwart over zes mogen we naar het vliegtuig. Van het vluchtje krijgen we maar weinig mee de ogen gaan dicht en al dromend vliegen we naar Combodja.

In het begin van de avond landt ons vliegtuig van Manado (Tiger Airways) op de LCCT terminal in Kuala Lumpur. Dit is niet de eerste keer voor ons op dit vliegveld, of dat we deze stad bezoeken. Geen probleem dus met de weg vinden. De douane in Maleisie zijn we zo door, geen formulieren, geen vragen, geen visas. We krijgen direct een stempel waarmee we 90 dagen in dit land mogen verblijven. We nemen de bus naar de stad, want ook dit vliegveld ligt weer een eindje buiten de stad. In KL moeten we nog een klein stukje met de LRT, een soort metro, om bij ons hostel in China Town uit te komen. Hostel Suzie blijkt een prima, schoon hostel met hele vriendelijke mensen. We blijven echt maar een nachtje in KL omdat we eerst Melaka, een stadje ten zuiden van KL, gaan bezoeken. Susan kruipt gelijk in bed, ze is niet helemaal lekker. Het Aziaatische eten moet weer opnieuw geaccepteerd worden door het lichaam lijkt het. Niek verkent ondertussen China Town om een hapje eten te zoeken. De foodcourts zijn in dit land de plek om te eten en zonder problemen scoort hij een bordje noodles.

We hebben vast al eens vaker geschreven over dat wij niet van ver vooruit plannen houden. Simpelweg omdat je onderweg vaak leuke dingen tegenkomt en van mensen hoort wat echt gaaf is. In Maleisie komen we er achter dat het regenseizoen hier een wat grotere omvang heeft dan gedacht. De mooiste bestemmingen en de eilanden, die vooral aan de oostkust liggen, zijn dan ook gesloten. Een rondje door Maleisie, het oorspronkelijke plan, gaat dus niet door. Het plan is nu om naar Melaka te reizen en dan langs de westkust richting Thailand te gaan.

De volgende dag nemen we de bus naar Melaka. De bussen in Maleisie zijn prima, schoon, lux en zelfs goedkoop. Helaas willen ze maar wat graag showen dat de airco goed werkt. Deze staat meestal maximaal zodat je in de bus een broek en trui aan moet, terwijl het buiten boven de 30 graden is. In de bus opweg naar Melaka vallen de vele palmbomen weer op. Deze hebben we ook al vanuit het vliegtuig gezien. Grote delen van Maleisie lijken alleen nog te bestaan uit palmboom plantages voor de palmolie productie. Vermoedelijk is dit ten koste gegaan van het tropisch regenwoud.

Vroeg in de middag arriveren we in Melaka. Natuurlijk ligt de terminal weer buiten de stad. Maar het ov hier in Maleisie is echt goed en zonder problemen vinden we de bus naar de stad. Wederom verblijven we weer in China Town. We vinden een leuk hostel waar we de komende dagen verblijven. De volgende dag zijn de rollen omgedraaid en is Niek niet helemaal lekker. Tja, was het Indische eten van de vorige avond te heftig? Susan verkent Melaka alvast. Melaka is een kleine stad in het zuiden van Maleisie met een rijk koloniaal verleden. De Nederlanders en de Engelsen hebben hier flink wat sporen nagelaten. Het oranje stadhuys en de oranje christelijke kerk zijn van deze tijd. De Nederlanders hebben het stadhuys en de kerk gebouwd van witte stenen. De witte kleur was alleen niet te onderhouden en de Engelsen hebben het dus uiteindelijk oranje geverfd. Melaka ligt vlak aan zee en heeft een haventje. Tegenwoordig wordt deze haven vooral bevaren door de ferry naar Sumatra, maar de VOC is hier ook geweest. Een replica van een schip uit vroeger tijden ligt nu in de stad als museum. Melaka is ook bekend om haar, zoete, lekkernijen. Melaka Gula, een grote bonk puur suiker met een stroopsmaak, is de beroemdste. Dit moeten we natuurlijk ook proberen Oef, de tandarts gaat hier niet blij mee zijn.

‘s-Avonds gaan we weer samen op pad. Melaka kent in het weekend een night market in Chinatown. Deze night market is erg populair bij de Singapore chineezen en inwoners uit KL die een weekendje weg zijn. De markt is grote mengelijk van kramen waar ze de meest uiteenlopende zooi verkopen, afgewisseld met kramen waar ze vooral chinese snacks verkopen. We struinen de avond over de markt en eten een hapje.

Zondag reizen we weer verder, we gaan terug naar KL om de kerst hier door te brengen. De kerst is voor ons toch een vreemde tijd. Je bent gewend dat het koud, fris en of nat is. Dat de dagen kort zijn en heel het land bezig is met kerst. We zien op de sociale media de berichtjes uit Nederland voorbij komen van mensen die vakantie krijgen, kerstbomen die opgetuigd worden of aan het kerstshoppen zijn. Vreemd, want hier is het dertig graden. Hier en daar zie je wat kerstversiering, maar dat is vooral in de shopping malls en in de hotels. Kerst is natuurlijk een feest dat in een moslimland nauwelijks aandacht krijgt. Ook voor de Chinezen lijkt het geen feest te zijn.

De middag komen we in KL aan en verblijven weer in hetzelfde hostel. Nadat we de tassen in het hostel hebben neergelegd, gaan we snel nog even de stad in. We nemen de metro naar de bekende Petronas Towers (twin towers). De towers hebben we al eens eerder bekeken dus we spenderen hier niet veel tijd aan. Onder de towers in een grote shopping mall. Kerstshoppen blijkt hier wel te bestaan. Of het nu shoppen voor de kerst is weten we niet, maar elke mall heeft de kerst aangegrepen om de boel flink aan te kleden. Als je van winkelen houdt is KL een waar paradijs. De ene mall is nog groter dan de andere. Je kunt er alles vinden van luxe tot lokale producten. Bijna alle malls hebben een soort centraal plein. Deze pleinen zijn helemaal ingericht voor de kerst, met de meest fantastisch aankleding. Regelmatig vindt er een show van het een of ander plaats. Buiten voor de mall bij de towers staat een arreslee. Ziet er toch vreemd uit om bij dertig graden naar soort sneeuw taferelen te kijken. Wij moeten ons kerst gevoel dit jaar dus in de malls opdoen. De middag slenteren we door de stad en doen verder niet veel.

24 december, de dag voor kerst. Een echt kerstgevoel hebben we nog niet. Zoals je hebt kunnen lezen is er maar een plek waar je dit gevoel op kan doen en dat zijn de malls. We gaan vandaag dus een dagje malls in. Eingelijk heeft dit een andere reden. We zijn opzoek naar een sport camera voor o.a. het snorkelen en duiken. KL lijkt de aangewezen plek om deze camera te kopen. We zien die dag heel wat camera’s maar het model dat wij willen hebben blijkt pas vanaf half januari leverbaar. In Singapore is die wel te krijgen maar daar komen we pas op de weg naar Nederland.

Buiten dat je in de malls kunt shoppen vind je hier nog meer. Eigenlijk elke mall heeft meer dan genoeg goede mogelijkheden om te eten maar hierover later meer in het stukje over het eten. Verder zie je in de grote malls ook allerlei entertainement. Van videogames, bioscopen, bowlingbanen met 40+ banen tot karaokes met meer dan 40 cabines. Dit is nog niet alles, in de Times Square mall vind je zelfs een pretpark. Geen kleintje, maar een met een achtbaan, met loopings en kurketrekkers. Je staat wel even te kijken als je op de vijfde verdieping opeens een achtbaan boven je hoort en ziet razen.

Kerstavond, in Nederland loopt iedereen nu waarschijnlijk te stressen voor de laatste boodschappen en staat in te lange rijen voor de kassa bij de appie. Wij zitten in China Town en merken maar weinig van de kerst. Ons kerstdiner is dit jaar Chinees Fondue en drinken daarna nog gezellig een drankje. Ook de kerstdagen zelf blijven we in KL we zien allerlei plekjes in de stad. Gaan naar de bios en zien een slecht film van Jackie Chan. We vinden een plekje waar vooral jongere locals vertoeven en roken hier een waterpijpje net als de locas.

Hebben wij nu een kerstgevoel? Nee, maar dat maakt ook niet uit. Kerst wordt hier nauwelijks gevierd en wij passen ons aan. We hebben leuke eerste week in Maleisie gehad. Op naar het nieuwe jaar.