Van een Nieuw Zeelandse keuken, als die al bestaat, krijgen we niet veel mee. Wat we dan in de keuken moeten missen maken we met wijnproeven goed. Nieuw Zeeland blijkt een uitstekend wijnland te zijn, waar je wijn in allerlei soorten kan proeven. Over hoe het wijnproeven in zijn werk gaat hoef ik niet meer uit te wijden, dit kun je terug lezen in Rood. Ja, bij proeven blijft het vaak want een lekker flesje wijn kan je zomaar 25 tot 50 euro kosten. En zelfs als je niet op een budget reist is dit waarschijnlijk prijzig. We bezoeken een aantal wijngebieden. Op het noorder eiland bezoeken we wineries in Hawkes Bay en Masterton. We vinden daar een heerlijke fles Rieseling van Johner. Een van de betere wijnen die we afgelopen jaar op hebben. Het zuider eiland verkennen we bij Lake Wanaka de wijnen en bij Waipara. De laatste blijkt een uitstekenden keus voor een goed glas Pinot Gris van Greystone.

Weinig culinaire ervaringen in Nieuw Zeeland, daarom deze keer een drietal recepten die gericht zijn op het koken in een camper met een paar pannen en twee pitten. Ingredienten tussen de recepten zijn goed uitsisselbaar zoals saus, knoflook, eieren of lang houdbaar zoals wortels en witte kool. Verder kun je de groentes eindeloze varieren zodat je de groente kan kiezen die in de bonus is. Alle recepten zijn afgestemd op 2 personen.

Niek’s rijk gevulde nasi sate

Ingredienten:

• 150 gram rijst (willekeurige soort)
• ¼ witte kool
• 1 teen knoflook (meer naar smaak mag altijd)
• 1 ui
• paar wortels
• pikante chili saus
• soja
• melk of water
• pindakaas (de goedkoopste)
• 2 eitjes

Zet het water voor de rijst vast op en kook hierin de eitjes. Snij alle groente klein. De eitjes zullen nu wel een keer klaar zijn, haal ze uit de pan en voeg de rijst toe. Haal de pan met rijst van het vuur zodra deze kookt, wikkel deze in een handdoek en laat deze een minuut of 12 staan. Zo bespaar je weer wat gas en heb weer een pit beschikbaar. Intussen kan de groenten gebakken worden. Bak de ui glazig, voeg kool en wortels toe. Blijven roeren anders wordt het zwart. Het groente mengsel is klaar zodra de kool en wortel beetgaar zijn. Vergeet niet de rijst in de gaten te houden en giet deze af zodra deze goed is. De vrije pit kan nu gebruikt worden voor de sate saus. Doe de pindakaas in een kleine pan en zet deze op een laag vuur. Voeg hier naar smaak de chili saus en soja toe. Gebruik melk en of water om de saus op de juiste dikte te krijgen. Eventueel kun je een schepje suiker toevoegen aan de saus, mocht deze te pittig zijn. Zodra de saus goed lijkt nog even een fijngehakte knoflook toevoegen. Meng rijst en groente in de pan. Verdeel het rijstmengsel over de borden en schep de sate er overheen. Snijdt het gekookte ei in partjes en leg deze om de rijst. Eet smakelijk.

Niek’s Pittige Noodles bestrooid met geroosterde nootjes

Ingredienten:

• 180 tot 200 gram eiermie of instand noodles
• 100 gram ongezouten noten (cashew, pinda etc)
• chili saus (of iets anders dat pikant is)
• soja suas
• 200 gram champignons
• Ui, of lekkerder, bosui
• Wortels of brocolli

Snij de champignons grof en de groente klein. Wanneer je voor bosui kiest bak je deze natuurlijk niet mee, deze zijn rauw lekkerder en smaakvoller. Zet een pan water voor de noodles op. Rooster op de andere pit de nootjes, houd ze goed in de gaten voor je het weet zijn ze zwart. Zodra de nootjes goed zijn kan de groente in dezelfde pan gebakken worden. Weer een pan minder af te wassen. Het lekkerste is als je de champignons apart bakt. Kook de noodles een minuut of twee. Wanneer je voor instant noodles kiest, vergeet niet de bijgeleverde olie en kruiden weg te gooien. Roer nu alles door elkaar en breng op smaak met chili- en soja saus. Verdeel de noodles in kommen en strooi de nootjes er over heen. Smullen maar.

Niek’s Pasta met rode wijn saus

Ingredienten:

• 175 gram pasta
• 1 ui
• 1 of meer tenen knoflook
• paar slokken rode wijn
• 2 tot 4 eetlepels tomaten puree
• groente (verzin maar wat: campignons, wortels, mais, brocolli etc)
• verse gemalen peper (pepermolen)
• 2 eitjes

Pannetje water opzetten voor de pasta. Het lekkerst is het om het eitje te bakken maar koken mag natuurlijk ook. Zodra het water kookt kun je de pasta in het water stoppen en deze weer wegzetten in een handdoek net als de rijst. De pasta is in een minuut of 8 tot 10 gaar. Snijd de groente en bak deze in olie. Voeg nu de tomaten puree toe aan de groente en roer het goed door. Vervolgens de rode wijn toevoegen en even latten sudderen. Tot slot ruimschoots peper toevoegen en eventueel zout naar smaak. Als het goed is heb je al lang een pit vrij waar je de eitjes op kan bakken. Tip: bak de eitjes op een laag vuur met de dooier heel en een deksel op de pan voor het beste resultaat. Roer de pasta en saus door elkaar en verdeel de maaltijd over de borden. Wellicht zat er nog meer wijn dan een paar slokken in de fles en kun je bij de pasta van een lekker glas wijn genieten. Proost!

Stipt optijd vertrekt de ferry uit Wellington richting Picton op het Zuidereiland. Het Noorder Eiland laten we achter ons, evenals de regen. Hoe langer we onderweg zijn, hoe droger het wordt en hoe harder de zon begint te schijnen. De omgeving ziet er ineens een heel stuk vriendelijker uit.

Aangekomen in Picton rijden we richting Nelson en Abel Tasman NP. In Motueke, aan de rand van het Abel Tasman NP, vinden een plekje om te overnachten. Bij de I-Site boeken we een zeekanotocht voor de volgende dag. Het NP staat bekend om zijn prachtige bossen en grillige kustlijn. Zeekanoen en andere watersporten kunnen hier naar hartelust beoefend worden. De winter is alleen niet de beste tijd hiervoor vanwege het koude zeewater en koude buitenlucht. Veel activiteiten vallen hierdoor af. Van het verhuurbedrijf krijgen we gelukkig een prima uitrusting mee en een water- en winddichte jas en spatzeil. We kunnen het water op! Koud hebben we het niet, behalve als we even pauze nemen op de kant. Tijdens onze tocht genieten we van de prachtige kustlijn van het NP en van de diverse vogels die er leven. Op een eiland voor de kust leeft een zeeleeuwen kolonie. Er zitten er niet heel veel, maar toch genoeg om een leuk beeld te krijgen van de zeeleeuwen met hun jongen. Aan het einde van de dag worden we opgewacht door het verhuurbedrijf, die ons weer terug brengt naar de camper. Hier wacht ons een heerlijke douche voordat we terug rijden naar Motueke om daar te overnachten.

De volgende dag rijden we rond in het Abel Tasman NP en bezoeken we de Te Wairopupu Springs en de Grove. De eerste is een bron met natuurlijk gezuiverd water. Na een korte maar mooie wandeling komen we aan bij de bron. Het water is zo helder dat je met gemak op de bodem kunt kijken, ook in het diepere deel. Hier en daar borrelt het wat, wat betekend dat daar het water uit de grond komt. Voordat de naar de grove rijden pauzeren we bij een mooie baai en maken een lekkere lunch in ons busje. Na de lunch bezoeken we een grove. Ook hier maken we eerst een korte wandeling door het bos met veel rotsen en smalle doorgangen. De wandeling eindigd in een natuurlijk uitkijkpunt waar we een groot deel van het gebied kunnen zien. Na een dagje rondtuffen keren we weer terug naar Motueke om daar te overnachten. Na een paar dagen in het gebied rond Abel Tasman wordt het weer hoog tijd om de tocht over het zuiderlijk eiland te vervolgen.

Van Motueke naar de westkust is een flinke rit. Onderweg hoeven we ons niet te vervelen, er is genoeg te zien op deze rit. De eerste stop is bij Buller George Swingbridge, de langste hangbrug van New Zealand. De hangbrug zelf mag dan wel de langste van het land zijn, maar erg spectaculair is hij niet. We hebben al eens langere hangbruggen overgestoken. Het eiland waar de hangbrug naar toe leidt, is ontstaan als gevolg van een aardbeving begin 1900. Hier was het episch centrum van de beving en de breuk is nog te zien. De jaren daarna is het eiland, en de rivier, belangrijk geweest voor goudwinning.

We rijden weer verder en komen aan bij de kust. Cape Foulwind wordt een mooie plek voor een boterham. Hier zit de grootste zeeleeuwen kolonie van New Zealand. We zijn midden op de dag hier en dat is niet de beste tijd voor om veel dier activiteit te zien. Een tiental, vooral jonge, zeeleeuwen liggen op de kant te zonnen. Toch een leuk gezicht.

De volgende stop zijn de Pancake Rocks. Zoals de naam doet vermoeden lijken ze op grote stapels pannenkoeken. Vooral bij vloed geven de rocks een indrukwekkend spectakel. De vorm van de rocks is in de loop van de tijd ontstaan door de zee en de wind. Bij hoogtij wordt het water hoog opgestuwd door de zogenoemde blowholes. Van bovenaf gezien geeft dit een mooi en luidruchtig schouwspel.

Het begint al te schemeren als we vertrekken bij de Pancake Rocks en we moeten nog een stukje rijden op zoek naar een plek om te overnachten. Met zonsondergang komen we aan in Cobden, een dorpje vlak bij Greymouth, waar we een mooi plekje aan het strand vinden om te overnachten. Het was een lange dag met vele kilometers en veel leuke stops.

Cobden ligt op een steenworp afstand van Greymouth en hier zit een Mac Donalds, dus we kunnen weer even op internet. Weer even de boel bijwerken voor zover het wilt lukken met dit trage internet. Het plan voor de komende dagen is om de beroemde gletsjers te gaan bekijken. Dus op naar Hokitika voor meer informatie over het gebied, de glaciers en overnachtingsmogelijkheden. Aangekomen in Hokitika blijkt dat we onze plannen een beetje moeten aanpassen. De glacier wandeltours voor de volgende dag zijn allemaal volgeboekt. Voor de zondag, een dag later is zijn er nog een paar plaatsen. We besluiten een dag te wachten en boeken de dagwandeling op de Foxglacier. Wat doe je als je ineens een dag over hebt in een gebied waar je niet op gerekend hebt. We zoeken de bibliotheek maar eens op. Hier is free wifi, wat wel goed werkt, dus de komende uren zijn we zoet met vanalles. Blog bijwerken, administratie, zoeken naar free campsites in de regio, enz. Na een paar uur in de bieb, genieten we rest van middag heerlijk van het strand en het goede weer. We lopen een heerlijk stuk hard over het strand. Er rest ons vandaag alleen nog een klein stukje rijden naar de DOC-site om te overnachten.

We hebben weer heerlijk geslapen aan het meer net ten zuiden van Hokitika. De volgende ochtend blijkt alleen dat onze koelkast het niet meer doet. Balen. Dat betekend terug naar Hokitika, daar hebben we weer bereik met onze telefoon, om te bellen naar Wendekreisen. Waarschijnlijk is de accu van de camper het probleem en we moeten terug naar Cobden om hem te vervangen. Daar gaat onze planning om naar de Franz Josef Glacier te gaan. Maargoed, een koelkast die niet werkt is ook niks. We gaan weer terug naar Cobden. Gelukkig is het maar een dik half uur rijden. De accu wordt vervangen en de koelkast doet het weer gelukkig. We kunnen weer verder.

Onderweg naar Franz Josef stoppen we bij Ross, een klein stadje wat vroeger een echte mijnwerkersstad was. Nu is er een klein museum en kun je een wandeling maken door het gebied waar vroeger de mijnschachten waren.

Tegen het einde van de middag komen we aan in Frans Josef. Morgen gaan we een wandeling op de Foxglacier maken dus vandaag houden we het bij een wandeling naar een uitzichtpunt op de Frans Josef Glaxier. De wandeling door het dal langs een smeltwaterriviertje brengt ons in de buurt van de glacier. Door de bewolking zien we maar een deel van de glacier. Na de wandeling zoeken we weer een DOC camping op om de nacht door te brengen.

De volgende dag, zondag gaat de wekker al vroeg. We moeten nog een klein stukje rijden naar Fox waar we moeten verzamelen voor de wandeling op de Fox Glacier. Eerst krijgen we instructie over hoe we de crampons moeten gebruiken en wordt gezorgd dat iedereen de juiste kleding aan heeft. Na een korte rit naar het startpunt kan de wandeling beginnen. Het eerste stuk is gelijk een behoorlijke klim. We lopen door het bos, langs de steile rots en steeds hebben we een goed uitzicht op de glacier. Hij ziet er een stuk breder uit dan de Franz Josef Glacier en met de zon erbij is het een prachtig plaatje.

Na een dik uur lopen bereiken we het ijs en wordt het tijd om de crampons onder te binden. De eerste stappen met ijzers onder je voeten zijn wat wennen, maar gelukkig zijn ze zeer functioneel op het ijs. Onze gids laat ons prachtige, en soms gevaarlijke, ijsformaties zien. We raken niet uitgekeken! Na een tijdje ploeteren op het ijs beginnen onze magen toch wel onrustig te worden en zoeken we een geschikt plekje, op het ijs, om onze boterhammen op te peuzelen.

Na de middagpauze lopen en klauteren we naar het middenstuk van de gletjser. Dit is het gedeelte van de gletsjer wat tamelijk snel beweegt en er dus iedere dag anders uit ziet. Dit is ook het deel wat niet bewandelbaar is en alleen door zeer ervaren ijsklimmers, met moeite, bedwongen kan worden. Het geeft wel een indrukwekkend beeld. De terugweg, ondanks dat het bergafwaarts is, is een pittig stuk. Het blijft opletten waar je je voeten neerzet. Aan het einde van de middag zijn we, moe maar voldaan, terug in Fox. Eerst een kop soep en dan op zoek naar een slaapplaats voor vanacht. Halverwege Fox en Haast is een DOC site, we besluiten daar naar toe te gaan, ondanks dat het nog bijna drie kwartier rijden is. Het is nog een mooi ritje door de bergen. Als we bij de DOC site aankomen, blijkt deze gesloten te zijn. Dat wordt dus doorrijden op zoek naar iets anders. De regels voor freedom camping zijn in deze regio op zich niet zo strikt. Je mag overal staan tenminste 10 meter van de weg en niet binnen een kilometer van de bewoonde wereld. Alleen zijn er geen zijwegen of picknickplaatsen langs de doorgaande weg en de parkeerplaatsen die we tegen komen hebben allemaal een bordje waar op staat dat je er niet mag camperen. Het begint al donker te worden en we weten dat de eerst volgende DOC site tien kilometer voorbij Haast is. Als we daar naar toe gaan betekend het dat we nog minstens een uur moeten rijden.

Als de moed ons in de schoenen begint te zakken zien we ineens een bordje langs de weg met een teken dat op een soort van camping wijst, misschien kunnen we daar overnachten, ook zien we er diverse campers en caravan staan. Dit geeft weer hoop. We gaan een kijkje nemen. Het lijkt erop dat het een soort van permanente camping is voor mensen die in een camper of caravan leven. Kunnen we hier staan? We vragen aan een van de bewoners of we hier mogen overnachten. Van de mevrouw mag het en wijst ons een plekje. Er zijn alleen geen faciliteiten, maar dat is niet erg, we hebben ons eigen toilet. Gelukkig, toch nog net voor het donker wordt een plekje gevonden. Snel eten koken en naar bed.

Als we wakker worden kijken we in de ogen van een loslopende, grazende stier. Gelukkig is het een heel vriendelijke stier en laat hij de camper en ons voor wat we zijn en gaat verderop verder met gras eten.

We gaan vandaag naar Lake Wanaka, hier kun je vanalles doen volgens de boekjes. Misschien zelfs nog wel skieen. Zoals iedere keer als we ergens aankomen, zoeken we eerst de I-site op. Hier vinden we de nodige info en zelfs het skigebied blijkt nog net open. De laatste dagen van het seizoen zijn aangebroken. De vooruitzichten zijn alleen niet zo goed. Morgen eerst even afwachten dus. Gelukkig is er een aan het meer een plekje waar we kunnen overnachten. Niek besluit om het meer al hardlopend te gaan verkennen.

De volgende dag begint erg somber, de bergen rond het meer liggen allemaal in een dikke laag mist. Niet skieen dus. Eens bedenken wat we dan gaan doen. Het wordt uiteindelijk een dagje aanrommelen, boodschappen, wassen en meer van dat soort bezigheden. Het weer wordt er ook niet beter op. De lucht wordt steeds grijzer en er valt hier en daar een drup regen. Prima weer om wijn te gaan proeven. Vlak bij onze overnachtingsplek ligt een winery, dus dat komt goed uit. We krijgen de beste wijnen van het huis te proeven. Helaas hebben deze wijnen prijzen die ver boven ons budget liggen, we houden het bij het proeven van alle negen wijnen.

Na Wanaka brengen we, opweg naar Invercargill, een bezoekje aan Queenstown. Een leuke stad, maar budget technisch niet aan ons besteed. Queenstown is een speeltuin voor volwassenen, maar je moet wel een dikke portemonnee meebrengen. We houden het bij een wandelingetje door het centrum, het weer speelt ook niet mee, het regent zo nu en dan. In Invercargill aangekomen blijkt dat je in dit gebied nergens mag camperen. Pas weer in het volgende district. We moeten dus nog een stukje door. In Fortrose vinden we een mooi plekje om te overnachten. Aan de kust, hoog op de rotsen met uitzicht op zee. Het leuke aan camperen in Nieuw Zeeland is toch wel dat je op de meest diverse en mooie plekjes kunt overnachten,

Ondertussen zijn we aangekomen op het zuidelijkste deel van het zuider eiland. Hier houden de asfalt wegen op en gaan over op gravel, oftewel onverhard en zand met grind toplaag. Ook hier mag je, net als op de verharde weg, zo’n 100km/h. Dit is verreweg niet haalbaar, zeker niet met ons oude busje. Maar toch, het mag. Wij doen het rustig aan en tuffen met max. 40-50km/h over de hobbelige zandweg. Het is een mooi gebied om doorheen te rijden. Onderweg komen we diverse hi-lights tegen die de moeite waard zijn om te stoppen. De eerste stop is bij Waipapa point. Hier staat de vuurtoren en er leeft een grote zeeleeuwen kolonie. Op het moment dat wij er zijn, liggen er ‘maar’ twee op het strand. Het strand is toegankelijk en je kunt tamelijk dichtbij de zeeleeuwen komen. Indrukwekkend om ze van zo dichtbij te zien, zo in de vrije natuur.

De tweede stop is Slope Point, het meest zuidelijke punt van het zuidereiland. Dit is voor ons toch wel een beetje een speciale plek. Het is ook voor ons het meest zuiderlijke punt wat we aan zullen doen tijdens onze reis. Iedere kilometer noord betekend een kilometer dichter bij huis. Het is, net als gister, een regenachtige ochtend en net als we op het meest zuiderlijke punt zijn, begint het te gieten! Maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft een speciaal moment. Eenmaal terug bij de camper, totaal doorweekt, is het weer droog. Gelukkig kunnen we droge kleding aan en vervolgen we onze weg door The Catlins. De weg is nog steeds onverhard en dat betekend dat we het, letterlijk, nog steeds rustig aan moeten doen. We maken nog een stop bij een plek waar iedere avond pinguins aan land komen en waar eeuwen oude boomfosielen in het water liggen. Helaas is er geen pinguin te bekennen, maar de fosielen maken het toch een plek die de moeite waard is voor een stop.

We rijden door naar Brighton, waar we voor de tweede keer tijdens onze reis door Nieuw Zeeland, op een camping overnachten. In het district waar we nu zijn, is freedom camping niet toegestaan helaas. Een voordeel is wel dat we weer eens stroom hebben. Het is alleen niet meer zo koud ‘s nachts, de heater is eigenlijk niet meer nodig. Maar deze blijkt ook prima dienst te dooen om onze doorweekte kleding te drogen. Brighton ligt een klein stukje van Dunedin, een grotere stad in het zuid-oosten van het zuidereiland. Het vele rijden heeft er voor gezorgd dat de vermoeidheid toch toegeslagen heeft, We doen het daarom vandaag rustig aan en bezoeken Dunedin. Dunedin is een mooie stad om een dagje rond te hangen en verder eigenlijk niet veel te doen.

We hebben nog een aantal dagen in Nieuw Zeeland en een van de plaatsen die we nog willen aandoen is Hanmer Springs. We rijden via Waipara, een wijnregio richting Hammer. Zoals de oplettende lezer al heeft ontdekt, wijn is aan ons wel besteed! We gaan weer een dagje wijnproeven. Het is niet moeilijk om een aantal wijnboeren te vinden die al open zijn. Het is nog laagseizoen en in Hawks Bay waren veel winery’s nog gesloten. Ze liggen wat verder uit elkaar dan in Hawks Bay, maar het gebied waarin ze liggen is alleen al de moeite waard om doorheen te rijden. Ook nu weer krijgen we diverse heerlijke wijnen te proeven. Met een fles Pinot Gris sluiten we de proeverij af. Morgen gaan we badderen in Hanmer Springs.

Hanmer Springs staan bekend om de thermaalbaden en spa’s. Hanmer Springs ligt in het gebied op het zuidereiland wat natuurlijk verwarmde thermaal baden heeft. Het is behoorlijk toeristisch, veel meer dan de Polynesien Spa in Rotorua, maar een dagje badderen is toch wel lekker ontspannend.

We hebben nog een paar dagen voordat we naar Australie vliegen. We hebben nu de keus om al naar Christchurch te gaan of in de omgeving te blijven en de laatste dag pas naar Christchurch te gaan. We besluiten om nog niet direct naar Christchurch te gaan, maar via Waipapa te rijden. Hier is een public library waar we gebruik kunnen maken van het internet. Even tijd nemen om alles weer bij te werken. Blog, administratie, enz. In Waipapa komen we er ook achter dat rondom Christchurch geen freedom camping toegestaan is. We rijden door naar Cust waar een park is waar je wel mag overnachten.

De laatste hele dag is aangebroken. Een mooie dag om naar Christcurch te gaan. Het is niet zo ver rijden vanaf Cust, dus ook dat komt mooi uit, kunnen we vanavond hier weer overnachten. Als we Christchurch binnen rijden valt op dat er een hoop werkzaamheden aan de gang zijn. Diverse wegen zijn versmald of zelfs afgesloten. De TomTom raakt ervan in de war. Gelukkig hebben we ook nog een kaart, we vinden het centrum wel. Alleen, het aantal hekken op de weg neemt alleen maar toe en het aantal gebouwen wat in de steigers staat is wel opvallend veel. Het zal wel, vast een groot renovatieproject van de oude gebouwen. We vinden een parkeerplaats in het centrum en gaan op pad. We willen naar de Cathedraal. Hmm, nog meer hekken. Militairen bij de hekken? Wat is er toch aan de hand? De vriendelijk militair, die de toegangsweg naar de Cathedraal bewaakt, vertelt ons dat het centrum van Christchurch te gevaarlijk is om te betreden. Dit, nog steeds, als gevolg van de aardbeving die de stad een jaar geleden getroffen heeft. De meeste gebouwen staan nog overeind, maar zijn door de beving dusdanig instabiel geworden dat ze eerst gerenoveerd moeten worden. Een hels karwei.

Helaas, geen binnenstad van Christchurch vandaag. We gaan naar het park, hier is een winterwonderland aan de gang inclussief kunstijsbaan. Het is 22 graden, zonnig en vollop lente. Rare mensen, die Nieuw Zeelanders.

Ondanks dat er niet veel te doen is in Christchurch hebben we ons toch een paar uur prima vermaakt. De rest van de middag besteden we aan het schoonmaken van de camper en het inpakken van de rugzakken. Na een maand in de camper geleefd te hebben gaan we weer uit de tas leven. Nog een nachtje en dan vliegen we naar Australie, een nieuw land en weer nieuwe avonturen.

[travelmap-map first=50 last=68]

[travelmap-list first=50 last=68]

Auckland is de grootste stad van New Zealand. Hier wonen 1 miljoen mensen en in heel New Zealand zo’n 3 miljoen mensen, dat zegt wel iets over de stad. We lopen die middag op ons gemak door de stad en bekijken heel wat moderne hoogbouw. We drinken een lekkere cappucino in het zonnetje in het park. Bezoeken de I-site (de VVV) en verlaten deze met een paar kilo propaganda met van alles en nog wat over wat we de komende weken kunnen gaan doen.

De tweede dag in Auckland gaan we shoppen. Ja ook dit moet af en toe. Niek mist het hardlopen en we gaan opzoek naar o.a. hardloopschoenen. Voor het shoppen nemen we de shuttle bus naar Dress Smart Outlet Mall (te vergelijken met de Outlet Roermond), opzoek naar hardloopschoenen. Naar verwachting zullen we in New Zealand en Australie genoeg mogelijkheden krijgen om een stukje te kunnen rennen en zo onze conditie op pijl te houden. Al snel vinden we een paar voordelige hardloopschoenen, die ook nog aan onze wensen voldoen. Aan het einde van de ochtend rijden we met de shuttle bus terug naar Auckland met onze aankopen. Naast schoenen ook nog wat kledingstukken, want na drie maanden begint het een en ander toch wel te slijten. We hebben alle aankopen binnen, onze campertocht kan beginnen.

Na drie maanden in hostels geleeft te hebben, gaan we de komende drie en een halve week rondrijden in een campervan. Eens kijken hoe dat bevalt, leven op vier vierkante meter met alles erop en eraan. Een bank, een stoel en een tafel, die ‘s avonds omgebouwd kunnen worden tot twijfelaar, een koelkast met twee-pits fornuis erbovenop, een aanrecht met afwasbak en wat kastjes om spullen in op te bergen en natuurlijk de douche met wc! Tja, je (Susan) kunt net staan in het douchehokje, omdraaien past niet (Niek) en op de wc zitten met de deur dicht is al helemaal een opgave (voor Niek), maar het werkt en we hebben warm water. Natuurlijk hebben ook nog twee campingstoeltjes en een klaptafeltje om buiten te kunnen zitten.

De eerste rit gaat, op aanraden van de barjuffrouw van de Belgische bieren bar, naar de Coromandel Peninsula. Het eerste deel over de snelweg, later door de bergen en langs de kust. Een erg afwisselende rit die zeer de moeite waard is. Er was ons al verteld dat hier altijd waait en deze dag blijkt het niet anders. Susan kan gelijk al haar stuurmans kunsten vertonen om de campervan veilig over de weg te loodsen. Aan het einde van de dag slaat het weer om en begint het flink te regenen. Welkom in New Zealand! De eerste regen sinds twee maanden! De eerste avond staan we op een camping met stroom en kunnen we onze verwarming gebruiken, lekker opwarmen na de regenbui. ‘s Nachts worden we nog een paar keer wakker van de regen, maar al met al hebben we heerlijk geslapen in onze knusse camper.

De volgende ochtend maakt het zonnetje ons al vroeg wakker. Dat belooft een mooie dag te worden, het waait alleen wel weer erg hard. We zetten de reis voort door de Coromandel naar de Pacific, wederom een erg mooie tocht door de bergen met vele vergezichten. Ondanks dat het niet ver is, doen we er wel bijna de hele dag over. Hier even kijken, daar even stoppen, een leuk plekje zoeken om te lunchen en zo vliegt de tijd voorbij. Onderweg naar Hot Water Beach stoppen we bij Cathedral Cove. Cathedral Cove heeft een parking waar we prima vannacht kunnen staan, maar nu is het nog vroeg, dus we gaan eerst naar Hot Water Beach. Dit strand ligt op een uitstervende lavabron, maar nog heet genoeg om het oppervlakte water te verwarmen. Laagtij is de beste tijd om van dit natuurverschijnsel te genieten. Je moet dan in het hoogtij gebied een kuil graven tot aan de waterlaag. Deze kuil is dan je eigen prive hotspring. We zijn er met laagtij, maar hebben geen schep om een gat te graven en van de mensen die wel een poing ondernemen horen we dat het water niet echt warm is, dus we houden het bij kijken naar de zee en de gravende mensen. Als we terug keren naar de parking van Cathedral Cove merken we dat het een stuk drukker is dat twee uur geleden. Waarschijnlijk zijn we niet alleen vannacht op de parking. Cathedral Cove is een doorgang in de rotsen waar je met laagtij doorheen kunt lopen en met hoogtij alleen met een kano kunt komen. Het is laagtij en we lopen naar de Cove. Een mooie rotspartij die met de laagstaande zon een apart schouwspel geeft.

Het vermoeden blijkt juist en met drie campers logeren we op de parkeerplaats van Cathedral Cove, de eerste nacht wildcamperen. In New Zealand is dit op de meeste plaatsen toegestaan. Over het algemeen geldt, het mag overal, tenzij het aangegeven staat dat het niet mag. Vraag een local en je weet het zeker. Dat doen we en we krijgen te horen dat het geen probleem is. De parkeerplaats is eigenlijk gewoon een prachtig plekje met een geweldig uitzicht op zee. We slapen wederom prima.

Dag drie wordt een lange dag rijden. Het landschap verandert van bergweg naar bos naar weiland. Ook het weer verandert mee. Diverse regenbuien wisselen elkaar af vandaag. Rotorua is de volgende bestemming. We gaan opzoek naar een plaats om te overnachten. Helaas is dit vandaag wat lastiger dan de vorige nacht. We rijden heel wat kilometers opzoek naar een geschikte parkeerplaats. Niek vindt op de kaart nog twee plaatsen langs het meer waar we wellicht kunnen staan. En de tweede plek blijkt raak. We vinden aan het rand van het meer een mooi plekje voor de nacht. Van de buren, de bewoners van de huizen hier, mogen we blijven staan. Mooi, want het begint al te schemeren. Gelijk maar eten koken. Die avond horen we buiten een vrachtwagen stoppen en nog meer niet te plaatsen geluiden. Oh help, moeten we hier toch weg? Niek gaat buiten polshoogte nemen en het blijkt de brandweer te zijn die met een oefening bezig is. Gelukkig maar. Ze komen zelfs nog even vragen of het goed is dat ze nog een tweede oefening gaan doen en dus wat herrie gaan maken. Natuurlijk is dat goed, wij zijn de gasten. Daar moeten ze wel om lachten, vriendelijke mensen die New Zealanders.

Na een koud nachtje worden we gewekt door de zon. Een mooie ochtend om de hardloopschoenen eens uit te gaan proberen. We kiezen een mooi rondje uit langs een deel van het meer. Als we terug komen wacht ons een krappe, maar warme douche. Helaas blijkt dat we de vorige dag de watertank niet goed genoeg gevuld te zijn en is het water snel op. Toch geen douche dus (voor Susan). Niet heel erg we gaan die dag naar de Spa.

Rotorua ligt in een vulkanisch gebied en dat betekent geysers en hot springs langs de weg en diverse spa’s en thermaal baden. Voordat we gaan badderen bekijken in het park nog wat hot springs. De hot springs zien er apart uit met aan de rand van het water dood hout en dampende meertje op de achtergrond. De rest van de middag badderen we lekker in de Polynesian spa, die prachtig aan het meer ligt. Er zijn baden van 38, 39, 40 en 41 graden. Kortom we hebben een lekker ontspannende middag. De regen die zo nu en dan valt zorgt nu voor de welkome verkoeling in plaats van de kou.

Voordat we onze weg vervolgen stoppen we nog bij een motorhome dump station om ons vuile water te lozen en vers water bij te vullen. Nu zorgen we ervoor dat de tank wel vol zit, zodat we bij een volgende douche genoeg water hebben. Na de santiaire stop voor onze campervan vervolgen we de reis richting Taupo. Taupo ligt, net als Rotorua, is een vulkanisch gebied en dat is goed te ruiken. Het stink er overal naar rotte eieren. Op diverse plaatsen langs de route komt de stoom zo uit de grond. Het weer is niet geweldig vandaag, veel buien en heel veel wind. Aan het einde van de middag rijden we Taupo binnen. Hier vinden we een motorhome parking aan het meer, waar je twee nachten mag staan als je zelf voorzienend bent en dat zijn wij. Hebben we mooi de tijd om eens de omgeving te gaan verkennen. Als we aankomen begint het net weer te regenen en ontzettend hard te waaien, de bus schudt flink heen en weer. Even wachten maar voordat we de rijcabine verlaten om het leefgedeelte op te zoeken.

De volgende ochtend worden door zowel de zon als de wind gewekt. Het was wederom een koude nacht, rond het vriespunt zelfs. In de verte, aan de overkant van het meer, zien we de met sneeuw bedekte vulkanen liggen. Dit is een van de skigebieden van New Zealand en het gebied waar Mount Ngauruhoe ligt oftewel Mount Doom voor de Lord of the Rings liefhebbers. Het gebied staat ook bekend om de mooie meerdaagse wandelingen. Een voorwaarde is wel dat je genoeg warme kleding en goede wandelschoenen hebt. Nu zijn die schoenen niet zo het probleem, maar een waterdichte warme broek hebben we niet. We zijn niet voorbereid op echt winters weer. We kiezen ervoor om een korte wandeling in het gebied te maken en een waterval te bezoeken. Hoe dichter we bij de bergen komen, hoe slechter het weer wordt. Het verandert van zonnig, naar bewolkt, naar regen en tenslotte sneeuw. Het sneeuwt zelfs dusdanig hard dat we erover twijfelen om wel door te rijden, we hebben immers geen winterbanden of sneeuwkettingen en ons oude busje is niet de sterkste in de bergen. Gelukkig stijgt de weg hier niet veel meer en al snel komen we de borden voor het skigebied tegen. Tot nu toe is de weg goed begaanbaar en we rijden door naar de parkeerplaats van waar de bussen naar de skiliften gaan. Vanaf hier starten ook de wandeltochten door het gebied. Wandelschoenen aan, extra vest aan, waterdichte jas aan, muts op, handschoenen aan en we kunnen op pad. Het sneeuwt nog steeds en het zicht is uiterst minimaal. Zo af en toe is er een vulkaan zichtbaar door de mist en de sneeuw heen. De drie vulkanen zijn allemaal actief en overal vindt je waarschuwingen wat je moet doen ten tijde van een uitbarsting. Het gebied waar we nu zijn is hotspot met een uitbarsting, maar het gebied is open, dus er wordt geen uitbarsting verwacht. Na een uurtje lopen keren we terug naar onze bus. Nog even een boterham eten voordat we terug rijden. Nog een voordeel van een camper, je hebt ook altijd wat te eten en te drinken bij je.

Het is ondertussen minder hard gaan sneeuwen en al snel verandert het weer weer van sneeuw naar regen, naar grijs naar zonnig. En de temperatuur stijgt daarmee gelijk van rond het vriespunt in de bergen naar 15 graden boven nul bij het meer. We zetten de bus weer op de campervan carpark, doen nog even de was. Dit is de eerste keer dat we de was doen in een self-service wasserette met allemaal grote machnies zoals je ze uit Amerikaanse films kent. Die avond zoeken we nog even de Mac op om op internet wat dingen op te zoeken en plannen te maken voor de komende dagen. Het wordt weer tijd om verder te gaan.

De volgende bestemming wordt Napier en Hastings aan de Pacific, de wijnregio van New Zealand. Eens kijken hoe de wijn hier smaakt. We hebben in Taupo al vernomen dat wildkamperen rond Napier niet gewenst is, we vragen bij de I-Site waar we mogen staan. De uiterst vriendelijke, ahum, man van de I-Site komt alleen met dure Top-10 Holliday Parks aanzetten. Daar hebben we niet veel aan en ons busje heeft alles wat een camping ook heeft. We rijden door naar Hastings dat in dezelfde regio ligt, maar een ander district. Bij de I-site van Hastings treffen we een zeer vriendelijke mevrouw die wel snapt, dat je met een campervan die zelfvoorzienend is, niet op een dure Top-10 camping wilt staan. Van haar krijgen we een tweetal lokaties waar we gratis mogen staan en een aantal DOC-sites waar een kleine vergoeding gevraagd wordt voor een overnachting. We kiezen voor de gratis plek aan zee, een mooie plek en zeer dicht bij een viertal winery’s. Dat is mooi voor morgen. En deze prachte lokatie is ook mooi om een stukje te hardlopen.

We gaan een dagje wijnproeven. Een bike-and-wine-tour zit er helaas niet in. De winery’s zijn niet allemaal open en die open zijn, liggen vrij ver uit elkaar. De wegen in New Zealand zijn niet bepaald fietsvriendelijk te noemen. Fietspaden kennen ze niet en buiten de bebouwde kom mag je honderd. Niet echt veilig dus. Dat wordt dus echt wijnproeven voor Susan. We bezoeken drie winery’s, waar we keer op keer lekkere wijnen voorgeschoteld krijgen. Tegen het einde van de middag rijden we terug naar de plek waar we de vorige nacht ook gestaan hebben en bezoeken de laatste winery te voet. Na een kwartiertje lopen zijn we er en ook hier krijgen we weer drie goede wijnen voorgezet. Na twaalf verschillende proefwijntjes houden we het voor gezien. Na deze dag kunnen we met recht zeggen dat ook New Zealand een prima wijnland is.

De laatste twee etappes van het Noorder Eiland zijn aangebroken. We rijden door de wijnstreek verder naar het zuiden, richting Wellington. Voordat we daar de ferry nemen naar het Zuider Eiland, stoppen we in Masterton, een wijnplaatsje wat bekend staat om zijn Riesling. Bij de I-Site informeren we weer naar een plaats waar we kunnen overnachten en ook nu krijgen we te horen dat aan de rivier, vlak bij de winery’s, een gebied is waar we gratis mogen staan. Komt mooi uit, kunnen we nog een wijntje proeven ook.

De plek is snel gevonden, alleen blijken de winery’s toch wat verder weg te liggen en zijn de meesten gesloten. De winery die wel open is ligt op een dikke vijf minuten rijden over een hobbelig zandpad, van de plek waar we gaan overnachten. Toch maar weer met de camper naar de winery. Hier worden we gastvrij ontvangen en krijgen we de keuze uit een lange lijst met wijnen om te proeven. We mogen ze allemaal proeven als we willen, maar vier is wel genoeg vinden we. We, Susan, moet nog autorijden. Hier krijgen we een erg lekkere Riesling te proeven, die we ook kopen om later nog eens van te kunnen genieten.

Het laatste stukje gaat naar Wellington. Vanaf hier gaar de ferry naar het Zuider Eiland. Wellington is de grootste stad in het zuiden van het Noorder Eiland, maar lang niet zo groot als Auckland. Na tien dagen rondrijden door de bergen en het platte land is het wel weer wennen om in een grotere stad rond te rijden. Metname het verkeer is iets drukker. We vinden een hostel die ook plek heeft voor campervans. Het hostel zelf is niet geweldig. De eigenaar is uiterst onvriendelijk, de keuken zeer minimaal en de gezamelijke ruimte is groot en ongezellig. Gelukkig hoeven we er niet te slapen, maar kunnen we ons eigen bed opzoeken. De parkeerplaats ligt op een flinke helling en er is geen plek die enigszins vlak te noemen is. Er liggen wat plankjes en hiermee lukt het om de camper iets meer in het lood te krijgen. Het wordt een kort nachtje. We moeten al om zeven uur bij de ferry zijn om in te checken, vroeg op dus. Maar het wordt vooral een kort nachtje omdat het de hele nacht hard waait en zwaar regent. De bus wiebelt behoorlijk met twee wielen op plankjes. We zijn ruim op tijd bij de ferry en het regent nog steeds erg hard. Wordt het nog wel droog vandaag? We zullen zien of het aan de andere kant van Cook Straight net zo slecht weer is. Wat ons opvalt in Wellington is dat bij de oversteekplaatsen voor voetgangers, afdakjes staan. Dit suggereerd toch wel dat er heel veel regen valt hier.

Onze reis op het Noorder eiland is voorbij. We zijn erg benieuwd hoe het Zuider eiland zal zijn vooral omdat iedereen aanraadt hier zo snel mogelijk naartoe te gaan. Wij hebben in ieder geval van het noordelijk deel genoten en het als zeer afwisselend ervaren. Zowel het weer als de natuur.

Geen uitgebreid reisverslag deze keer maar wel heel wat nieuwe foto’s online van Chile en New Zealand. Omdat we rond reizen in een camper en meestal geen stroom hebben, wordt er even minder geblogged. Dit maken we later wel weer goed. Voor de liefhebbers zijn we nog steeds te volgen door onze berichten op Twitter en Facebook. Dit zijn dezelfde berichtjs die je in de rechter kolom op de voorpagina van de blog kan lezen.

Even wat minder verhalen maar maak je geen zorgen, wij vermaken ons prima. En dit geeft jullie dan kans om bij te lezen…

]]> /2012/09/21/en-toen-was-het-even-stil-op-de-blog/feed/ 2