Op de eerste dag in Costa Rica vielen wij direct met onze neus in de spreekwoordelijke boter. We werden door de eigenaar van het hostel Castle Tam meegenomen naar een lokale markt. De markt zag er echt prima uit. Heel veel keuze uit groente en fruit en nog heel betaalbaar ook. Melk uit een kokosnoot of een advocado op de hand. Afgeladen met ananas (voor Susan) sinaasappelen, advocado’s, tomaten, mais en vast nog veel meer verlaten we de markt om de komende dagen lekker te kunnen koken. Zelf koken blijkt het helemaal te zijn in dit land. Tenminste voor de backpackers. Niet dat uit eten duur is, maar zelf koken is, net als in Nederland, een stuk voordeliger en ongeveer ieder hostel beschikt over een gemeenschappelijke keuken.

Van het gekochte fruit maken we die middag lekker sapjes. De sinaasappels en ananas zijn veel zoeter en lekkerder dan die wij kennen. Zelf koken in een hostel betekend niet zomaar eten bereiden, maar is veel meer dan dat. De keuken is de plek om andere backpackers te ontmoeten en samen koken en eten is nou eenmaal veel gezelliger.

Koken in hostels is wel even wennen. Je hebt geen keuken zoals je thuis gewend bent. Telkens als je in een nieuw hostel bent, moet je weer ontdekken wat er in de keuken aanwezig is. De keukens varieën nogal. Zo moet je in de ene keuken op zoek naar een paar pannen, zijn ze in de volgende in overvloed aanwezig en weer in een andere lijkt elke koekenpan meer op een wok. Soms is de keuken zo knus dat je op elkaar moet wachten voor een vrije pit en een andere keer staat er een batterij industrie branders opgesteld zodat je eten in no-time klaar is. Natuurlijk kun je ook geen keukenkast vol kruiden en sausjes op je rug meeslepen, wat betekent dat je flink moet improviseren. Toch lukt het ons prima om steeds een lekkere maaltijd neer te zetten. Zo eten we regelmatig tortilla’s met allerlei soorten vulling, nasi, pasta of zelfs zelfgemaakte hamburgers, waneer oud brood op moet.

Dat koken gezellig en sociaal is blijkt wel als we een paar Amerikanen ontmoeten en die avond met ze alleen een lekkere tortilla maaltijd maken met veel verse groente en vis. Daarbij drinken we een lekkere, zelfgemaakte mojito.

Tot zover heb ik het niet eens gehad over de keuken in Costa Rica en Panama. Dat is geen toeval want deze zou je basic kunnen noemen. De keuken bestaat voornamelijk uit één gerecht, rijst met zwarte bonen met een stukje vlees of vis. Meestal wel smaakvol maar niet bijzonder te noemen. En ook niet de moeite waard om een recept van toe te voegen zodat jullie massaal zelf kunnen gaan kokkerellen. Als ontbijt zie je vaak een dunne tortilla gevuld met aardappelpuree, roerei en hoe kan het ook anders zwarte bonen. Smaakte prima en vulde goed. Van het eten in Costa Rica blijft ons vooral de grote keuze uit verse fruit bij en de lekkere sapjes en cocktails die ze er hier van maken. Wat Panama betreft hebben we heerlijke verse vis en kreeft gegeten op de San Blas eilanden.

Mag het eten dan niet heel bijzonder geweest zijn in Costa Rica en Panama, we hebben er elke dag weer van genoten. Omdat het gewoon leuk is om zelf naar je eten op zoek te gaan en het gezellig is in een hostel je potje te maken. Intussen zijn we al weer een week in Peru en ik kan nu al zegen dat het hier elke dag naar meer smaakt maar over Peru schrijf ik later.

De San Blas archipel zijn kleine eilanden in de Atlantic. Deze eilanden liggen in de autonome provincie Kuna Yala waar de Kuna indianen leven. Een autonome provincie betekent dus paspoort controle en belasting betalen. De eilanden liggen verspreid voor de kust van Kuna Yala en het eiland waarop wij logeren is zo’n 45 minuten varen vanaf het punt waar de 4×4 taxi ons heeft afgezet. De eigenaren van de eilanden komen met een bootje de mensen ophalen die een hut bij hen geboekt hebben. Wij logeren bij Ina’s, een beetje een luie Indiaan. We moeten twee uur wachten voordat er een boot komt die ons naar het eiland brengt. Bij aankomst wacht ons een klein eiland met wit zand en bamboe hutjes. Wij mogen in het hutje aan het water slapen. Na de lunch, rijst met tonijn uit blik, gaan we met de buren mee naar een snorkelplek genaamd Shipwreck. Waarom deze plek zo heet spreekt voor zich. Dit is het actieve gedeelte van ons verblijf op de San Blas eilanden. De rest van de tijd brengen we door met een beetje lezen, zwemmen, lezen, zwemmen, slapen, lezen en zwemmen. En natuurlijk drinken we rum net als captain Jack Sparrow. Het zijn twee heerlijke luierdagen geworden. Maar twee dagen is ook wel weer genoeg, want meer dan lezen, zwemmen en slapen is er ook niet te doen.

Op de weg terug naar Panama City worden we wel 5x om ons paspoort gevraagd. Ze zijn duidelijk naar iemand op zoek. Gelukkig niet naar ons en we mogen keer op keer onze weg vervolgen. De laatste dagen Panama zijn nu echt aangebroken.

Panama City is een grote, drukke stad met veel moderne hoogbouw. Dit hebben we vijf weken lang niet gezien. De eerste middag lopen we wat rond in een grote mall, beetje shoppen, maar vooral boodschappen doen voor het avondeten. Wanneer je in Panama City bent is het logisch om een bezoek te brengen aan het Panama kanaal. Wij dus ook, ondanks dat het vreselijk toeristisch is. Met de Chickenbus, lokale bus waar alles en iedereen in vervoerd wordt, gaan we naar de Miraflores Locks, de locks die het dichtst bij Panama City liggen. Het kanaal verbindt de Atlantic met de Pacific en is verdeeld in drie locks. Een aan de Atlantische kust bij Colon, de tweede aan de rand van het inmense meer wat midden in het smalle deel van Panama ligt en de laatste bij Panama City. De mega schepen doen er een hele dag over om het kanaal over te steken en het kost een vermogen. De kosten die betaald moeten worden zijn afhankelijk van het gewicht en de lengte van het schip. Op het moment dat wij er zijn, liggen er diverse mega schepen klaar om door de sluizen geloodsd te worden. Het lijkt vanaf de kant net of er maar een paar centimeter ruimte zit tussen het schip en de kant, net genoeg dus. Ook al heb je niks met scheepvaart, dit is toch wel indrukwekkend om te zien. Momenteel bouwt Panama aan nieuwe sluizen om nog grotere schepen het kanaal te kunnen laten passeren.

De laatste dag brengen we door in Casco Viejo, de oude stad. Hier zit ook de regering, dus moet je door de metaaldetector wanneer je de oude stad binnen gaat. De oude stad stikt van de kleine, nauwe straatjes en mooie gebouwen. Dit zie je nauwelijks in de rest van de stad. Hier zijn de wegen breed en druk en de gebouwen hoog en niet echt mooi. ‘s Avond pakken we de tassen in en zoeken vast een hostel in Lima waar we de volgende dag naar toe vliegen.

Na twee weken verlaten we Panama en net als in Costa Rica hebben we het hier weer uitstekend naar onze zin gehad. Met het verlaten van Panama komt ook een einde aan onze reis door Centraal Amerika. We zetten ons reis voort in Zuid Amerika, Peru. Een nieuw land, nieuw continent om indrukken op te doen. En de mogelijkheid om na vijf jaar weer een echte Pisco sour te drinken, jammie!

[travelmap-map first=2012-06-29 last=2012-07-14]

[travelmap-list first=2012-06-29 last=2012-07-14]

Boquete is een klein plaatsje in de bergen van Panama waar veel koffie geproduceerd wordt. Het hostel waar we zitten, is klein en zeer simpel. We ontmoeten hier twee Nederlandse jongens en samen met hen gaan we naar de hotsprings. De hotsprings liggen best wel een stukje buiten Boquete, maar zijn wel de moeite waard. Er zijn drie natuurlijke baden die alle drie een andere temperatuur hebben, varrierend van zo’n 25 graden tot 35 graden. Helaas begint het te regenen en begint het ook al wat te schemeren, dus moeten we na een uurtje weer terug naar de weg op zoek naar een taxi. Gelukkig komen we een Duits stel tegen, die opgehaald wordt door een taxi. We besluiten, als de taxi het toelaat, de taxi met zijn zessen te delen. Gelukkig is het een pickup taxi en mogen er wat mensen in de laadbak zitten, anders had het niet gepast. Niek klimt samen met de twee andere Nederlandse jongens in de laadbak. Ook in Panama is het verboden om mensen te vervoeren in de laadbak. Hierdoor moeten we een klein stukje omrijden om de politie te ontwijken, maar dankzij de aardige en oplettende taxichauffeur komen we heelhuids en zonder bekeuring aan in Boquete.

De volgende dag gaan we een lange wandeling maken door de mooie bergachtige omgeving van het dorp. Volgens de wazige eigenaar van ons hostel, is het ‘rondje Boquete’ vijf kilometer lopen. We zijn bijna vier uur onderweg, dus dat is bij nader inzien dus minstens twaalf kilometer. Gelukkig vinden wij beiden lopen niet erg en genieten we volop van deze mooie wandeling langs de koffieplantages en de verre uitzichten over Boquete. Onderweg stoppen we nog even bij een koffiefabriek voor een kopje echte koffie.

De Nederlandse jongens hebben nog wat nuttige adviezen gegeven voor Panama. We duiken de Lonely Planet in en het internet op om te kijken wat de mogelijkheden voor ons zijn, de laatste week in Panama. Van veel mensen hebben we al gehoord dan de San Blas eilanden echt gaaf zijn dus wij gaan ook hier naar toe. Het hostel dat we voor de laatste dagen in Panama City hebben geboekt kan het vervoer naar deze eilanden regelen, wel zo makkelijk. Je kunt er alleen met een 4×4 en boot komen of vliegen. We boeken het hostel voor een extra nachtje en zetten de wekker op 4:30 om de volgende dag vroeg richting Panama City te vertrekken.

Vanaf Guabita is het gebruikelijk om naar Bocas del Toro te reizen. De lokale tranportbranche speelt hier handig op in. Er rijdt een lokale bus voor een dollar of 4 naar Almirante. Deze doet er echter wel twee uur over om er te komen en je moet overstappen in Changingola. Je kunt ook met een collectivo, een klein, soort van taxibusje. Deze zijn duurder, maar zijn minder volgepropt met mensen en is een stuk sneller. Natuurlijk komt de chauffeur van een zo’n collectivo al op de grenspost ons tegemoet met de mededeling dat hij ons wel naar Almirante wilt brengen. Wij willen de goedkope bus, dus we slaan zijn aanbod wel 4x af. De gewone bus laat echter op zich wachten en de meneer van de collectivo probeert het nogmaals. Hij heeft nu wel al drie mensen in zijn busje zitten die ook naar Almirante willen. Na nogmaals zijn te dure (10 dollar per persoon) af geslagen te hebben, mogen we voor 5 dollar per persoon mee, op voorwaarde dat we niks zeggen tegen de mensen die al in de bus zitten. Die hebben namelijk wel 10 dollar per persoon betaald. Voor 5 dollar willen we wel mee, dat scheelt toch wel een hoop reistijd en de kosten zijn nu nauwelijks hoger.

In Almirante aangekomen stappen we op de boot naar Bocas del Toro. Het heeft net flink geregent, dus het water is behoorlijk onrustig en de boot stuiterd over het water. 30 minuten later zijn we in Bocas del Toro, op zoek naar een betaalbaar Hostel. Het is ondertussen midden op de middag en we krijgen bij alle populaire hostels hetzelfde te horen. Alleen nog slaapzalen ter beschikking, kom morgen vroeg maar terug tussen tien en twaalf uur. Hmm, misschien hadden we toch de eerste bus moeten pakken in Puerto Viejo, dan waren we een paar uur eerder hier geweest. We krijgen een beetje genoeg van het rondlopen, maar besluiten toch nog even verder te zoekeen in plaats van een dorm te accepteren. Gelukkig er is toch nog een hostel midden in het dorp die een private vrij heeft, welliswaar een kamer met een stapelbed, maar het is een private en nog goedkoop ook. Hostel Coconut zal de komende week onze verblijfplaats worden. De rest van de middag slenteren we door Bocas del Toro, eens kijken wat we hier allemaal kunnen gaan doen.

De duikscholen zijn hier al over te vinden, dus we besluiten om een PADI cursus te gaan doen bij Bocas Watersports. We kunnen pas op maandag (we zijn op vrijdag aangekomen) beginnen aan de cursus, dus we hebben nog twee dagen om andere dingen te doen. Dat geeft ons dus ook nog mooi even de kans om het uitgaansleven van Bocas te ontdekken. Iedere avond hebben de diverse barren een thema om klanten te trekken. Vrijdagavond belanden we in een bar waar alle drankjes een dollar kosten, niet duur dus. Opweg terug naar het hostel komen we wat mensen tegen die wat muziek aan het maken zijn. Het klinkt leuk, dus we blijven nog even hangen. Al snel heeft Susan een rasp in de handen gedrukt gekregen en moet meedoen. Niek houdt zich een beetje op de achtergrond. Muziek maken is niet echt aan Niek besteedt.

De volgende dag peddelen we met een zeekano naar aan ander eiland te gaan om te snorkelen. Het is een pittige overtocht van drie kwartier peddelen. Een mooie manier om wat aan fitnes te doen. Helaas wordt het een duur kanotochtje voor ons. De reserve camera en wat losgeld (om de kano’s te kunnen betalen) wordt uit de kano gestolen… Dus bij terugkomst kunnen we naar de politie om aangifte te doen. Thanks Google translate! De agent spreekt geen Engels en wij een paar woorden Spaans, maar we zijn eruit gekomen! Geluk bij een ongeluk de kano huur hoeven wij niet te betalen.

Zondag gaan we naar Draco Beach en Starfish beach. Op Draco beach is niet zoveel te doen, dus lopen we langs het strand naar Starfish beach. De naam komt, hoe is het verzonnen, van de grote hoeveelheden zeesterren die hier in het ondiepe water liggen. Het is een mooi gezicht al die zeesterren zo in het water. Opweg terug naar Draco beach, waar de bus gaat naar Bocas del Toro, vinden we een grote kokosnoot, nog in de schil. Alleen, hoe maak je zo’n ding open, we hebben tenslotte geen machete om hem te openen. We vinden wat stenen en Niek maakt zich kwaad op de kokosnoot. Na een tijdje lukt het om een opening te krijgen in de schil. We hebben wel een simpel zakmes bij ons en wat blijkt, de schil van de kokosnoot is helemaal niet zo hard. Ons simpele, botte zakmes snijdt redelijk gemakkelijk door de schil en met een beetje spierkracht lukt het om die eraf te krijgen. Hoera, na een half uur ploeteren is de schil eraf! Nu de harde kokosnoot zelf nog… Dat gaat hier niet lukken. We nemen de kokosnoot mee naar het hostel. De eigenaar blijkt wel over een machete te beschikken en zijn zoon zal voor ons de noot wel even kraken. Binnen een minuut of twee is de hele noot van de harde bast ontdaan en hebben wij onze kokos en kokoswater! Lekker vers en fris! Vanavond optijd naar bed, want morgen om kwart voor negen worden we verwacht bij de PADI cursus. Het verloop van deze cursus is terug te lezen in Finding Nemo.

De volgende bestemming in Panama is Boquete, omdat dit op ongeveer 1000m boven zeeniveau ligt, wordt ons aangeraden om eerst nog een dag extra te acclematiseren op zeeniveau. We blijven dus nog een extra dag in Bocas del Toro. We doen deze dag eigenlijk net veel meer. Beetje internetten, blog bijwerken, enz. We sluiten ons verblijf in Bocas af zoals we deze beginnen zijn, met een drankje in La Inguana, een erg gezellige bar aan het water. Vanavond is het Lady’s night, vrouwen hoeven niet te betalen voor hun drankjes…

De week op Bocas is voorbij gevlogen. Een heerlijk eiland om een tijdje te verblijven. Morgen vertrekken we vroeg, half zes naar Boquete.

]]> /2012/07/14/bocas-del-toro/feed/ 3 /2012/07/07/finding-nemo/ /2012/07/07/finding-nemo/#comments Sat, 07 Jul 2012 04:27:18 +0000 /?p=247 De eerste dag op Isla Colon, bij het verkennen van het plaatje Bocas del Toro, zagen wij diverse duikscholen. Duiken, dat is toch wel iets aparts. De onderwaterwereld is een wereld op zich en als je daar onderdeel van uit maakt, opent dat deuren die anders gesloten zullen blijven. Het halen van het PADI open water duikcertificaat staat hoog op ons verlanglijstje deze reis. Wellicht is Bocas hier de juiste plek voor. Na wat research langs de verschillende duikscholen, internet en natuurlijk op de website van PADI, kiezen we voor een PADI cursus bij Bocas Watersports. Deze duikschool staat goed aangeschreven en is op Bocas del Toro de enige duikschool die 5 sterren instructeurs heeft en gecertificeerd is als keuringcentrum voor de ademflessen en aparatuur. Ook niet onbelangrijk, de mensen zijn erg aardig.

De cursus bestaat uit drie dagen. De eerste dag begint met een hoop papierwerk en vervolgens een video met de eerste duiktherorie. Aan het einde van de ochtend krijgen we uitleg over het aansluiten van de duikaparatuur en gaan we voor het eerst het water in. Toch wel vreemd, ademen door een slang en dan merken dat je dan ongehindert frisse lucht binnen krijgt. Natuurlijk beginnen we aan het oppervlak met de veiligheidschecks van en bij je budy, vervolgens spring je in het water (ondiep, maximaal 3 meter diep) en wonder boven wonder blijf je drijven ondanks die zware fles op je rug. Erg stabiel is het niet, dus we hebben extra lood nodig om te kunnen dalen en voor stabiliteit, maar voordat we echt onder water gaan leren we eerst wat we moeten doen als we onverhoopt onze regulator (ding waardoor je ademhaalt) kwijt raken en hoe we onze bril weer vrij van water krijgen, mochten we deze verliezen of vollopen met water. Dan is het tijd om af te dalen naar 3 meter diepte. Oef, die druk op de oren is best vervelend en ook lastig om dat onder controle te krijgen. Na een beetje stuntelen hiermee lukt het om met een redelijk comfortabel gevoel op de bodem te gaan zitten voor de volgende oefeningen. Nu is het ook weer oefenen met kwijtraken van de regulator en het schoonblazen van de buikbril en nog wat andere oefeningen. Na een tijdje gaan we weer naar boven en is het tijd voor lunch. Dit is zeer welkom, want van het onderwater zijn krijg je goed honger!

Na de lunch staat de eerste echte duik op het programma. We gaan met een bootje het water op naar een koraalrif. De eerste duik wordt een funduik zoals ze dit noemen. We controleren elkaars uitrusting en gaan met een koprol achterwaarts van de boot af het water in. We dalen langzaam af naar een diepte van 13 meter waar we bijna 40 minuten de onderwaterwereld verkennen. Met deze duik zit de eerste dag erop. Het was zeer indrukwekkend en de oren moeten nog wennen de druk, maar leuk was het wel. Vanavond krijgen we nog een hoop huiswerk te doen, want, tja, dat hoort ook bij een cursus.

Dag twee begint helaas met verstopte oren van Niek. Het is even de vraag of we wel het water in kunnen. Gelukkig beginnen we met theorie, dus hebben de oren wat meer tijd om de acclimatiseren. Eigenlijk stond er een 2e wateroefening in ondiep water voor het einde van de ochtend op het programma en de 2e duik in de middag. Het weer speelt niet mee, dus we besluiten om in de ochtend alle theorie te doen en de oefeningen in ondiep water te bewaren voor de middag. Dan hebben ook de oren van Niek meer tijd om te herstellen. Het weer is opgeklaard na de lunch en we kunnen het water in. Nu tot een diepte van maximaal vijf meter. Hier leren we de noodsituaties als het lucht delen met je buddy, noodopstijgingen, kramp uit je kuiten halen, wat te doen als je buddy te moe is, enzovoort. Verder nog wat oefeningen om onder water op ademcontrole, op een en hetzelfde niveau te blijven zodat je niet over de zeebodem schuurt. We sluiten de dag af met het theorie examen en we mogen allebij een voldoende noteren!

Dag drie, de laatste dag van de cursus alweer. Vandaag staan drie duiken gepland in open water. Volle dag dus. De eerste duik van vandaag is gelijk de diepste duik, 18 meter diep. Het is noodzakelijk om met de diepste duik te beginnen wanneer je meerdere duiken maakt op een dag, dit vanwege het stikstofgehalte in je bloed na een duik. We beginnen weer met de nodige oefeningen aan het oppervlak en op de zeebodem. Wanneer we deze voldoende hebben uitgevoerd mogen we weer genieten van het onderwaterleven, het blijft prachtig om al die vissen, zeesterren, krabben, hard en zacht koraal en alle andere beestjes en planten te zien die deel uit maken van het onderwaterleven. Na 48 minuten komen we weer boven en moeten we een uur boven water blijven voordat we de volgende duik mogen gaan maken. Je lichaam moet het overtollige stikstof zien kwijt te raken namelijk. In de tussentijd verwisselen we de duikcylinders en hebben we even pauze. De tweede duik ziet er een beetje hetzelfde uit als de eerste duik. Eerst weer oefeningen en de rest van de tijd rondzwemmen over de zeebodem en het zeeleven ontdekken. Deze duik is op 16 meter en ondanks dat deze minder diep is, is er op de bodem niet minder te zien. Na 45 minuten komen we weer boven en worden we terug gebracht naar de kant. Lunchtime!

Tijdens de laatste duik oefenen we het zwemmen op compas en nog eens de reddingssituaties en ook nu weer, de rest van de tijd mogen we genieten van de wondere wereld van de oceaan. De laatste duik is de minst diepe duik, maar met 14 meter nog steeds diep genoeg. Na 48 minuten komen we boven en klimmen we moe de boot in. De dag zit er bijna op. Nog even laten zien dat we 200 meter kunnen zwemmen en 10 minuten in het water kunnen blijven liggen zonder de kant aan te raken. Natuurlijk de spullen loskoppelen en schoonmaken en dan volgen de laatste formaliteiten. De laatste handtekeningen worden gezet, het logboek wordt ingevuld en we krijgen ons certificaat. Vanaf nu mogen we zonder instructeur het water in!

De PADI open water cursus was super gaaf en onder water is er een nieuwe wereld voor ons open gegaan. We hebben Nemo wel gezien, helaas geen snorkels.

]]> /2012/07/07/finding-nemo/feed/ 8