Na Centraal Amerika gaat de culinaire ontdekkingsreis verder in Zuid Amerika, waar Peru het begin punt van onze reis is. We hebben van veel mensen gehoord dat het eten in Peru en Bolivia zo goedkoop is, dat je hiervoor niet meer zelf de keuken ingaat. Dit blijkt wel in de hostels. De meeste hostels hebben niet of nauwelijks nog iets wat een keuken te noemen is. Ik neem jullie mee op een dagje eten in Peru.

Het ontbijt: Net als op veel plaatsen in de wereld is het ontbijt hier niet bijzonder te noemen. De beste raad die ik kan geven is sla het ontbijt over en geniet van het eten de rest van de dag.

Een tussendoortje: In alle steden waar wij in Peru geweest zijn, is heel veel lekkers (zoet) te vinden. Keuze uit honderden soorten taartjes en cake. In Nasca waren deze vooral verkrijgbaar bij vrouwtjes op straat en in andere steden bij bakkers. Bij de bakkers kun je verder je ogen uitkijken naar taarten in alle kleuren die je kan bedenken. Elke dag lijkt er weer een nieuwe voorraad te liggen. Waar laten ze dat toch allemaal denk je. Met een taartje en kopje koffie komen  we dan de ochtend verder wel door.

De lunch: De lunch is hier een belangrijke maaltijd. In veel plaatsen zitten de meeste winkels rond de middag 2,5 uur dicht. Typisch zie je hier de lunch menu’s die voor 1,33 tot 2 euro worden aangeboden. Je eet dan wel in echte lokale eettentjes, plekken waar je niet veel toeristen tegen zult komen. Maar wanneer het druk is, is het eten waarschijnlijk ook goed.

Deze menu’s starten met een bordje soep. De soep is niet zomaar een flauw bordje soep maar een groot bord wat in Nederland beslist als maaltijdsoep verkocht zou worden. Hier dus ‘slechts’ het voorgerecht. Bijna altijd krijg je een echte soep, waar je direct aan proeft dat deze echt uit vlees getrokken is. Grootmoederssoep! Waarom noem ik dit dan een maaltijd soep? Buiten de uitstekende bouillon bevat de soep bijna altijd 1 hele aardappel. Een groot stuk vlees, wat groeten en een flinke hoeveelheid pasta, rijs of quinua. Met een beetje geluk kun je ceviche krijgen als voorgerecht. Ceviche is een visschotel, vaak licht pittig, van rauwe vis gekookt in zuur (limoen of citroen). Klinkt vreemd en ongezond, maar is super lekker. Vis op deze manier klaargemaakt proef gewoon gaar.

Eenmaal deze soep op wordt je vriendelijk gevraagd wat je als segundo (tweede gerecht) wil hebben. Meestal kun je kiezen uit iets met kip, vis en lomo (vlees). Lomo saltado is een typisch gerecht van deze streek. Reepjes rundervlees met ui, tomaat, rijst en aardappelen. Andere vlees gerechten die je in Peru natuurlijk tekenkomt zijn lama, alpaca en cavia. Lama en alpaca smaken prima. Zo hebben we op de trekking lama op, hebben we een andere keer een broodje lama gemaakt. De cavia, een delicatesse hier in Peru, heb ik deze keer links laten liggen. Bij mijn vorige bezoek aan Peru heb ik al een cavia gegeten. Het smaakt prima blijft alleen jammer dat het veel gedoe is voor weinig vlees.

De Mercado: In Peru maken we ook kennis met de Mercado’s, dit zijn overdekte markten waar alles wat met eten te maken heeft, verkocht wordt. Zo kun je hier vlees, vis, groente, fruit, kruiden en keukengerei kopen. Vlees en vis kopen betekent ook zien hoe het beest in verkoopbare stukken gedeeld / gezaagd wordt. Vaak zie je dat aan de ene kant van de mercado het voedsel verkocht wordt en dat het aan de andere kant klaargemaakt wordt. Zo kun je in de mercado vaak ook goede soep of een lekker bordje vis eten. Verder zijn deze mercado’s een uitstekende plaats om een sapje te drinken. Tientallen vrouwtjes met precies dezelfde kraampjes verkopen precies dezelfde sapjes voor precies dezelfde prijs. Kiezen waar je een sapje drink lijkt wel een lot trekken. Maar wel een die altijd voor een lekker resultaat zorgt. Een drankje je dat je beslist moet proberen is Inca bier ofwel Chicha.

Avondmaaltijd: Na een dag als Gallier geleefd te hebben, is een zware maaltijd niet meer op zijn plaats. De Peruanen lijken dit ook te vinden en eten wat kleinere snacks op straat. Wij doen meestal hetzelfde. Er is genoeg en veel lekkers te vinden. Een broodje bij het ene tentje, een warm drankje, waarvan we niet weten wat het is, ergens anders. En als toetje een gelatine pudding.

Pisco: Een reis door Peru is natuurlijk niet compleet zonder het nationale drankje Pisco geprobeerd te hebben. De Pisco Sour is een cocktail van Pisco (een sterke drank), suikersiroop, limoen en opgeklopt ei. Elk resaurant of bar lijkt dit drankje aan te bieden. En ik kan maar een ding zeggen: Niet overslaan, beslist de moeite waard. Helaas is Pisco alleen in Peru te krijgen dus jullie moeten op reis. Mocht je toch een flesje weten te vinden, dan is hier het recept.

Mix de volgende ingredienten:

• 6 eetlepels Pisco
• 2 eetlepels limoensap
• 2 eetlepels suikersiroop
• 1 eitwit

Mix nu alles in een blender gedurende 15 seconden en vervolgens in een cocktail shaker 15 seconden krachtig schudden. Nu uitschenken in een breed glas. Wil je meer dan 1 pisco sour maken vermedigvuldig dan alle ingredienten behalve het ei. Een ei is goed voor maximaal vijf pisco’s.

Na slechts twee weken Peru durf ik wel te stellen dat Peru echt een land is om van het eten te genieten. Helaas heb ik lang niet alles kunnen proberen. Er is gewoon te veel te krijgen en wij hebben maar slechts een klein deel van Peru aangedaan. Maar als je naar Peru gaat mijdt dan de toeristen restaurants, niet om de prijs maar omdat het lokale eten veel lekkerder is en een ervaring opzich.

Buen provecho

We boeken dezelfde dag nog een driedaagse trekking naar de Caynon de Colca via ons hostel. De rest van de dag slenteren we door Arequipa en doen inkopen voor de trekking. Ook in Arequipa vinden weer leuke lokale eettentjes De avond gaan we vroeg naar bed omdat we de volgende morgen om 3 uur opgehaald worden voor de trekking. Meer lezen over de trekking doe je in onze blog post over de trekking LINK.

Moe maar voldaan komen we drie dagen later terug van de trekking. Terug van de trekking valt het weer op wat voor een herrie het hier in de steden is. Auto’s lijken wel constant te toeteren. Ze toeren overal voor. Hallo hier ben ik en ga opzij. Ik sta stil en wil rijden. Pas op, ga uit de weg etc. De avond hebben we nog een gezellig feestje met onze nieuwe Franse vrienden op het dakterrace van het hostel. Dat het daar koud is geeft niet, daar zijn we tijdens de trekking gewend aan geraakt. De Pisco helpt ook om ons een beetje warm te houden. We blijven nog een dag in Arequipa hangen en doen eigenlijk niet al te veel. De avond maken we er nog een gezellig avond van in de bar van het Bothy hostel en kletsen weer met veel nieuwe mensen onder het genot van een Pisco Sour, de lokale cocktail.

We reizen inmiddels alweer een dag of tien door Peru wat ons erg goed bevalt. De kou blijft wennen. Vijf jaar gelden hebben we ook door Peru en voornamelijk door Bolivia gereisd. En deze route die we toen gereisd hebben komt nu dichtbij. We staan voor de keuze naar Bolivia gaan of nog even in Peru blijven. We horen dat het komend weekend de onafhankelijkheidsdag van Peru gevierd wordt. Het lijkt ons leuk om hier wat van mee te maken. We besluiten naar Cusco te vertrekken. In deze stad zijn wij al geweest maar we zijn hier toen zo kort geweest en hebben nauwelijk iets van de stad gezien. Cusco is voor de meeste mensen de plek om de Machu Pichu te bezoeken. Deze prachtige Inca ruïnes hebben wij al gezien dus die laten we nu links liggen.

We reizen met de nachtbus naar Cusco en komen hier vroeg in de ochtend aan. Bussen komen vaak niet in het centrum van de stad dus na een lange rit in de bus moet je nog je weg zoeken naar het centrum. Dit is ook elke keer hetzelfde liedje. Je stapt de bus uit, je ontwijkt de toeristen en de taxi maffia en gaat lekker eigenwijs zelf opzoek naar vervoer. Deze keer blijkt het niet makkelijk een taxi te vinden. Nouja, een taxi wel maar ze zitten allemaal vol. Dan maar geen taxi. Een collectivo is ook veel leuker. We houden een collectivo aan waar nog twee personen bij passen. Met rugzak zouden dit eigenlijk vier personen moeten zijn. Wij en de locals hebben een gezellige rit en niet veel later arriveren we in het centrum vlak bij ons hostel. We hebben een prima hostel, maar ook deze keer is het weer een soort van semi-hotel. Niet erg we zijn hier voor de stad en niet voor het hostel.

Bij aankomst is ons al opgevallen dat er van alles aan de hand is. Er zijn heel veel militairen en andere mensen in uniform in de stad te vinden. Op Plaza des Armas is een grote parade aan gang en allerlei korpsen van overheidsinstanties trekken langs de diverse hoge pieten vanwege de onafhaneklijkheid van Peru. Militairen trekken voorbij, keurig in uniform, maar ook uitgedost in allerlei camoeflagepakken. Een lijkt er zelfs meer op Pino dan op een militair. Verder zien we de brandweer, reddingsbrigades, ambulances en politie voorbij trekken. De rest van de dag slenteren we door Cusco.

De hoogte is nog even wennen. We zitten inmiddels rond de 3500m maar zolang je alles rustig aan doet gaat het prima. De volgende twee dagen genieten we van Cusco en bezoeken we nog wat Inca ruïnes, maar als je eenmaal Machu Pichu gezien hebt, kan hier (helaas) nog maar weinig tegen op. Op zondag vinden we ook nog een leuke markt, een soort Cusco culinair en eten hier allerlei lekkere dingen. Natuurlijk zoeken we ook nog even de 12 hoekige steen op.

Zondag avond vertrekt onze nachtbus naar Copacabana in Bolivia. Deze keer hebben we een full cama bus, wat betekent dat je een soort van eerste klas vliegtuig stoel hebt en heerlijk kan slapen. Om zeven uur worden we wakker gemaakt, we moeten de bus uit. Snel wordt onze bagage uit de bus gehaald en moeten we overstappen in een klein busje en worden we naar de grens gebracht. Exit stempel van Peru, formuliertje invullen, nog een stempel en we zijn in Bolivia. Na iets minder dan vijf jaar zijn we weer terug. Weer in een ander busje vervolgen we de reis (tien minuten) naar Copacabana.

Copacabana is een klein plaatjes vlakbij de grens van Peru en Bolivia. Copacabana ligt aan het Titicaca meer wat het hoogst gelegen navigeerbare meer ter wereld zou zijn. Dit meer, wat echt gigantisch is, ligt op 3800m hoogte. En een land als Bolivia blijkt zelfs een marine te hebben ook al ligt het niet aan zee. De marine bewaakt kennelijk de grens die door dit meer loopt. Copacabana is verder een klein en nogal toeristisch stadje. Niet alleen voor toeristen zoals wij, maar trekt het ook mensen uit heel Bolivia en Peru om de auto, of een ander gemotoriseerd vervoermiddel, te laten dopen.

We zijn voor de tweede keer in Copacabana dus van deze auto zegeningen kijken we niet meer vreemd op. In de ochtend trekken grote rijen auto’s door het stadje langs de kerk om daar gezegend te worden. Voordat de heilige koe het gewijde water krijgt wordt deze opgepoetst, versierd met bloemen, slingers, confetti en speelgoed auto’s. Nadat het heilig water over de auto neergedaald is wordt dit gevierd met vuurwerk en bier of champage. Niet alleen de chauffeur en de ingezetende krijgen een slokjes, ook de motor wordt niet vergeten. Ook deze keer bekijken we het geheel met veel plezier.

De volgende dag staan we vroeg op om het eiland Isla del Sol in Lake Titicaca te bezoeken. Ons plan was om een hike over het eiland te lopen van zuid naar noord. Echter de darmen van Niek spelen wat op waardoor we ons plan hebben veranderd. Niets met eng voedsel maar een kwaaltje wat in Nederland ook wel eens opspeeld. Gelukkig kunnen we wel de boot pakken naar Isla del Sol. Na een tocht van twee uur in een heel traag bootje, komen we aan. Nog amper op het eiland lopen we onze Franse vrienden tegen het lijf. Helaas hebben we maar weinig tijd om bij te kletsen. We maken die middag een mooie tocht langs Inca ruïnes over het eiland en genieten van uitzicht. De tocht terug naar Copacabana gaat nog trager omdat het bootje nauwelijks tegen de stroom opkomt. Niet erg, we doen lekker een oogje dicht. De volgende dag, 1 augustus vervolgen we onze reis naar La Paz.

Bolvia is een land waar we altijd graag al naar toe terug wilden. Deze tweede keer bevalt nu alweer goed. Wat wel opvalt is dat het nog altijd een arm land is, maar het lijkt beduidend minder arm dan vijf jaar gelden. Ook lijkt alles veel schoner, beter geregeld en minder chaotisch.

]]> /2012/08/06/op-naar-de-altiplano/feed/ 7 /2012/07/31/trekking-canyon-de-colca/ /2012/07/31/trekking-canyon-de-colca/#comments Tue, 31 Jul 2012 01:52:43 +0000 /?p=411 Vanuit Nasca gaan we met de nachtbus naar Arequipa, een grote stad aan de voet van een drie-tal vulkanen in de Andes, waaronder de actieve El Misti vulkaan. Een geschikte plaats dus om de eerste meerdaagse trekking te gaan maken. We gaan drie dagen hike in de Colca Canyon. Waarvan gezegd wordt dat deze groter en dieper is dan de Grand Canyon. We hebben geen vergelijkingsmateriaal, dus we moeten de geruchten maar geloven. Het is een behoorlijk eind rijden naar het beginpunt. Dat betekend vroeg op.

Om drie uur ‘s nachts worden we opgehaald. Het is een lange rit door de bergen en hoe hoger we komen, hoe kouder het wordt in de bus. De bus heeft geen verwarming en de condens die we met zijn twaalven produceren bevriest tegen de ruiten. Gelukkig hebben we warme kleding meegenomen. Met een dikke trui, jas, muts en handschoenen aan proberen we nog wat te slapen. De eerste stop is ontbijt. Broodjes met jam, cocathee tegen hoogteziekte en warme quinua sap. Quinua is een zeer voedzame graansoort die in het hooggebergte van Peru en Bolivia voorkomt. Quinua kan in allerlei gerechten gebruikt worden, van sap tot energierepen tot soep tot bijgerecht bij de maaltijd. En energie hebben we nodig de komende dagen! De tweede stop is Cruz del Condor. Het punt in de canyon waar de meeste condors te zien zijn. Vandaag hebben we geluk en zien we, in het half uur dat we er zijn, minstens 20 van deze grote aaseters. Een mooi spectakel geeft het.

We vervolgen de busrit naar Cobanaconde, een klein dorpje in de Colca vallei, tevens het begin en eindpunt van de trekking. De trek kun je in twee of in drie dagen doen. Wij doen samen met drie Fransen de driedaagse trekking. Het is ondertussen negen uur geweest en de zon is al goed warm. De warme kleding kan de tas in en de zonnebrand komt tevoorschijn. We zijn klaar voor de eerste dag afdalen. De route gaat zigzaggend langs de steile bergwand naar beneden naar de rivier. Het is een stevige afdaling in de volle zon, wat het extra zwaar en moeilijk maakt. Na drie uur komen we aan bij de rivier. We hebben de afdaling van 1200m overwonnen en zijn heelhuids beneden aangekomen. We steken de rivier over en natuurlijk omdat we benden zijn gaat de wandeling direct weer omhoog. Na een halfuurtje bereiken we een klein dorpje waar we zullen lunchen, dineren, slapen en ontbijten. We worden verwelkomt met een lekkere lunch, rijkelijk gevulde soep en rijd met lama.

De middag hebben we de tijd om lekker bij te komen. Helaas moeten we het zonder warme douche stellen, het waterreservoir geeft problemen en er is dus niet veel water in het dorp. Dan maar met het koude, reserve water het stof van ons lichaam wassen. Zogauw de zon achter de bergtoppen verdwijnt wordt het direct koud in het dorp. Al snel gaat de thermokleding weer aan en duiken we met zijn allen de keuken in om bij het vuur ons op te warmen. In de tussentijd is er nog een Noors koppel bij gekomen en met zijn zevenen, en onze twee gidsen, hebben we een gezellige middag al popcorn etend en Titanic kijkend. Om zeven uur is het tijd voor het diner en kunnen we de film niet afkijken, wat onze gids erg jammer vond.

Dag twee staat in het teken van de historie en de flora en fauna van de Canyon. We lopen van dorpje naar dorpje en onderweg verteld JC, onze gids, vanalles over de cactusplantages, de vruchten, de Pisco en over de gebruiken in de Canyon. Onderweg krijgen we cactusvrucht, lijkt een beetje op kiwi, te eten en Cheecha te drinken, oftewel Inca bier. Hoe langer het drankje staat, hoe sterker deze wordt. De variant die wij te drinken krijgen is net een paar dagen oud en bevat nauwelijks alcohol (alcohol wordt niet toegevoegd aan Cheecha, het ontstaat door het gisten van het graan wat gebruikt wordt) Het was een populaire drank in de Inca tijd en tegenwoordig wordt het, zeker in de afgelegen gebieden van het hooggebergte, nog steeds veel gedronken. Ook bezoeken we een mini museum waar we meer te weten komen over het leven in de Colca Canyon. We vervolgen de wandeling naar het eindpunt, een Oase aan de rivier. Een dorpje wat is opgezet voor toeristen die de trekking lopen. De hutjes zien er mooier uit, iedere lodge heeft een zwembad en het is er relatief druk met wandelaars. Behalve de mensen die de lodges runnen zie je geen dorpsbewoners, die zijn er niet. Beetje jammer. Het dorpje en de lodge van de eerste nacht was primitiever, maar had veel meer uitstraling en was gezelliger. Maargoed, we kunnen een verfrissende duik nemen in het zwembad en deze keer doet de douche het wel, hetzij met koud/lauw water. Het water wordt immer verwarmd door de zon die de hele dag op het reservoir staat. Ook hier verdwijnt de zon halverwege de middag achter de bergen en koelt het wederom flink af. Vroeg naar het warme bed, want morgen staan we om 4 uur ‘s nachts op om de kloof weer uit te klimmen, 1200 omhoog.

Onze gids verrast ons voor vertrek met warme thee en een pannenkoek. Waarna we de klim naar boven beginnen. Het eerste half uur is het nog donker en lopen we met de hoofdloop en een van de Fransen met een knijpkat. Langzaam maar zeker krijgt de zon grip op de bergtoppen, die langzaam van grijs naar bruin verkleuren. Een mooi gezicht. Na iets meer dan twee uur klimmen bereiken we de top. De zon is net goed en wel opgekomen en we hebben een prachtig uitzicht over de Canyon, waar we de afgelopen twee dagen in gewandeld hebben.

Het laatste stuk van de tocht voert door de vallei naar Cobanaconde, hier wacht ons tweede ontbijt van vandaag. We zijn sneller dan gebruikelijk naar boven gelopen, dus we moeten een tijdje wachten op de bus die ons weer naar Arequipa zal brengen. Onderweg naar Arequipa stoppen we eerst nog op een uitzichtpunt waar we een groot deel van de Canyon kunnen zien. Een geweldig uitzicht!

Een volgende stop is in een toeristisch dorpje waar je, tegen betaling, met een lama of een alpaca op de foto kunt. Tja. Voordat we gaan lunchen krijgen we de tijd om te relaxen in de hotsprings. Het koudste bad is zo’n 37 graden en de warmste 40 graden. Dit is wel erg warm, maar het is wel lekker bijkomen zo na drie dagen wandelen. Voor de lunch worden we naar een toeristisch restaurant gebracht. Bufet, niet onze favoriet, en voor een prijs waar we met zijn tweeen een hele week voor kunnen eten. We besluiten om zelf opzoek te gaan in het dorp naar een lunch. Dat lukt prima.We eten een heerlijke lamaburger op een broodje met gebakken aardappels.

Het laatste deel van de driedaagse trekking is aangebroken. Op de weg terug naar Arequipa maken we nog twee fotostops. De eerste boven op een bergpas op 4800m hoogte, brrr wat is het hier koud. De temperatuur ligt ineens weer rond het vriespunt. Wel een goede plek om lama’s en alpaca’s te spotten. De volgende en laatste stop van vandaag is op 4900m hoogte, ook ijzig koud, waar we vrij uitzicht hebben op de vulkanen in de regio. Te weten de El Misti (5825m), de Chachani (6075m) en de Pichu Pichu (5664m). Uiteindelijk komen we aan het begin van de avond, na drie mooie dagen weer in Arequipa aan.

Die avond eten we gezellig met onze nieuwe Franse en Noorse vrienden in Arequipa. Na het eten drinken we met de Fransen op het dakterras van het hostel een flesje Pisco.

We verkennen Lima de komende twee dagen. We bezoeken The Monastery of San Francisco. Dit klooster is vooral bekend om zijn grote hoeveelheid menselijke botten die hier opgeslagen liggen. Het klinkt luguber, maar de botten zijn netjes gesorteerd per soort, dus je ziet geen complete skeletten liggen. De tweede dag in Lima stippelen we de route uit voor de komende tijd in Peru.

De volgende stop is Ica, of eigenlijk Huacachina. Huacachina is een klein plaatsje, op een steenworp afstand van Ica, in de woestijn. Het bestaat uit een meertje met daaromheen restaurantjes en slaapgelegenheden, meer niet. Verder zijn er alleen maar toeristen te vinden. De buggytochten en sandboarden kun je hier heel goed doen en is ook erg leuk om te doen. Met een buggy krossen we door de woestijn over de zandduinen. We hobbelen heen en weer en de te overwinnen zandduinen zijn soms erg steil omhoog of omlaag. Het ritje in de bugy heeft dan ook veel weg van een ritje in een achtbaan. Na een tijdje rondgekrost te hebben stoppen we bij een goede zanduin om er met een snowbord vanaf te glijden. Liggend, zittend, maakt niet uit, als je de goede houding en baan gevonden hebt gaat het nog behoorlijk hard. Tegen het eind van de middag genieten we van een mooie zonsondergang in de woestijn en daarna wordt het weer tijd om terug te gaan naar het hostel. Klein nadeel is dat je wel van top tot teen onder het zand komt te zitten. Dagen later kwamen we hier en daar nog Chuacachinazand tegen.

We vervolgen onze reis naar Nasca, bekend van de Nasca lijnen. De lijnen zijn DE toeristische van Nasca en omgeving. Helaas zijn de prijzen van de vluchten boven de lijnen er ook naar. Een paar figuren zijn te bezichtigen vanuit een uitkijktoren. De Toren staat enkele kilometers van Nasca aan de Panamericana (Pan American Highway). Vanuit hier kun je, met een beetje fantasie, een hagedis, een paar handen en een boom zien. Deze beroemde snelweg doorkruist echter de staart van de hagedis. De wind en de tijd hebben ook hun sporen achter gelaten, wat betekend dat de lijnen niet overal meer zo goed te zien zijn, ook niet vanuit de lucht schijnt. Nasca is voor veel toeristen een plaats waar ze stoppen op doorreis van en naar Lima of van en naar Arequipa, een paar uur verblijven en weer door reizen. Wij blijven wel hangen en ‘s avonds blijkt Nasca te veranderen in een bruisend stadje met zeer veel activiteit op straat. Er verschijnen tal van stalletjes waar je vanalles kunt kopen zoals taartjes, gelei toetjes, popcorn, sokken, broodjes, gebakken aardappels met vlees, warme vruchten drankjes, kleding, fruit, snoep, soep, enz. Rond het centrale plein en in de straatjes aansluitend op het plein, blijft het lang gezellig druk en we vermaken ons prima met het proeven van de diverse lekkernijen (niet zomaar alles natuurlijk). De volgende dag maken we met een gids een tocht in de omgeving van Nasca. We bezoeken aqauducten die gebouwd zijn, honderden jaren geleden door de eerste bewoners van Nasca voor de irrigatie van het land. De Nasca valei is het droogste gebied van Peru, dus de aquaducten waren en zijn van groot belang voor de bewoners van de valei. Vooral de inspectie putten van deze aqauducten zijn het bekijken waard. Na de aquaducten bekijken we nog wat nascalijnen vanuit een mooi uitzichtspunt en Inca ruïnes deze laatste blijken meer op wat bij elkaar liggende stenen dan iets anders. Na ons prima in Nasca vermaakt te hebben vervolgen we onze reis verder naar Arequipa.