Het eerste waar ik en wellicht iedereen, bij Vietnam aan denkt, is de loempia. En ja, deze is goed vertegenwoordigd in Vietnam. In zo’n beetje ieder restaurant kun je deze lekkernij bestellen. De loempia is meestal te bestellen in een verse en een gefrituurde variant. Deze gefrituurde variant komt niet uit de vriezer, maar wordt vers bereidt en ziet even de gloeiend hete olie voordat hij op je bord ligt. De verse loepmia eet je gewoon rauw en smaakt ook prima. De vulling van de loempia varieert elke keer maar de basis is groente, verse kruiden, soja en eventueel vis of vlees. Dit alles wordt in een nat rijstvel gerold en vervolgens wel of niet gefrituurd. De manier waarop je deze spring rol eet, varieert. Natuurlijk kun je ze gewoon eten maar wat je ook veel ziet, is dat je de loempia in een slablad met groente en kruiden rolt en dan opsmult.

Vietnam heeft heel wat meer te bieden dan de loempia. Verreweg het belangrijkste gerecht is de noodlesoep ofwel pho. Deze soep zie je overal, bij straatstalletjes en restaurants. De pho kan op ieder moment van de dag gegeten worden. Dus waarom gewoon niet als ontbijt, lunch en dinner een grote kom noodlesoep. De pho is in vele variaties te krijgen; vegatarisch, vis of vlees. De smaak van de soep varieert sterk. De boulion is de ene keer smaakloos, een andere keer niet weg te krijgen maar meestal is die erg lekker. De soep is bijna altijd rijk gevuld met noodles, bosui en vis of vlees. Naast je pho krijg je altijd een groot boord met groentes en verse kruiden zoals, sla, paksoi, munt, peterselie en blaadjes waar ik de naam niet meer van kan na vertellen. Deze mag je zelf een tijdje in je soep laten zwemmen voordat je ze er weer uitvist en op eet. Tot slot voeg je zelf chili, soja, vissaus en pepers naar smaak toe.

Sterk lijkend op de noodlesoep zie je op heel veel plaatsen de hot pot, een soort fondue. Ook de hot pot bestel je in een vairant vlees, vis of vegatarisch. De pot die je op tafel krijgt is gevuld met wat groentes en vis of vlees. Net als de pho varieert de smaak van de boulion sterk. De ene keer eet je de boulion tot de laaste lepel op en een andere keer kun je hem beter terug geven. Eenmaal besteld heb je een fondue pan op tafel. Waar je de groentes en noodles zelf in kan koken. Bestel je hem met vis, kijk dan niet raar als er een hele vis in zwemt. Lekker handig met stokjes.

Ik dacht even dat er nooit een land zou komen waar ik weer lekker koffie kon drinken. In veel landen is de standaard koffie instant koffie die je beter maar in de schappen kan laten liggen. Vietnam is een mooie uitzondering. In Cambodja had ik zo nu en dan al een heerlijk glas ijskoffie op. Deze cultuur zet zich in Vietnam gelukkig voort. Koffie kun je standaard bestellen in de varianten, met of zonder ijs en met of zonder melk. Over de zoetigheid heb je niets te vinden. De koffie die je krijgt is altijd heerlijk sterk en zoet. Maar omdat de koffie zo sterk is smaakt de zoetigheid prima. Bestel je bij een lokaal establishment een kopje koffie dan krijg je er altijd een glaasje koude thee bij om de smaak na het drinken van de koffie te neutraliseren. Het was drie weken lang bijna elke dag genieten van heerlijke bakje koffie.

Tot slot zijn daar nog de baguettes, deze Franse ministokbroodjes doemen voor het eerst op in zuid Cambodja. Maar in Vietnam zijn ze echt overal te krijgen. Het brood is echt lekker en de vullig is rijk van groente vaak wat ei en soms vlees. Ja, wie het dat gedacht dat een baguette buiten Frankrijk nog eens zo goed zou smaken.

De tijd dat wij door Vietnam reizen staat vooral in het teken van het Chinees nieuwjaar ofwel de Tet. Welke impact de Tet op onze reis door dit land zou hebben hadden we van te voren niet overzien. In de Mekong Delta (LINK) zien we de eerste tekenen van de Tet. De grote straat langs de Mekong wordt gedeeltelijk afgezet en in het midden worden allerlei kraampjes opgebouwd, die vooral planten verkopen die in bloei staan. Op dat moment hebben we geen idee waar dit voor is. Maar ons wordt al snel duidelijk dat dit voor het nieuwjaar is. Wat dan nog zo’n twee weken duurt.

Na onze reis door de Mekong Delta arriveren we op 25 januari in Ho Chi Minh City, of beter bekend als Saigon. We hebben een locale express bus naar Saigon genomen en belanden natuurlijk weer op een busstation dat niet op de plek ligt waar wij willen wezen. Wanneer je de bus uitstapt wordt je omsingeld door mannen die je een ritje met de taxi op of de motor aanbieden. Wij gaan deze keer het avondtuur aan met de locale stadsbus. Natuurlijk moeten we wat extra betalen om ons blanke kleurtje, maar nog altijd is het ritje goedkoop. Zonder problemen vinden we het centrum van Saigon en kunnen we in het backpackers gebied op zoek naar een hotel of guesthouse voor de komende dagen. Dit blijkt nog een hele klus want er zitten er heel veel en aan de buitenkant is niet te zien hoe de kamers er van binnen uitzien. Na een stuk of tien hotels en guesthouses bekeken te hebben, vinden we een aardig hotel met nette kamers en worden we het zelfs eens over de prijs. We hebben weer een slaapplaats voor de komende dagen.

Saigon, de grootste en wellicht ook de drukste stad in Vietnam. Oversteken tussen al het geweld van brommers is een uitdaging. Maar bovenal is Saigon een hele grote stad waar wij maar een klein stukje van gezien hebben. Je kijkt toch altijd weer je ogen uit aan wat je op straat ziet. Markten, sportende mensen in het park, straatverkopers en heel veel verkeer. In het gebied van Saigon waar wij slapen onstaan aan het eind van de middag allemaal terrasjes op de stoep. Niet bij kroegjes, maar gewoon voor de winkeltjes op de stoep. Naarmate de avond vordert, lijken deze terrasjes zich verder uit te breiden tot net op de straat. Je moet hier niet denken aan een ruim opgezet terras zoals in Nederland. Nee, denk maar eens terug aan de stoeltjes die je op de kleuter school had. De stoeltjes en krukjes voor peuters. Deze terrasjes bestaan uit deze inieminie stoeltjes en tafeltjes. Dus als westerling ben je al blij als het is gelukt te gaan zitten. Eigenlijk is heel veel in Vietnam inieminie; de stoeltjes, de kopjes thee, de kopjes koffie, soms de porties eten, een tweepersoons bed, stoelen in de bus en de mensen. De terrasjes in Saigon blijken een leuke plek om wat te drinken en locals te ontmoeten. Zo leren we steeds meer over de Tet (Chinees nieuwjaar). Er wordt ons door een vriendelijke local vertelt dat de Tet chaos elke dag toeneemt. Huizen worden schoongemaakt, geverfd en versierd met bloemem. Er wordt nieuwe kleding gekocht. Alles moet op orde zijn voor de Tet. Veel mensen in Vietnam reizen terug naar de plaats waar ze vandaan komen. Studenten beginnen hier al twee weken voor de Tet mee, de rest volgt een week later. Na de Tet reist iedereen weer terug naar waar ze wonen en werken. Wat dit voor ons betekent? Dat het vinden van vervoer niet altijd gemakkelijk gaat worden. Zo wordt ons verteld dat je soms een dag moet wachten op een buskaartje. Trein- en vliegtickets zijn gewoon niet meer beschikbaar. We vragen ons af of het echt zo erg is.

Een bezoekje aan een aantal reisbureau’s leert al snel dat er de komende drie weken geen treinticket richting Hanoi meer te krijgen is. Vliegen vanaf Hue en de bus lijken op dit moment de enigste optie. We willen graag op ons gemak door een land reizen zonder al te veel te moeten plannen, zodat we extra kunnen genieten op de plaatsen waar het heel goed bevalt. We hebben dan ook tijd om de route te kunnen aanpassen als we goede tips krijgen en snel weg kunnen als het niet bevalt. De Tet lijkt ons helaas te beperken in de flexibiliteit. Eerst maar eens meer van Saigon en omgeving gaan zien. Vlakbij Saigon ligt een gebied waar nog veel tunnels te vinden zijn uit de Vietnam oorlog. Het gebied ligt een stukje van de stad af, dus een tour lijkt de beste optie om deze tunnels te bekijken. Voordat we bij de Cu Chi tunnels aankomen krijgen we een verplichte stop in een meubelmakerij met bijbehorende souvenirshop. Binnen vijf minuten zijn we de makerij en de winkel door, net als de meeste mensen uit onze bus. Toch moeten we nog ruim een kwartier wachten voordat de bus verder gaat naar ons eindpunt, de tunnels. Graag hadden we hier zelf rondgelopen en meer over de tunnels en de geschiedenis te weten gekomen, maar dat gaat niet. Iedereen moet onder begeleiding van een gids door het park. Onze gids is niet zo geweldig en er staat een verplicht bezoek aan het schietveld op het programma. Twee dingen die voor ons niet zo hoeven. We hobbelen wat achter de groep aan en luisteren naar het praatje wat onze gids te vertellen heeft. Ze brengt het niet boeiend en lijkt ook haast te hebben. We racen van de ene stop naar de andere. Van andere gidsen pikken we hier en daar een interessanter verhaaltje op, zo komen we toch nog aan onze informatie over hoe de mensen geleefd hebben hier in de tunnels.

De Cu Chi tunnels zijn een enorm buizensysteem wat drie lagen diep is. Er zijn verschillende ruimtes waar de mensen kookten, sliepen, leefden, enz. Geen enkele ruimte was met een rechte buis aan elkaar verbonden. Dit heeft heel wat mensenlevens gered toen de tunnels door de Amerikanen werden ontdekt. Kogels kunnen nou eenmaal niet om een hoekje. De tunnels hadden diverse ingangen. Buitenstaanders konden ze nauwelijks vinden omdat ze goed gecamoufleerd waren. Het waren kleine houten luikjes in de grond met een laag zand en takken er overheen. Er was maar een manier om naar binnen te glippen en dat was met de armen gestrekt boven het hoofd, anders kom je met je schouders vast te zitten en kun je het luikje niet sluiten. Dit werkte goed voor de kleine, magere Vietnamesen, de volle, grote Amerikanen kwamen geregeld vast te zitten in de tunnels. Heel slim waren de Vietnamesen en ze hebben het lang vol gehouden onder de grond, ook toen de Amerikanen wisten dat in dat gebied ondergrondse schuiltunnels waren. Maar ook heel veel Vietnamesen zijn hier omgekomen door de gifgas aanvallen.

Al lopend door het park vinden we ook zelf een ingang, die niet als bezienswaardigheid is gemerkt en een originele boobytrap. Een valkuil met scherpe bamboepunten op de bodem, een pijnlijke langzame dood tot gevolg wanneer je per ongeluk besluit de bamboepunten van dichtbij te gaan bekijken. Gelukkig staat er een hekje omheen. De andere gebruikte boobytraps zijn in een ruimte tentoongesteld en liggen niet meer op de originele plaats in het bos. Even later komen we bij tunnels die open zijn voor publiek. Natuurlijk gaan we erin. Tegenwoordig zijn ze wat verlicht, maar dat was vroeger niet. De tunnels zijn erg laag en nauw, je moet niet claustrofobisch zijn hier. Zelfs de kleine Vietnamesen kunnen niet rechtop staan in de tunnels. Wat, behalve de nauwe buizen opvalt, is dat het heel warm is onder de grond. Het leven ondergronds is echt afzien geweest. Nadat we de tunnels doorgeworsteld hebben lopen we naar de schietbaan. Hier kun je kogels kopen voor het geweer waarmee je wilt schieten. De keuze is reuze. Van een miterieur tot een bazooka, het is mogelijk. Een aantal mensen uit onze bus kunnen de verleiding niet weerstaan en kopen kogels, voor ons hoeft dit niet en we gaan een eindje verderop ons broodje opeten.

Met de schietbaan zijn we aan het einde gekomen van de excursie naar de Cu Chi tunnels. De terug weg is gelukkig zonder verplichte stop en de rest van de middag gebruiken we om in Saigon rond te wandelen en onze zoektocht naar een sportcamera voort te zetten. We vinden een shop die ze verkoopt voor een aantrekkelijke prijs, maar hij heeft ze niet op voorraad. Hij weet ook niet wanneer hij ze weer krijgt, want het is tenslotte vakantietijd, ofwel bijna Tet. ‘s Avonds gaan we weer naar het kroegstraatje voor een drankje en weer raken we aan de praat met locals, nu een wat oudere man die gebrekkig engels spreekt. Hij maakt ons duidelijk dat hij deze straat altijd erg gezellig vindt omdat het altijd vol is met toeristen en het bier er goedkoop is. We proosten heel wat af vanavond.

Na een paar dagen Saigon wordt het tijd om verder te gaan. We hebben een buskaartje naar Dalat weten te scoren en we gaan opweg. Dalat is de plaats van de Easy Riders. Alles over onze tourtocht met Sinh en Bom is te lezen in onze blogpost Easy Riders.

Nha Trang is het eindpunt van onze motor tour. Nha Trang ligt aan het strand, ideaal na drie dagen achter op de motor. Nha Trang zelf heeft niet zoveel te bieden. Het is een klein plaatsje met aan de rand van de stad diverse resorts waar veel Russen zitten. Met een kabelbaan kun je naar een eiland vlak bij de stad. Hier is een pretpark op gebouwd, maar die laten we voor wat het is. We gaan liever naar het strand.

Na een dag hebben we het wel gezien hier en vertrekken richting Hoi An. Dit is meer dan twaalf uur met de bus vanaf Nha Trang en we besluiten om halverwege te stoppen in Quy Nhon. Quy Nhon is bij de toeristen nauwelijks bekend. Het heeft een leuk strand en je kunt er goed vis eten. Klinkt goed. In de loop van de middag komen we aan in Quy Nhon en vanuit de taxi naar ons hotel zien we maar twee toeristen. Even later als we wat rond aan het lopen zijn, komen we er nog twee tegen. Dat waren alle toeristen deze dag. ‘s Avonds in een restaurant blijken er ook voornamelijk locals te komen eten. Gelukkig hebben we een woordenboekje, want de kaart is alleen in het Vietnamees. Het personeel vindt het prachtig en we hebben aan aandacht geen gebrek. De volgende dag bekijken we Quy Nhon. ‘s Avonds gaan we eten in een echt lokaal visrestaurant. Hier spreekt niemand van het personeel engels en ook de kaart is wederom alleen in het Vietnamees. Met ons woordenboekje paraat zijn we op zoek naar wat lekkers. Al snel komt er een vrouw naar ons toe die vraagt of ze ons wat aanbevelingen mag doen. Ze komt hier regelmatig eten en vanavond is ze met haar familie hier omdat het vakantie is. We zoeken samen met haar wat lekkers uit en ze besteld voor ons het eten. We genieten van een heerlijk stukje vis, een hotpot en een frisse salade. Quy Nhon is totaal niet toeristisch en dat is toch een groot verschil met andere plaatsen waar de mensen wel hordes toeristen gewend zijn. De mensen hier zijn oprecht vriendelijk en willen je proberen te helpen, ook al spreken ze zelf maar enkele woorden engels. Op andere plaatsen merkten we dat het heel lastig is om bijvoorbeeld reisinformatie te krijgen. De medewerkers van tourbureautjes geven nauwelijks tot geen antwoord op je vragen en blijven druk bezig hun computer wanneer je ze een vraag stelt. Soms kijken ze je niet eens aan als ze een antwoord geven. Dat is in Quy Nhon gelukkig anders. Het Chinees nieuwjaar duurt nog maar een week en dit merk je aan alles. Mensen zijn nergens anders meer mee bezig. Shops, restaurants en barretjes gaan in Quy Nhon van het een op het andere moment zomaar dicht. Mensen vertrekken naar de plek waar ze vandaan komen of zijn druk aan het poetsen.

Na Quy Nhon reizen we door naar Hoi An. Een toeristische stad in centraal Vietnam. We kunnen niet rechtstreeks en moeten in Danang overstappen. Danang ligt op een kleine dertig kilometer van Hoi An. Van Hoi An naar Danang gaan we met de stadsbus. Ook nu weer moeten we meer betalen omdat we toerist zijn, zogenaamd voor onze bagage. Tja, zo gaat dat in Vietnam, je bent toerist, dus je hebt geld. Je betaald meer dan de normale ritprijs en als je het daar niet mee eens bent, dan ga je maar met de taxi. Dit alles wordt op een zeer onvriendelijk manier duidelijk gemaakt. Na wat gemopper van ons en gemopper terug van de busman, de chauffeur bemoeit zich nooit met buskaartjes, worden we op het eindpunt van de bus afgezet aan de rand van Hoi An. Stadsbussen mogen de stad niet in. Vanaf hier is het nog een klein stukje achter op de motor naar het centrum van Hoi An. Hoi An is erg toeristisch en dat betekend veel comfort- en prijsverschillen tussen accomodaties. We lopen wat rond en bekijken heel wat hotels. Er is maar weinig waar we wel zouden willen overnachten. Of het is voor ons te duur, of het is vies en erg gebrekkig. Na een uurtje zoeken besluiten we bij het eerste hotel wat we gezien hebben, te overnachten. De budget kamer stinkt heel erg, maar de volgende dag komt er een andere vrij. Een nacht in een duurdere kamer is nog wel te overzien. De rest van de avond doen we niet veel meer en lopen wat door de oude stad. Hier stikt het van de kleermakers, allemaal kunnen ze prima kleding maken en namaken. Kopieren kunnen ze goed in Vietnam en niet alleen kleding.

We zijn al een tijd opzoek naar een sportcamera die we ook voor het duiken kunnen gebruiken. We ontdekken dat de importeur van Go Pro in Danang woont. Hij heeft de Black edition op voorraad en na een paar mailtjes zijn we het eens over de prijs. De lokale bus van Danang naar Hoi An was ons niet echt bevallen. Dus deze keer huren we een scooter. Dit is zelfs veel goedkoper dan met de bus. Wel spannend om in Vietnam op de scooter te stappen. Het verkeer is een grote chaos. De weg naar Danang loopt langs de kust en blijkt niet zo druk. De zee zien we alleen nauwelijks want de weg loopt toch niet helemaal langs de kust. Wanneer we bij de resorts van Danang aankomen, wordt het tijd om Philip een sms te sturen. Hij stuurt terug dat we naar een bepaald cafe moeten en dat hij ons daar op komt halen. We zitten goed en wel aan een verfrissende ijskoffie en daar komt onze cameraverkoper al aan. We raken direct aan de praat over vanalles en nog wat en na ons drankje gaan we naar zijn huis, daar staan de camera’s. Samen instaleren we de camera en na een paar biertjes gaan we met zijn drieen Danang in om een SD-kaart te kopen. Danang is, in tegenstelling tot Hoi An, een grote drukke stad. Susan weet zich prima een weg te banen door het drukke verkeer. Een paar uur later gaan we gewapend met camera, sd-kaart en een reservebatterij terug naar Hoi An. Dat was nog eens gezellig winkelen. Het is al donker als we in Hoi An aankomen. Het is nog vier dagen tot Tet en in de straten van Hoi An is het een grote bloemenzee. Het is een drukte van jewelste met scooters en mensen die nog gauw een paar grote potten met gele bloemen komen kopen. Twee of meer grote potten achter op de scooter mee naar huis, geen probleem. We monteren gewoon een palet achterop en anders binden we er een achterop en de andere zetten we tussen onze benen voorop.

We besluiten in Hoi An te blijven tot na Tet. Nu hebben we mooi de tijd om onze camera uit te proberen. De volgende dag gaan we met de scooter op pad en rijden we door de omgeving van Hoi An. Al snel merken we dat de batterij wel heel snel leeg is, gelukkig hebben we een reserve batterij. We gaan naar het strand om wat te experimenteren. Wel vreemd om je fotocamera in de golven te houden. Na een dagje scooteren en filmen ontdekken we dat de camera soms niet goed reageert op de aan-en-uit-knop. Het lijkt alsof hij vastloopt. Morgen nog maar eens wat proberen. De volgende dag rijden we richting Danang om naar de Monkey Mountains te gaan. Als we bijna bij Danang zijn merken we dat de camera weer vastloopt. We bellen Philip en we mogen direct langskomen. Daar proberen we nog het een keer en zetten er een andere versie van de software op. We gaan weer op pad. We rijden verder richting de Monkey Mountains. Het is een mooie bergachtige rit met steeds uitzicht op de zee. Helaas, de software update heeft niet geholpen, de camera loopt weer enkele keren vast. We bellen Philip weer en rijden terug naar Danang, we krijgen een andere. Onze oorspronkelijke laten we in Danang en we spreken af dat we morgenmiddag de box en toebehoren terug komen brengen. ‘s Avonds instaleren we de nieuwe camera en deze lijkt goed te werken zonder vast te lopen.

Voordat we weer terug gaan naar Danang is het tijd voor een excursie. We hebben een tour geboekt naar My Son, een tempelcomplex in de heuvels in de regio. Het complex is niet heel groot en als je de tempels van Angkor Wat en de Borodudur hebt gezien, zijn deze ook niet heel bijzonder. Toeristisch is het wel en het kost wat moeite om foto’s te maken zonder toeristen. Gelukkig komen alle bussen gelijktijdig aan en loopt iedereen hetzelfde rondje. Eerst doorlopen naar de kleinere tempels en het grotere hoofdcomplex later te bekijken heeft zeker zin, bijna alle toeristen zijn dan verdwenen. Het gebied van My Son is zwaar gebombardeerd geweest in de oorlog. Heel veel is vernietigd en niet meer herbouwd. Heel creatief met de namen van de tempels zijn de mensen niet geweest. De tempels hebben de namen A tot en met H meegekregen.

Begin van de middag zijn we terug in Hoi An. We stappen weer op de scooter om naar Danang te gaan. Maar eerst maken we een stop op het strand om een uurtje te niksen aan het water. De weg naar Danang kennen we ondertussen wel, ook de weg naar Philip’s huis weten we gemakkelijk te vinden, zelfs de binnendoor weg. Vandaag zijn we zo klaar. Oude box inleveren, een biertje drinken en we gaan weer terug naar Hoi An. Vanavond is het oud jaar en dat wordt gevierd met een groots vuurwerk. Het is heel de avond erg druk bij de rivier, zowel met toeristen als met locals. Om half twaalf is de rand van het water al niet meer te zien, zoveel mensen staan er, om een zo goed mogelijk plekje aan het water te hebben. Wij zoeken ook een plekje bij het water en twee minuten voor twaalf begint het ineens te stortregenen. Als of het zo moet zijn, het nieuwe jaar inluiden met een fikse regenbui. Ondanks de regen wordt het vuurwerk gewoon afgestoken. Wel twintig minuten lang wordt er hevig knalwerk de lucht ingeschoten. We hebben een schuilplek voor de regen gevonden, helaas zien we hierdoor minder van het vuurwerk. Als het vuurwerk voorbij is, stopt ook de regen. Hoe toevallig. Als we opweg gaan naar het hotel, komen we Judith tegen. Judith zijn we steeds onderweg tegengekomen zonder dat we met elkaar afgesproken hebben. Zij is met mensen uit haar hostel op stap en we besluiten mee te gaan voor een drankje. De rest van de avond vermaken we ons prima in bar waar vooral backpackers komen. Vanavond zijn er ook een aantal Vietnamese jongeren en die kijken hun ogen uit naar hoe wij, westerlingen, uitgaan. Ze zijn niet gewent dat mannen en vrouwen samen in een bar een drankje drinken en dansen. En dat terwijl er in Vietnam heel veel bier gedronken wordt op terrassen en in restaurants, ook door de vrouwen.

De laatste dag in Hoi An doen we niet zoveel, we gaan weer naar het strand. Vandaag is het Tet en dat is goed te merken. Van alle drukte van de laatste weken is niks meer te zien. De straten zijn net niet uitgestorven en bijna alle winkels en restaurants zijn gesloten. De bloemen verkopers zijn verdwenen en de straten zijn leeg en opgeruimd. Een groot contrast met hoe we Vietnam hebben leren kennen de laatste weken.

Hue, de laatste stad die we aandoen in Vietnam. Ons visa loopt over een week af en het lukt niet meer om nog naar het noorden te gaan. Vanaf Hue is het relatief eenvoudig om naar Laos te reizen. In Hue merken we goed de impact van de Tet. Bijna alles zit dicht, winkels, restaurants, banken. Echt bijna alles, behalve de dure toeristen restaurants. Ook een kaartje voor de bus naar Laos krijgen gaat niet makkelijk. Pas zes dagen na Tet gaan er pas weer bussen. Hue is in het verleden een belangrijke stad geweest. Hier heeft de macht gezeten. De verschillende keizers die geleefd en geregeerd hebben, hebben hier een grote citadel gebouwd en zijn in de omgeving van Hue begraven. De eerste dag bezoeken we de citadel, ook nu komen we Judith weer tegen. Dit zal de laatste keer zijn want zij reist vanavond door naar Hanoi. Misschien ontmoeten we elkaar weer in Laos of Thailand. De citadel is een groot complex van tempels, paviljoens, poorten, muren en tuinen waar de keizer en zijn personeel leefden. Wij weten niet precies wat we moeten verwachten en als we binnenkomen lijkt het erg druk met toeristen. Tet he, iedereen is vrij. Het complex blijkt zo groot dat we heerlijk kunnen rondwandelen door de tuinen, langs de talloze muren en maar zien wat er achter de volgende poort te zien is. We spenteren bijna een hele middag in het complex.

De tweede dag huren we een scooter om het gebied rondom Hue te bekijken. In de regio zijn diverse tombes van keizers te bezoeken. De eerste tombe die we bezoeken is alleen maar pracht een praal en zeer goed onderhouden. Door de drukte is het wel flink zoeken naar de tombe zelf. We tuffen verder rond op de scooter en nemen wat kleine weggetjes om wat meer van de omgeving te zien, opzoek naar een pagoda die we niet kunnen vinden. Vragend naar de weg komen we bij mensen thuis waar we een kopje kofie drinken en mooi kunnen schuilen voor de regen. We zien die middag nog een grote pagoda, vele rijstvelden en een groot complex waar drie tombes zijn. Dit laatste complex is wat meer in verval geraakt. Tot slot maken we een stop bij een budhistische tempel en pagoda die prachtig aan de rivier ligt. Aan het einde van de dag brengen we de scooter terug. Die avond pakken we onze tassen en genieten van een Pho, noodle soup, het nationale gerecht van Vietnam.

De volgende dag staan we vroeg op om de bus naar Laos te nemen. Een klein busje pikt ons op bij het hotel en brengt ons naar het busstation. Daar staat de grote bus klaar. Bagage wordt in de bus gepropt, zelfs onder de banken ligt het vol met tassen. De toeristen mogen niet voorin zitten, nee wij worden achter in de bus gepropt. Maar dit zijn nog niet eens de slechtste plaatsen. Sommige mensen moeten het doen met een klein krukje in het middenpad van de bus. In een uur of vier rijden we naar de grens. Op de grens wordt duidelijk gemaakt dat we in de rij voor een exit stempel moeten. Het is flink duwen in de rij, echt vriendelijk of sociaal gaat het er niet aan toe. En als je een kind in je armen hebt hoef je helemaal niet te wachten lijkt het. Na ruim drie kwartier hebben we onze stempel en wandelen we Vietnam uit, de bus is inmiddels foetsie.

Vietnam was voor ons een bijzondere ervaring, vooral doordat de weken dat wij in Vietnam waren alles in het teken stond van de Tet. We hebben verschillende dingen gezien en gedaan. We hebben veel vriendelijk mensen ontmoet maar helaas nog meer onvriendelijke mensen. Wil je door Vietnam reizen, dan moet je je hier gewoon tegen wapenen. Deze onvriendelijkheid is erg jammer, want het maakt een mooi en heel gevarieerd land een stuk minder leuk om doorheen te reizen. Andere reizigers die wij in hebben ontmoet, verlaten Vietnam vaak met hetzelfde gevoel.

[travelmap-map first=119 last=130]

[travelmap-list first=119 last=130]

De Easy Riders, een begrip in Vietnam, vooral rond Da Lat en Nha Trang. Motorrijders in Dalat zijn na de Vietnam oorlog toeristen gaan rond rijden achter op de motor om zo het binnen land van Vietnam te laten zien en een beetje geld te verdienen. Langzaam is dit uitgegroeid tot een grote club van meer dan tachtig motorrijders. Jaren later zijn de oorspronkelijke Easy Riders opgesplitst in kleinere clubjes met een overzichtelijk aantal rijders. Zo heb je de Easy Riders, Dalat Easy Rider Club, Easy Rider Backpacker en Easy Rider Tour. Welke de “echte” zijn is lastig te achterhalen, ze vertellen allemaal hetzelfde verhaal en zeggen allemaal afgesplitst te zijn van de oorspronkelijke Easy Riders en dat ze dus de Echte Easy Riders zijn. En je hebt nog de ‘free-lance’ motorrijders, mannen die zelf toeristen proberen te strikken voor een tour.

Het lijkt ons wel vet om een paar dagen achter op de motor het binnenland van Vietnam in te trekken. In Dalat gaan we opzoek naar twee geschikte motorijders. Nog voordat we uit de bus zijn gestapt opweg naar ons hotel, hebben we al minstens drie Easy Rider verwante bureautjes gezien. Allemaal met uitspraken als, ‘Wij zijn de enige orginele Easy Riders’ en tripadvisor en lonely planet advies plaatjes op de deur. Maargoed, ook die zijn natuurlijk na te maken. Daar zijn ze in Vietnam nogal goed in, namaken. Tijdens het inchecken vangt de hostes op dat we geinteresseerd zijn in een motortocht, snel haalt ze bij de buren, Da Lat Easy Rider Club, een motorrijder die ons wel wat meer kan vertellen. We horen zijn verhaal aan, maar willen tot de volgende dag wachten met besluiten. Het is al donker en onze magen hebben behoefte aan wat eten. De volgende dag hebben we een hele dag de tijd, dus laat ze dan maar een goed verhaal ophangen. We beginnen bij de Easy Rider Backpacker, hier zit ook een kleine eetgelegenheid bij, een goede plek voor advies onder het genot van een kopje koffie. Het verhaal, de foto’s en de fotocopien van krantenknipsels komen geloofwaardig over. De man die de koffie verzorgd is ook de man die met zijn gasten achter op de motor door het land cruised, hij heeft zijn Easy Rider Backpacker bodywarmer aan. Trots laat hij de motor zien en verteld hoe de bagage verpakt wordt en op de motor wordt gebonden. Na twee kopjes koffie en een uur kletsen later weten we genoeg en gaan weer verder met onze speurtocht. Onderweg worden we nog aangesproken door een motorrijder die geen naam op zijn jas heeft staan, of we intresse hebben in een tourritje. We lopen door naar een volgende office. We willen ook nog wat meer info van onze buren, de Da Lat Easy Rider Club. Hier raken we aan de praat met Sinh. Een al wat oudere rijder die vele tochten gemaakt heeft met toeristen. Het verhaal wat hij verteld is bijna hetzelfde als wat we al gehoord hebben bij Easy Rider Backpacker, het verschil is dat hij meer verteld over de minority villages die onderweg aangedaan worden. Sinh kan voor de driedaagse tocht een acceptabele prijs maken voor ons. Zes dagen is echt boven ons budget. We spreken met Sinh een tijd af voor de volgende dag.

Om acht uur ‘s ochtends moeten we ons melden bij het kantoor, zodat onze tassen achter op de motor gebonden kunnen worden. We gaan op pad, ieder achter op een motor. Susan bij Sinh en Niek bij Bom. De eerste stop is nog in Da Lat, bij een grote Boeddhistische tempel. Het boeddhisme in Vietnam is behoorlijk groot en de Chinese invloeden zijn overduidelijk. Hoe relatief sober de boeddhistische tempels in Nepal eruit zien, hoe kleurrijk en versierd ze er hier uit zien. Heel veel goudkleuren en grote draken en leeuwen zie je hier. Ieder dier staat symbool voor iets uit het leven. De draak is de grootste en de belangrijkste. Hij staat voor kracht. De leeuw voor gezondheid, de schildpad voor een lang leven en de vogel voor schoonheid. Dus een lang, krachtig en mooi leven in goede gezondheid. Bij het verlaten van de pagode moeten we nog even langs Boeddha zelf. Het aanraken van zijn dikke buik brengt geluk voor onszelf en onze omgeving, dus dat doen we maar, een beetje extra geluk achter op de motor kan geen kwaad.

We rijden verder over het platteland rondom Da Lat. Nouja, platteland, het is behoorlijk heuvelachtig. Hier in de heuvels en bergen rondom Da Lat worden veel groenten gekweekt, vanwege het gunstige klimaat. De velden staan vol met aardappelen, kool, uien en andere groenten die we wel en niet herkennen van thuis. Bloemen en aardbeien zijn ook populair, maar gelden hier als exotisch en worden in kassen gekweekt. Naast de bekende en onbekende groenten zien we heel veel koffieplantages. Koffie is een van de belangrijkste exportproducten van Vietnam, zelf lusten ze ook graag een bakkie. We stoppen bij een koffieplantage waar ze wezelpoep gebruiken voor de extra aroma’s. De wezels zaten, helaas, in kleine ijzeren kooitjes waar ze de koffiebonen te eten kregen en onverteerd weer uitpoepen. De poepbonen worden vervolgens in de zon gedroogd en later ontdaan van de poep waarna ze verwerkt kunnen worden voor consumptie. Diervriendelijk is het niet, maar de wezelkoffie ruikt wel erg lekker.Op de koffieplantage maken ze meer dan alleen koffie. Ze maken ook rijstwijn. Natuurlijk krijgen we deze te proeven met de mededeling van Sinh dat we vanavond nog wel meer hiervan zullen krijgen. Sterk spul die rijstwijn, gelukkig blijft het bij proeven anders had Sinh niet meer mogen rijden.

Voor de lunch maken we nog een stop bij een zijdefabriek. De zijderups komt veel voor in Azie en hier in de bergen rondom Da Lat. In de fabriek krijgen we het hele proces uitgelegd en te zien, van larve tot jurk. Om de zijde van de poppen los te krijgen worden de poppen gekookt. De pop gaat dood en de zijde laat los. Zo kan de machine de rupsen helemaal afwikkelen totdat er niks meer aan de pop zit. De poppen zitten vol proteine en Sinh haalt ons over om er een te proeven. Beetje smakeloos zijn ze, gekookte poppen.

Al deze indrukken maakt hongerig. We maken een stop voor de lunch. We krijgen vanalles te eten. Soep, rijst, kip, varken, vis, beef en groenten. En natuurlijk koude thee, de standaard drank bij alles wat je besteld geserveerd wordt. De thee staat meestal al op tafel en je mag het pakken, zonder te vragen en zonder te betalen.

Na een paar uurtjes toeren merken we dat we in een gebied komen waar toeristen niet meer gewoon zijn. Hier zie je alleen scooters, brommers en af en toe een auto of kleine vrachtwagen. Bussen zie je niet meer. We rijden verder door het mooie heuvelachtige landschap. Af en toe hebben de heren Sinh en Bom een nicotinebreak nodig en worden wij van de motor gezet om een klein stukje te wandelen. Prima, kunnen wij even de benen strekken en onze houten kont weer van bloed voorzien.

We zien heel veel de eerste dag, het weer is prachtig en de natuur echt totaal anders dan wat we tot nu toe gezien hebben van Vietnam. Naast de toeristische stops maken we ook stops bij lokale stammen. De Minority villages. De mensen uit deze dorpjes leven nog echt back to basic in simpele houten huisjes met nauwelijks luxe artikelen. Sinh heeft als jonge jongen veel in de bossen rond Dalat gewerkt en geleefd. Hij spreekt naast Vietnamees en Engels ook het dialect uit de streek. Hij kan, in tegenstelling tot Bom, wel communiceren met de mensen uit de minority villages. Dit is leuk voor de toeristen die met hem mee gaan op pad, ze krijgen meer te zien van het echte Vietnamese leven. De eerste dag bezoeken we twee dorpjes. Het dorp van de K’Ho stam en de M’Nong stam. Bij beide dorpen komen we zo maar binnenvallen, maar we worden welkom ontvangen. Bij beide stammen zijn de vrouwen de baas en zorgen de mannen ervoor dat het eten op tafel komt. Bij de K’Ho stam zien we ook geen mannen wanneer we daar in de ochtend op bezoek gaan, die zijn aan het werk. De vrouwen ontvangen ons hartelijk en we krijgen een kop thee aangeboden en ze willen met Susan op de foto. Ze vinden het een eer dat we een bezoek brengen aan hun dorp. Een blanke toerist zien ze niet dagelijks, sommige mensen hier hebben zelfs nog nooit een blanke toerist gezien. Het tweede dorp, de M’Nong stam, wat we bezoeken zijn goede vrienden van Sinh. Hij heeft vroeger met een van de mannen samengewerkt in de bossen rond Dalat en onder andere van hem het dialect geleerd. Wanneer de vrouw des huizes Sinh ziet is ze door het dolle heen. Ze laat het werk waar ze mee bezig was voor wat het is en wij worden uitgenodigd in het huis. Als ze weten dat Sinh met gasten komt, bereiden ze al het een en ander voor, er wordt een kip of een eend geslacht. Nu wisten ze van niks en voelen ze zich een beetje bezwaard dat er geen vlees is. Nou, dat vinden wij niet erg. Snel wordt er iets anders bedacht en Susan moet meehelpen met het bereiden ervan. Susan gaat mee bananenbladeren halen achter op het veld. Terug in het huis heeft een andere vrouw al een grote kruik gebracht waar rijst(wijn) in zit. De bananenbladeren moeten op een speciale manier in de kruik erbij gestopt worden. Weer een klusje voor Susan. Wanneer alle bladeren in de kruik zitten wordt er water in de kruik gegoten. Er gaan heel wat liters water in de kruik voordat deze tot de rand toe gevuld is. Even een kwartiertje laten staan en dan kan de seremonie beginnen. De vrouwen hebben ondertussen traditionele rokken aangetrokken en ook Susan krijgt een rok aan. Een heel bijzondere. De vrouw des huizes heeft deze doek van iemand gekregen en is bedoeld voor speciale gelegenheden, bijvoorbeeld Tet, het Nieuwjaar wat voor de deur staat. Zelf heeft ze hem nog niet gedragen. Als iedereen zover is en de foto’s gemaakt zijn, is het tijd voor de kruik met drank. Susan moet als eerste een slok nemen en vervolgens alle vrouwen en daarna de mannen. Het is rijstwijn. Als iedereen een slokje uit de grote kruik heeft genomen worden de glazen volgeschonken. De oppervrouw, vandaag Susan, bepaald bij de toost of het glas helemaal of half leeg gedronken moet worden. De eerste ronde willen we niet kinderachtig zijn, dus het glas moet helemaal leeg. Echt lekker is het niet, maar het is weg te krijgen. De glazen worden weer gevuld en er wordt weer getoost. Zo gaat het een tijdje door. Er wordt een bakje met vis gehaald om bij de wijn te eten. Ook nu weer is het de vrouw die bepaald wat de man eet. De vrouw breekt een stukje vis af en geeft dat aan de man, daarna eet ze zelf. Samen eten we een visje, Susan al voerend aan Niek. Ondertussen blijven de glazen maar bijgevuld worden en al snel hebben we genoeg van de rijstwijn. Alleen, zolang je op bezoek bent is het de bedoeling dat iedereen blijft eten en drinken. Als de kruik leeg is, wordt er een nieuwe gemaakt. Sinh weet hiervan en wanneer de kruik leeg is stappen we op. Als bedankje geven we wat kleding die wij niet meer nodig hebben en al van plan waren ergens achter te laten. Zij kunnen het goed gebruiken. De rijstwijn was niet helemaal alcoholvrij en ondertussen is het donker geworden Gelukkig hoeven we nog maar een klein stukje te rijden. Onze slaapplaats voor de eerste nacht bevindt zich net buiten het dorp.

httpv://www.youtube.com/watch?v=5IOOftsDZow

Het was een leuke eerste dag, maar ondanks dat we achterop de motor hebben gezeten, wel een vermoeiende dag. Tijdens het eten komen we Judith, het Nederlandse meisje die we op de boot van Phnom Penh naar Chau Doc ontmoet hebben, tegen. Zij is ook met een motorrijder op pad. Na het eten kletsen we gezellig bij en gaan vroeg naar bed. Morgen gaat de wekker weer optijd voor de tweede dag achter op de motor. Na het ontbijt gaan we op weg, op naar de eerste stop. Deze ligt op nog geen vijf minuten rijden van het hotel waar we geslapen hebben. Het is een groot huis, tegenwoordig een hotel, waar een van de laatste Dalai Lama’s van Vietnam gewoond heeft. Deze meneer is enkele jaren geleden overleden, als hij nog geleefd zou hebben, zou hij dit jaar honderd en vijf geworden zijn. Hij was naast een actief brenger van het Boeddhisme, ook een groot meester in Kung fu. De vechtsport van boeddhistische monnikken. Het hotel staat op een heuvel met uitzicht op het Lak Lake. Een groot meer wat een belangrijke rol speelt bij de landbouw en visserij in het gebied. Door de stuwdam, die een paar jaar geleden is aangelegd, is het meer een stuk kleiner geworden dan dat het ooit was. Later vandaag zullen we een stop maken bij deze stuwdam.

Onderweg zien we weer vele mooie landschappen en veel velden met rijst, koffie en diverse groenten. Ook vandaag maken we een stop bij twee minority villages. De eerste bezoeken we al vroeg op de dag. We zijn net een uur onderweg. We bezoeken als eerst de Taij minority. Als we hier aankomen zijn alle mensen aan het werk buiten het dorp, alleen een paar ouderen zijn aanwezig. Dat maakt niets uit voor de gastvrijheid. We worden hartelijk ontvangen en dit keer is het Niek die op de foto moet. De oudste man staat aan het hoofd van het dorp/familie hier. De man des huizes nodigt ons uit voor een kopje koude thee. Hij vindt het een hele eer dat wij zijn dorp bezoeken en raakt niet uitgesproken. Het is nog vroeg op de dag, maar hij wilt ons graag wat sterkers aanbieden dan thee. Onze gids en de man des huizes, vindt dat bij nader inzien toch een minder geschikt plan. Dronken op de motor is niet slim. We houden het bij thee. Wanneer we vertrekken komt er nog een man even kijken wie wij zijn. Ook hij wilt samen met Niek en de gastheer op de foto.

Het wordt tijd om verder te gaan. Als we wegrijden schieten we nog wat filmpjes en foto’s van elkaar, voordat we de verharde weg weer op gaan. We zijn in een wat afgelegen dorpje en de makkelijkste route is via het pontje. Een klein houten bootje wat op en neer vaart tussen het dorp en de rest van de bewoonde wereld. Wij zijn niet de enige die mee willen en het is een hele klus om de vijf motoren/brommers op het bootje te krijgen. Alle motoren zijn nogal zwaar beladen met goederen. Onze twee motoren met onze bagage en vier personen, een vrouwtje dat ijsjes verkoopt, een meneer met twee rieten manden vol met groenten en nog een meneer, ook met een afgeladen motor. Aan de andere kant van de rivier moeten we een steile zandhelling op. Onze zwaardere, krachtige motoren komen er wel tegenop, maar de andere zwaar beladen brommers en scooters hebben extra mankracht nodig om door het losse zand naar boven te komen. Eenmaal boven is het tijd voor een ijsje, het ijsvrouwtje doet goede zaken. Iedereen wilt er een, ook de mensen die aan deze kant stonden te wachten om over te kunnen. Zij moeten nog wat langer wachten, de bootsman eet eerst rustig zijn ijsje op. Na ons ijsje hobbelen we verder over de zandweggetjes naar een volgend dorp, hier verandert het zand weer in asfalt. Ook vandaag maken we een aantal stops onderweg, niet zoveel als gisteren. De omgeving is prachtig waar we doorheen rijden. Na de lunch wordt het tijd voor een verfrissende duik. We stoppen bij de Draynu Waterfall. Een waterval die voor de dam bijna vier keer zo groot was als tegenwoordig. Nog steeds is het een waterval van formaat en in het meertje is het heerlijk afkoelen op zo’n wederom warme dag. De middag vordert, onderweg komen we door een klein dorpje, de E De minority, waar we enthousiast onthaald worden door de kinderen die uit school komen. We gaan deze keer niet op bezoek bij een familie, maar lopen met de kinderen door het dorp en brengen ze thuis. Als we weer opgepikt worden door onze motorrijders, zijn er nog maar drie kinderen over van de groep. Behalve het boeddhisme en de lokale bevolking, leren we ook meer over de geschiedenis van dit deel van Vietnam. In de oorlog is dit een belangrijk gebied geweest. Hier werd met hevige gevechten, de strijd om noord en zuid Vietnam gestreden. De Dak Lak provincie was, als centraal gelegen provincie, bepalend. De brug die hier ligt, die goldt als belangrijke grens, ligt er nog steeds. Er is een nieuwe tweebaans brug naast gebouwd voor het drukke verkeer van tegenwoordig. De oude brug is alleen te voet toegankelijk en de kogelgaten en de verwoesting door een bom zijn nog duidelijk zichtbaar. Tegenwoordig is het een vredelievende brug en is de brug populair bij geliefden om de zonsondergang te kijken boven de rivier. De zon staat al laag als we aankomen bij Buon Ma Thuoc, het stadje waar we overnachten. Het is een echte stad met veel verkeer en dat is wel weer even wennen na de twee dagen door de vrije natuur gereden te hebben.

De laatste dag moeten er kilometers gemaakt worden naar de eindbestemming van onze tour, Nha Trang. De afgelopen twee dagen hebben we veel gereden en gezien, maar het aantal kilometers vielen mee. Nu moeten we iets meer dan twee honderd kilometer afleggen naar onze eindbestemming. Volgens de kaart is het een lange, bijna rechte weg. Hopenlijk maken Sinh en Bom er toch een mooie tocht van. Het wordt inderdaad een dag met veel rijden over een weg met veel verkeer. We maken nog een paar stops onderweg. Eerst bij een rubberplantage, vervolgens bij een smid, een shopje waar ze rijst crackers maken, een cassave plantage en een veldje waar vrouwen bezig zijn met het verwerken van de cassave tot dunne plakjes, om ze te kunnen drogen in de zon. De route in minder interressant, maar dat komt omdat we een groot deel highway moeten overbruggen. Het is een intensief stuk weg. Het is erg druk, er wordt flink doorgereden, er wordt veel getoeterd en links en rechts ingehaald. We zijn dan ook blij wanneer we een afslag nemen en door een vissersdorpje rijden. Hier is nauwelijks verkeer. Ook de mensen lijken nog steeds aan hun siesta bezig te zijn. Ze hangen wat in hangmatten en drinken ijskoffie. De vissers beginnen zich klaar te maken om de zee op te gaan vannacht. Morgenvroeg, wanneer de mannen terug keren van zee, is de bedrijvigheid het grootst. Als de lading aan land wordt gebracht. Het is nog een klein stukje naar Nha Trang, de tour zit er bijna op. We hebben drie geweldige dagen gehad achter op de motor. Het is een totaal andere manier van reizen waarbij je veel meer ziet van het land en het landschap waar je doorheen reist. Sinh en Bom, bedankt!

Via de Mekong rivier komen we Vietnam binnen. Dat is wel even anders dan per vliegtuig, bus of lopend, wat gebruikelijk is. De speedboot uit Cambodia zet ons bij de grens met Vietnam af. Hier gaan we aan land. Bij de grens met Cambodia was er al een gids voor de georganiseerde Mekong Delta tours aan boord gekomen. Hij neemt onze paspoorten en de dollar grensfee om de stempel voor Vietnam te halen. Het enige wat wij moeten doen is in een restaurant wachten tot de slowboot vertrekt. Zelfs onze tassen worden voor ons op de andere boot gelegd. De grens overgaan was nog nooit zo makkelijk, geen Vietnamese douane gezien. Een dik half uur later zijn onze paspoorten gestempeld en kan de boot vertrekken. De speedboot heeft plaats gemaakt voor een soort van cruiseboot. Een grote houten boot met luie banken en stoelen en zelfs een grote ruimte met ruime bedden. Daar gaan wij geen gebruik van maken, we hebben geen tour geboekt, alleen vervoer. We zijn nog steeds maar met vier personen op de boot, een onhandige Amerikaan, een Nederlands meisje en wij. De Amerikaan en het Nederlandse meisje hebben een meerdaagse tour geboekt en gaan de rest van de tijd met de gids mee. Wij varen mee over de Mekong rivier naar Chau Doc. De Mekong rivier, ookwel de Negenkoppige draak genoemd, stroomt van Thailand, Laos, Cambodia, door Vietnam in negen aftakkingen, naar zee. Vandaar de naam.

Chau Doc is een klein plaatsje wat niet veel te bieden heeft. De toeristen die hier komen, komen hier met de meerdaagse Mekongtours, de minder gebruikelijke grensovergang met Cambodia, de vismarkt en de floating markets. De toers zijn vrij kostbaar en op internet is te vinden dat alles ook heel goed zelf geregeld kan worden. Wij gaan lekker zelf op pad. Een slaapplaats is gemakkelijk gevonden en een boottochtje voor de volgende ochtend is ook snel geregeld. De rest van de middag lopen we rond in Chau Doc over de versmarkt en regelen een busticket voor de volgende dag.

‘s Ochtends vroeg hebben we afgesproken met onze bootman om een stukje te gaan varen over de Mekong. De eerste stop is bij een visfarm. Hier worden de vissen gekweekt voor de lokale markt. Het interessante is, dat de meeste huisjes en bedrijfjes op het water zijn gebouwd en op palen boven water blijven. Onder de visfarm liggen grote kooien waar de vissen in zwemmen en in gekweekt worden. Door een luik in de vloer worden ze gevoerd. Vele andere huisjes gebruiken de ruimte onder de huisjes tussen de palen voor opslag van de boot en de verse, levende vis. Je moet iets met je verse producten als je geen koelkast hebt. Het is leuk om tussen de huisjes door te varen en te zien hoe de lokals leven in, op en met het water. Voor de tweede en laatste stop moeten we een stukje lopen. We worden naar een moskee gebracht. Een klein stukje Vietnam is Moslim, de grootste moskee staat hier in het zuiden. Erg indrukwekkend vinden we deze moskee niet, we hebben er in Indonesie genoeg gezien. Na dit bezoek varen we weer terug naar het hotel. We hebben nog een paar uur voordat de bus gaat, lekker nog even een uurtje terug naar bed.

Netjes optijd worden we door de pickup van de bus bij ons hotel opgehaald. We worden bij de bus afgezet en na een busrtitje van drie en een half uur komen we aan in Can Tho. Hier worden we weer in een auto gezet die ons naar het hotel van onze keuze brengt. We laten ons afzetten in het centrum, wel zo makkelijk opzoek naar een hotel. Al snel hebben we een plekje gevonden en gaan op pad om een boottochtje naar de floating markets te regelen. Langs de rivier zitten veel vrouwtjes te wachten op toeristen die een boottochtje willen boeken. Een van de vrouwtjes is wel heel irritant, ze volgt ons overal waar we gaan. Nog net niet mee aan tafel als we ergens iets gaan drinken, wanneer we na een tijdje hier weer vertrekken staat ze binnen no time weer achter ons in de hoop dat we met haar mee gaan de volgende ochtend.

We besluiten om er nog een nachtje erover te slapen. De tours gaan heel vroeg in de ochtend en we hebben niet zoveel zin om om vijf uur in de ochtend op zoek te gaan naar een bootje, we slapen lekker uit. Tijdens het ontbijt raken we aan de praat met een Vietnamees meisje wat zelf een tourbureautje heeft en daar als (engelstalige)gids werkt. Ze heeft een mooi aanbod voor een boottocht naar de floating markets en de kanaaltjes door de mangrove. Met haar gaan we morgen mee. Wanneer we weer op pad gaan, heeft al snel het bootvrouwtje van de vorige dag ons alweer gevonden. Weer loopt ze heel de tijd achter ons aan. Negeren maar.

Veel hotels in Vietnam bieden naast bedden ook sauna en massage aan. Zo ook ons hotel. Voor vijf dollar per persoon krijgen we een middagje massage, stoombad, sauna en een ontspannend stukje televisie met een hapje en een drankje na afloop. Niet verkeerd. Heerlijk ontspannen voorbereiden op de vroege ochtend morgenvroeg. ‘s Avonds lopen we nog een tijdje rond over de nightmarket. Susan ziet nog wat leuks en wilt dat passen. De Aziatische mensen zijn een stukje kleiner dan het Europese volk en dat is aan alles te merken. Zo zitten de mensen op minikrukjes vergelijkbaar met stoeltjes voor kleuters in Nederland. Susan past maar net in een provisorisch gefabriceerde pashokje. De jurkjes passen gelukkig wel.

Half zes ‘s ochtends, het is tijd om met de boot het water op te gaan. Het is nog donker als we vertrekken. Na een uurtje varen komen we aan bij de eerste markt. Deze markt bestaat vooral uit grotere motorboten die allerlei zware groenten en fruit verhandelen. We zien heel veel boten afgeladen met watermeloenen, aardappelen, bananen en ananassen. Als je de bootjes ziet vraag je af hoelang ze nog drijven. Waarschijnlijk zinken somige boten als ze een extra watermeloen aan boord nemen. We varen wat tussen de boten door en gaan vervolgens door naar een rijstnoodlefabriek. Hier zien we hoe de rijstnoodles gemaakt worden. Het deeg bestaat uit een mengsel van gemalen rijst, water en maizena. Een dun laagje dit spul wordt op een hete doek gelegd en zo gebakken. Die hete doek is als het ware een oven. De brandstof voor deze oven zijn de rijstvliesjes die overblijven na het malen van de rijst. Vervolgens wordt de plaat op een rieten bed gelegd om verder te drogen om zo stevig te worden dat het in de machine tot dunne noodles gesneden kan worden. Alles met de hand.

We gaan de boot weer in. Het wordt tijd om naar de tweede markt te gaan. Deze markt ligt zo’n twintig kilometer van Can Tho en is dus wel een stukje varen. We zijn al een heel eind onderweg, maar vanaf de noodlefabriek is het toch nog bijna drie kwartier varen. Deze markt is een kleinere markt dan de eerste en bestaat bijna alleen uit kleine motorbootjes. Dezelfde bootjes als waar wij vandaag mee op pad zijn. Het gaat er hier een stuk levendiger aan toe. De bootjes wurmen zich steeds overal tussen door om er zeker van te zijn dat iedereen de producten heeft gezien. Het is af en toe meer botsbootje spelen dan wat anders. Is er geen plek, dan maken we wel plek door een andere boot aan de kant te duwen. Leuk om te zien.

Na een tijdje tussen de bootjes door gewurmd te hebben gaan we weer verder. We gaan naar de volgende stop, de fruitbomen plantages. Het is ondertussen half tien geworden en tijd voor een hapje en een drankje. Na dit alles zetten we koers door de kleine kanalen terug naar Can Tho. Rond het middaguur zijn we terug in Can Tho. Na de lunch kruipen we nog lekker even terug in bed. Het was erg vroeg vanochtend.

De volgende dag gaan verlaten we Can Tho om naar Vinh Long te gaan. Vinh Long is een kleiner stadje in de Mekong Delta dat bekend staat om de Homestays die op het eiland bij de stad liggen. De homestays staan er bekend om dat ze je een kijkje geven in het echte leven van de Vietnamesen. We gaan het zien. Aangekomen in Vinh Long blijkt het busstation niet in het centrum te liggen, zoals gewoonlijk. Er rijden hier geen taxi’s of lokale stadsbussen. Tja, hoe komen we bij de ferry. Er zijn tal van mannetjes met moto’s die je wel naar de plaats van bestemming willen brengen, een motor, een taxi’s op twee wielen dus. Het stikt ervan in Vietnam. We hebben geen andere keus, dus we spreken een prijs af om ons bij de ferry af te laten zetten. Allebei achter op een moto, rugzak tussen de benen van de bestuurder en rijden maar. Hebben we dat ook weer meegemaakt.

Bij de ferry komen we een vrouwtje tegen die een homestay runt met haar familie. Het is de homestay die wij voor ogen hebben om naar toe te gaan. We besluiten met haar mee te gaan, een voordeel is dat we dan aan de andere kant van de ferry opgepikt worden door haar zus, die ons naar de homestay brengt. Geen gedoe met zoeken. Bij aankomst blijkt de homestay wat groter te zijn dan wat je bij een homestay zou verwachten. Het is meer een guesthouse. De rest van de middag verkennen we op de fiets en al wandelend het eiland. We lopen en fietsen over de smalle paadjes, die toch behoorlijk druk zijn met fietsers en scooters. ‘s-Avonds krijgen we in de homestay een warme maaltijd voorgeschoteld. We blijven een nachtje, morgen verlaten we de Mekong Delta om naar Saigon oftewel Ho Chi Minh City af te reizen. Het was fascinerend om in een krappe week de Mekong af te zakken en het leven rondom het water te zien en te proeven. Morgen zullen we zien hoe groot het contrast is met de grootste stad van het land.